Good Morning mister Sunshine!

asiek writes:

jakoś tak daje do myślenia ten wpis...

W Gdyni to samo. Naszczęście mam tu wielu przyjaciół.

Agata writes:

mądry ten twój wpis i działa na człowieka jak magnes że tak się wyraż-daje dużo do myślenia nie telko nad samym sobą ale nad wszystkim co nas otacza nawet sobie do tej pory z tego sprawy nie zdawałam ... PS.Kurcze Wendy masz gadane aż się łezka w oku zakręciła...

Indeed writes:

Wydaje się, że takie jest życie w dużych miastach. Ale znam osobiście ludzi, którzy jeszcze mają krew w sercu i którzy potrafili pomóc nawet człowiekowi wyraźnie pijanemu, który upadł i skręcił kostkę... Kiedy się zacznie pomagać, ludzie może i staną i popatrzą "ojej jaka tragedia" ale potem i sami mogą zacząć pomagać. Mogą, ale nie muszą.

Natalie writes:

coś mi to przypomina...moze troche z innej strony,ale... Akurat tak się złożyło,że od jakiegoś miesiąca moje życie kreci się wokół jednej osoby,a konkretnie tego zeby jej nie stracić chociaż najgorsze już minęło,teraz robie wszystko zeby odzyskała zdrowie... Totalna znieczulica na OIOM-ie !!! Tak,nie tylko tramwaje,autobusy...również szpitale... rozumiem-intensywna terapia,trzeba ratować życie,oczywiście trzeba się dostosować,ale jak człowiek może być normalny kiedy te 'motyki'-pielęgniarki ( śląskie określenie że tak powiem suki...) widzą rozpacz bliskich osób i doskonale wiedząc,ze pacjentowi jest potrzebna rodzina i kontakt ( przecież to najlepszy sposób pobudzania mózgu,a tym samym wybudzenia) wpuszczą cie 2 razy dziennie na 15 minut na salę? I co człowieku zrobisz przez te 15 minut,kiedy kilka minut zabiera samo nałożenie odpowiedniego stroju i dezynfekcja rąk? Dlaczego jedni ludzie rozumieją sytuację i pozwalają mi przy nim siedzieć czasem 3 godziny bez przerwy,potrafią pocieszyć,porozmawiać? A inni mają to w dupie co ty czujesz,co czuje pacjent? A tu przecież chodzi o życie...

Ewu writes:

Eh, no cóż tak juz jest- niestety! Ale my mozemy byc inni. :*

Musimy być inni!

urojona writes:

Przeczytalam Twojego bloga i żałuję że nie piszesz nic nowego. Bardzo fajnie się czyta to co piszesz, wychodzi Ci to tak jakoś naturalnie :)
Gratuluje i pozdrawiam
J.

A ja myślę, że ta "znieczulica" nie dotyczy tylko wielkich miast...odnoszę wrażenie, że wszystko zależy od człowieka...i bez znaczenia, czy mieszka w stolicy, gdzie wszyscy są tak zabiegani, czy w małej miejscowości, może on okazać zarówno zainteresowanie jak i jego brak w stosunku do drugiego człowieka.
Niektórzy mówią, że to kwestia genów, albo wychowania i otoczenia...
i może coś w tym jest, wszystko to ma w końcu wpływ na naszą osobowość. Ale najważniejsze jest, by pokazać innym, ze są jeszcze ludzie, którzy potrafią udzielić bezinteresownej pomocy i to nie tylko tym, którzy głośno o nią proszą, ale i tym, którzy krzyczą - milcząc...

Pozdrawiam:)