görelim mevlâ neyler...

Evlerin çatısı
Yaprağın yeşilinden silkindiğinde
Bir göçebe ardı sıra yürürüz.

Geçmeyen zaman
Olmayan mekan içreyiz
Coğrafyasız iklimsiz
Sürükler
Yürür
İz.

Kaygısız, sancısız
Kan döker hünerli ellerimizle
Dilimizle, ismi biliriz.

Artık ne çok köleyiz efendisiz
Ne çok kural
Ne çok kadın
Ne çok erkek
Girdik düşlerin arasına
Dişlerin
Unutulan alış veriş, bir çift terlik
Eve geliş saatiyiz.

Kim söylese duymadık
“o halde nereye gidiyorsunuz?”
Seviştik şeytanla
Kendimize gebeyiz.

Kendimizden
Bir geçer akçeye geçeriz.
Rüyası görüldü yaşamadığımızın
Öleceğiz.

Seyfullah Karaköse

küçücük ayaklarınla
içimde bir kuytuda gezerdin
daha bir maviyken gece
kimsenin görmediği rüyalardan
ruhumu şafağa satarak kalkardım.
ürkek kuşlar beklerdi çalılıkları
gözüm uzak diyarlarda
uzun yollar tüketmiş
yanında soluklanacakken
nefes atlamadan yaşayacak
elinle ılıtacakken yüreğimi
bana bunu yapma
ölümün ürkütür beni

Seyfullah Karaköse

Aynada kendime bıyık yapardım ki,
ÇILDIRDIM!..

küçük haylazlıklar peşindeyim
bulduğum ölüleri odama taşıyorum.

bu annemin ölüsü,
yanında babam,
en güzeli içlerinde
sevgilimin ölüsü.
onlara şiirler okuyup
yüzlerini boyuyorum.

sevişirken sevgilimle,
annemin ölü yüzünü kırmızıya boyuyorum.
kardeşimin saçlarını dağıtırken,
babama gamze yapıyorum.

odam öyle büyük ki,
tanrılarla yatıp,
tanrılarla kalkıyorum.

ellerim kime dokunsa çürüyor
artık avuçlarımda yıldız da taşımıyorum.

ekimdeyim...
yüreğimde kuru dal büyütmek gibi
artık yaşamak.
kendime bir adım atıyorum.

(bir defterin arkasına karalamışım. olduğu gibi aldım.)