Myśli niepoukładane

Ostatnio zbyt wiele sie działo, żebym mogła tu o wszystkim napisać. Życie na pełnych obrotach wyczerpało mnie dosłownie i w przenośni.

Pierwsza wiadomość, która zmotywowała mnie do pracy bez wytchnienia, dotyczyła terminu obrony mojej pracy licencjackiej. Oczywiście byłam jeszcze w lesie, a okazało sie, że czasu mam baaaardzo mało. Początkowo miałam sobie to odpuścić, zostawić na wrzesień, ale jakoś się zebrałam i napisałam na prawdę dużo, jak na tak krótki okres czasu. I co najważniejsze nie napisałam tego tak "na odwal się". Starałam się jak nigdy i mój organizm boleśnie to odczuł.
Brak snu, nadmiar kofeiny i tauryny i przede wszystkim nieustanny stres. Nie było lekko, ale nie chciałam narzekać.

Kiedy okazało sie, że jedyne co mi zostało to dokończyć ostatni rozdzialik i napisać podsumowanie, postanowiłam trochę wyluzować. Odłożyłam pisanie pracy całkowicie na bok i skupiłam się na przygotowywaniu do konferencji.
Tu znów zaczęła sie nerwówka. Jak zwykle odezwała się moja skłonność do perfekcjonizmu. Ciągle byłam niezadowolona i zdenerwowana. Kto wie na ilu osobach odreagowałam mój stres - i to zupełnie nieświadomie.
Głupio mi, bo czasem byłam francą dla ludzi, którzy nic złego mi nie zrobili. Zwykle zaraz potem ich przepraszałam, ale i tak mi było głupio.

Nigdy jednak nie przyszło mi do głowy, żeby odreagowywać mój stres na ludziach, których uważałam za swoich przyjaciół. Spotkania z nimi były dla mnie ucieczką od codzienności i problemów. I zawsze chciałam, żeby oni w moim towarzystwie czuli sie tak samo. Starałam sie, żeby bez względu na okoliczności wiedzieli, że zawsze mogą ze mną porozmawiać i zawsze mogą na mnie liczyć. Wydawało mi się, że o tym wiedzą. Zawsze starałam się być przy nich, kiedy mnie potrzebowali. Nawet jeśli nie zawsze się ze wszystkim zgadzałam, to zawsze starałam się przynajmniej ich wysłuchać i spróbować zrozumieć.

Potem przyszedł czas, kiedy to ja zaczęłam mieć problemy. Wykończenie fizyczne zaczęło się objawiać w coraz bardziej widoczny sposób - nieznośne bóle głowy, zasłabnięcia, nawet omdlenia. Czułam, że potrzebuję przerwy, ale wiedziałam, że mam obowiązki. A niestety taki już mam charakter, że bez względu na wszystko, jeśli się już do czegoś zobowiązuję, to staram się dotrzymać słowa. Tak też było i teraz.

Konferencja przeszła bez wiekszych problemów, ale ciągle mieliśmy gości, którymi trzeba było się zająć. Przypuszczam, że nikt tak na prawdę nie wiedział jak fatalnie się czułam, ale poczucie obowiazku trzymało mnie na nogach. Przez niemal tydzień starałam się spełniać swój "obowiązek" jak należy. Skałamałabym jednak, gdybym powiedziała, że cały czas robiłam to tylko i wyłącznie z poczucia obowiązku. Tak było tylko na samym początku, ale muszę przyznać, że bardzo szybko przekonałam się, że nasi goście okazali się być przesympatycznymi ludźmi i cieszyłam sie, że miałam możliwość ich poznać i spędzić z nimi trochę czasu.

Było na prawdę miło, ale to nie zmieniało faktu, że mój organizm potrzebował chwili wytchnienia, a przez większosć czasu, jaki z nimi spędziliśmy, spałam średnio po 2 godziny na dobę. Wiedziałam, że prędzej czy później odbije się to na moim zdrowiu, ale cały czas powtarzałam sobie, że brak snu narobię jak już będzie po wszytskim, zregeneruję siły i będzie OK.

Ale jakby tego było mało, ten tydzień pokazał mi, że nie na wszystkich, których zaliczałam do grona moich przyjaciół mogę liczyć. Po raz kolejny boleśnie przekonałam się, jak bardzo niektórzy ludzie są interesowni. Zastanawiałam się, jak można było tak sprytnie odgrywać swoją rolę przez tak długi czas, tylko po to, żeby na koniec pokazać wszystkim, że to była farsa.

