görelim mevlâ neyler...

uykular ormanıydı bir yaprak uyandı
bir dağ eteğiydi belki bir serinlik unuttum
bir ben dinledim o ahrazı sağırdım
kördüm çırçıplak karanlığı bir ben gördüm

kirli bir lügatten aklıma yaşamak düştü
gittim sevgilimi öldürdüm
söylendim söylenecek söz dilimi kesti
içimde bir hainden emanet herkeslik bilgisi
yürüdüm avazım yitik bir yola girdi

koptu aklımın ruhuma yapışan eli
kurtuldum kök kurutan ketreden
bir sıcak sır tuttum tenim alaz sanıldı
serencam ölüm demeyip bulaştı yeşile kan



seyfullah