görelim mevlâ neyler...

Ağırlığımızca halet-i ruhiyeydik
dil muhtevayı içermez
insan sevmekle yorulmazdı.

kafile kadını
toplamış kırık aynalarda yüzünü
elinde bayer yazılı yeşil poşeti
içinde kaneviçe günlerinden kalma baygın gözleri
taşları arasında karınca yuvası
yollarda yürümüş arayarak
yazın yakmadığı yerleri
ve topuz kilitli cüzdanı sutyeninde
kocasının hiç görmediği

kaş altından baktığı oğlanlar,
fırın taksidi,
ocağın altı,
erkek kardeşi komşunun kızıyla
la havle...

bir kendisi
bir gölgesi
kalmamış hayatının ötesi
bırakmış kendini düşüne
gömülmüş çantasının içine
anahtar arıyor
düşüne,
düşüne,
düşüne...

kaygan ışıklarla gelmiş akşam
oynamış tuta tuta kendini
bir boğultu doldurmuş içini
toplamış sandığını
belli ki bilmiyor
kumar masasında
oğlunun bıçaklandığını.

Seyfullah Karaköse