Bolało mnie to i to bardzo. I tak jak mogłam znieść wyczerpanie fizyczne, tak tego było już za wiele. Byłam w totalnej rozsypce. Tak bardzo potrzebowałam wtedy wsparcia kogoś bliskiego.

Zwróciłam się do osoby, którą miałam za przyjaciółkę. Nie oczekiwałam nawet, że w tej sytuacji stanie po którejś stronie. Miałam tylko nadzieję, że będę mogła się wgadać, powiedzieć co czuję, że jakoś mi dzięki temu ulży.

Niestety znów okazało się, że się pomyliłam. To rozbiło mnie już zupełnie. W jednym momencie zawiodły mnie dwie osoby, które były dla mnie ważne. Po tygodniu spędzonym na zastanawianiu się "dlaczego?", nadeszły dni spędzone na wypłakiwaniu się w poduszkę.

Bogu dzięki ciągle miałam jeszcze wokół siebie wspaniałych ludzi, na których mogłam liczyć. Oni uświadomili mi, że nawet jeśli zostałam podwójnie zawiedziona, to ciągle jest mnóstwo osób, którym na mnie zależy. Nie dlatego, że na coś liczą, tylko tak po prostu.

Dzięki nim, stanęłam na nogi, wzięłam głęboki wdech i porozmawiałam z jedną z tych osób, które mnie zawiodły. Muszę przyznać, że pozytywnie mnie zaskoczyła. Po wielu przykrych słowach, które padły nie spodziewałam się już po niej niczego dobrego. Okazało się jednak, że udało nam się spokojnie porozmawiać i wszystko sobie wyjaśnić. Usłyszałam nawet, że przemyślała sobie to wszystko i, że mam trochę racji. Wytłumaczyła mi, że też miała kiepski okres i swoje problemy. Przeprosiła mnie. Wiem, że przyznanie się do błędu nikomu nie przychodzi łatwo, więc doceniam to co mi powiedziała. Jednak ta sytuacja nauczyła mnie czegoś.

Zrozumiałam, że pomimo tego, że wszystko sobie wyjaśniłyśmy i pomimo tego, że z obu stron padło słowo "przepraszam", do pewnych rzeczy nie ma już powrotu.

Ktoś kiedyś powiedział, że raz stracone zaufanie, bardzo cieżko odbudować. Ja myślę, że się mylił. Można próbować zbudować coś na miarę tego zaufania, ale to nigdy już nie będzie to samo.

Czy wyciągnęłam z tej sytuacji jakieś wnioski?
Owszem.
Przekonałam się, że każda z nas stworzyła sobie pewną iluzję na temat tej drugiej, dlatego cała ta przyjaźń, też okazała sie być iluzją.

Nie chodzi o to, żeby chować do siebie urazę, dlatego teraz staramy się w miarę normalnie ze sobą rozmawiać. Chodzi o to, że tak na prawdę nigdy się nie znałyśmy i teraz okazało się, że jesteśmy zupełnie różne.

Jestem w stanie zrozumieć, że czasem w nerwach robi się, albo mówi coś, czego się potem żałuje. Wiem jednak, że gdyby (podkreślam GDYBY) jakimś cudem podobna sytuacja miała miejsce z Martą, to nie byłoby wzajemnych wyrzutów i obrażania się. Gdyby coś takiego zaszło pomiędzy nami, to kupiłybyśmy po 2 browary, pięciolitrowe lody i spokojnie porozmawiałybyśmy o tym co czujemy i co nas boli, ze spokojemy wysłuachłybyśmy swoich argumentów i jakoś doszłybyśmy do porozumienia. I na tym wydaje mi się m.in. polega przyjaźń.

Tu było inaczej. Nidgy nie jest tak, że 2 osby zgadzaja sie zupełnie pod każdym wzgledem, toteż i nie tego oczekiwałam. Ale kiedy pojawiają się jakieś róznice, to przyjaciele potrafią o nich rozmawiać i dochodzić do porozumienia. Fakt, że my nie potrafiłyśmy rozmawiać ze sobą, kiedy pojawiła sie pierwsza różnica zdań, pokazał mi wyraźnie, że nie ma sensu pracować nad odbudowaniem tej relacji. Wystarczy, żeby zostało tak jak jest. Bez uraz i żalu. Możemy przecież ze sobą rozmawiać, ale przecież nie musimy się ze sobą przyjaźnić. Jest dobrze tak jak jest. Obie doszłyśmy do tego wniosku i chyba obu nam to odpowiada.

