görelim mevlâ neyler...

Durup dururken aslında koyu çalan kırmızıdır
Bazan buruşmağa yüz tutmuş bir gül de olabilir sol yakamın üstünde
Ağır cüzzam makamlı korkunç çağrışımlar

Ben tazeyim ablacığım kimin sümüklü böcekleri üzerimde dolanır?


Gün ışığı vurdukça beyazıma ışılar, sevinirim
Lakin neden tozlanır,pörsür, karanlığa bulaşır
hastaneli hastalıklar tırmanır bacaklarıma
Yüreğimin koridoru gülerek açılacağına
Neden salındıkça koyulur, kan gibi pıhtılaşır?

Hangi hastaların ağız kokusu duyulmadan ciğeri yarına bırakılır?


Acil´in döşemesine
Sanki topladığım damarlar boşalıyor.
Terini sil, paspası dışarı daya, rengini çeksin
Ablacığım, ölümün mesaisi yok, anlasana
Bu merdivenlerde dolanan yalnız sen değilsin ölümün izdüşümleri

Hipokrat yeminli hastaların hangi midesi
İştah kabartıcı bir hap gibi koklanır?

Kansızlığın buz gibi donuk gözleri. Üşüyorum,
Hiç bir kitap yazmıyor
aşkın salyalı gece nöbetleri. Korkuyorum,
Umut yemeğe çıktı,kapıyı kapa. Bir çocuk düşürelim,
Ablacığım gene kırmızı değecek beyazlara

Aaah, açılmağa yüz tutmuş bir gülün mesaisi açılmağa başlasa

Ablacığım anımsarsın
Frengili bir kadın vardı Diyarbakır kerhanesinden
Yüzü kan içinde sabaha karşı polis arabasıyla gelen

Anahtar deliğinden baksam uzayan gözlerini görürdüm
zehirli bir hançer değerdi yüreğime.
Saçlarını kesti... Ceket çaldı.... Kaçkere denedi kaçmayı.
Anımsarsın
helada göğüslerini camla doğrayıp
bilekleri kan içinde bir ilkbahar akşamı
ölümün defterine kendi elleriyle adını yazdı.

Ablacığım
Ne zaman bu anıyla dağılsa uykularım
Dağlarda tek başına dolanan bir eşkiya bağırır.
Lakin neden dürbünü,mavzeri,çapraz fişekleri yerine
rahminde frengiyi taşıyan kadın ve gözleri vardır

Açılmağa yüz tutmuş kırmızıya çalar bir gülüm
kimselerin durmadığı bir yerde durur
kimselerin görmediği nefesleri görürüm
bu izler açlığın parmak izleri
ilikleri kuruyan çocukların ağıdında oturur.
Rengi solgun sessizliği intihar boğumludur
hersey bir yana hersey bir yana dayanamam görürüm
ölüm çocukların beyaz gözlerinde kavrulur.

Paspası bırak diyorum, morgun kapısına yaklaşma
Ablacığım,çocuklar yapayalnız ne kadar çabuk soğur

Yorgunum başımı dizlerine daya
Yorgunum her yanımda ahtapotlar dönüyor abla
Kanserin ve ölümlerin asistanı geliyor,
yüzünü görmeyelim kapıyı kapa

Aaah nefesler sıkıştıkça hayatın faturası büyüyor
Mesai bitmeyecek kapıyı kapa....


Murat Akkoyun

Us/anmadan gelir
Em/eksiz
Tiryakinin nefsine
Aşktır ç/özüm

Yasemin Sezer