görelim mevlâ neyler...

şen bir ay o zamanlar...


bu sabah haberimiz oldu
dün gece yer çekmiş
ve dünya kuantumcuları incir çekirdeğini doldurmuş
gördünüz mü boşuna ürkütmüş ilk adım bizi
aldırmamalı
korkmamalıymışız
alışırmışız
olsak da eski bir ev
bir duvar başı gibi taş
yine de bulunurmuş dünyanın döndüğü
bir kadına yanarmışız yine de

böyle başlıyor her şey
sabah kalktığımızda yağmur dinmiş oluyor
sonra öğreniyoruz haksızlık yapmayı
haklı sebepler bularak
tanrı bilir ya
haksız da sayılmıyoruz
geride değmeyen rüzgar
sonra yaprağın altı
çürümüş
toprak
koku
su

gelecek yağmurda yine koşturacakmışız
bu esrime ondanmış
bu gülüş
bu beyaz
bu soğuk
ümit diyor tentenin altındaki kadın
birazdan kaybolacakmış

gerçi güz hepsini kapatacak
bekleyeceğiz yine de
belli ki çabuk geçecek
ateş gibi de değil
sıradan
eğlenceli
kaypak

bekleten olmak heveslisiyiz
hepimiz
beklediğimizi unutarak
o kulağa güzel bir söz için hayranız
bak göze bula sus dile sar
soğumadan sevişmeliyiz

bir zamanlar
güzel düzenlenmiş bir aşk bulmalı demiştim
üst üste ve tasnif edilmiş
rahatım haliyle yerinde
yer çekmemiş
dünya dönmemişti
incir çekirdeği bihaber
nasıl olsa birisi kayda geçerdi

hatırlayın
ekose etekleri
sinsi rüzgarı
ateş alırken bakmalar
bakarken ateş almaları
sonra kasıkta sızılar
beştaş oynayan kızlar
uzun çarşı
çakılı gölge
davetkar pencere


ve dudağımdaki tebessümle
“şen bir ay o zamanlar”


malum
insan kelimelerden fazla…


Seyfullah Karaköse

* esen esen’in “göç yolları” şiirinden son mısra...