Za to ta druga osoba, przeszła samą siebie. Traktowała mnie jak śmiecia i to zupełnie bez powodu, a teraz rozmawia ze mną jakby sie nigdy nic nie stało. Nie usłyszałam od niej nic, ani przepraszam, ani pocałuj mnie w dupę. Zupełnie jakbym przez tydzień spotykała się nie z nią, tylko z jej złą siostrą bliźniaczką. Mysłałam nawet o tym, żeby z nią porozmawiać i też spróbować sobie to wszystko wyjaśnić, ale teraz widzę, że nie ma sensu.

Reasumując, ostatnie kilka tygodni sprawiło, że moje zaufanie do ludzi w ogóle zmalało drastycznie. Było mi przykro, bo czułam, że straciłam dwie przyjaciółki. Może nie byłam z nimi tak blisko jak z Martą, ale na pewno były dla mnie ważne. Dzięki Bogu okazało się, że mam koło siebie grupkę wspaniałych przyjaciół, którzy przekonali mnie, że nic nie straciłam. Wręcz przeciwnie, coś na tym zyskałam.

Ktoś madry uświadomił mi, że mogłabym mówić o stracie przyjaciółek, gdyby to na prawdę była przyjaźń. Ale nie była, więc nie mogłam nic stracić. Zyskałam tylko kolejne doświadczenie, które być może kiedyś pozwoli mi lepiej dobierać ludzi, którym pozwalam się do siebie zbliżyć.
Ta sama osoba przekonała mnie, że niepotrzebnie zainwestowałam w te relacje dużo czasu i uczuć, i może nawet lepiej, że dowiedziałam się o tym teraz, niż gdybym miała się o tym dowiedzieć za 5 czy 6 lat.

Nie trzeba chować do siebie urazy, ale nie o każdą relację, trzeba walczyć. Tego nauczyły mnie wydarzenia ostatnich tygodni.

Tak rzadko ostatnio piszę. Właściwie nie wiem czemu nie usunęłam jeszcze bloga. Jakoś nie mogę. Kedyś pisanie pozwalało mi uporać się z tym chaosem, który jest we mnie. Później zorientowałam się, że to tylko doraźna pomoc, że na dłuższą metę to nie są efekty, których oczekuję. Ktoś bardzo mądry powiedział mi ostatnio, że powinnam znaleźć dla siebie jakąś formę wyrazu swoich emocji, uczuć, tego chaosu i zbierać to. Stwierdził, że po latach wyłoni się z tego jakiś wzór i wszystko uzyska pewien sens. Przekonywał, że to proces, który nie potrwa miesiac czy dwa, nawet nie rok, ale znacznie dłużej. Tylko jak długo? I czy w ogóle jest to możliwe, by zrozumieć siebie, i by zrozumieć innych ludzi?
Im wiecej o tym myślę, tym bardziej wydaje mi się, że ten proces poznawania siebie jest procesem nieskończonym. Co dopiero proces poznawania innych ludzi i natury ludzkiej!
Sama siebie ostatnio zaskakuję. Działam spontanicznie - robię i mówię rzeczy, które w teorii nawet nie powinny przyjść mi do głowy. Jak więc to możliwe, bym zrozumiała drugą osobę na tyle, by nie dać się zaskoczyć? A może właśnie o to w życiu chodzi? Może trzeba pozwolić sobie na taką spontaniczność. Może nie trzeba się zamykać w ramach norm przyjętych przez społeczeństwo w którym żyjemy, a wręcz przeciwnie - pozwolić czasem by nasze pragnienia zostały ujawnione i (o ile to możliwe) zaspokojone? Może każdy z nas, choć raz na jakiś czas, powinien wdrapać się na dach wieżowca i w środku nocy wykrzyczeć co czuje i czego pragnie. Może każdy z nas idąc ulicą powinien pozwolić sobie na to, by bez powodu uśmiechć się do przechodniów, by zagadać do zupełnie obcej osoby i powiedzieć jej co w życiu nas cieszy, albo co nam sprawia przykrość. Może powinniśmy to zrobić bez obawy, że uznają nas za wariata. Może...

Zbyt wiele ostatnio działo się w moim życiu, bym tak po prostu mogła to ogarnąć. Zostaje mi tylko zaakceptować to co jest.