görelim mevlâ neyler...

dilimi çiğniyorum acımıyor
demek ki olmuş

Karanlık elleri vardı büyücü bulutların
Dağı boğuyorlardı
Ne büyük yanılsama
Bir kasvetli bakışmış
Bulutlar da dağ gibi masummuş
Anladım
Bağışla

Çatlamış dudak gibiydi toprak çürümüştü
Su yaratayım istediğim için
Çatlamayı da çürümeyi de bilmediğim için
Bağışla

Kapımın önündeki çınarı deviren fırtınaya sövdüğüm
Taşıdığı tohumu görmediğim için
Bağışla

Bağışla tanrım
Dostlarımın sevinci karşılığında pazarladığım hayat için
Saf tüccar denilmesin diye adını direnç koyduğum için
Susmayı sabır, konuşmayı vakar saydığım için

Kör dilencinin kızına aşık değildim
Kontesin arzulu dudaklarına hayrandım
Gözümü dudağımı bağışla

Tanrım beni bağışladığın kelimeler gibi bağışla


Seyfullah Karaköse

Do la si la
Bak akasya yaprakları gibi başladı şiir
Bir söze yaslanmadan çırpınan su gibi
Beklenen rüzgar gibi
gelen ve esen

Oysa dolayısıyla diye başlasaydı
Ne de çabuk kırılırdı
Gürzünü güneşe savuran ihtişam
Savaşa sonradan katılmış olurdu
Alışmış olurdu biraz da
Yenilirdi dolayısıyla
Yenilir do la si la susardı

Yalnız değildir dolayısıyla şiir bozmakta
Yalnızlık da şiir bozandır
Kırgınlıklar sahte kelimeler ardarda sıralı
Öylece sararlar
Öylece dururlar
Çekilmez olduğunda yalnızlık şiire bulaşmış
Şiir de yalnızlık gibi bozulmuştur

Biliyorum herkesin bildiği kadar
Sahici bir ölümdür yaşamak
Ama şiire bulaştığında ölüm de yıkıcıdır
Bir o kadar düzenbaz
O da bazı kelimeler gibidir
Ki şiiri bozarlar


Seyfullah Karaköse