Myśli niepoukładane

Tak rzadko ostatnio piszę. Właściwie nie wiem czemu nie usunęłam jeszcze bloga. Jakoś nie mogę. Kedyś pisanie pozwalało mi uporać się z tym chaosem, który jest we mnie. Później zorientowałam się, że to tylko doraźna pomoc, że na dłuższą metę to nie są efekty, których oczekuję. Ktoś bardzo mądry powiedział mi ostatnio, że powinnam znaleźć dla siebie jakąś formę wyrazu swoich emocji, uczuć, tego chaosu i zbierać to. Stwierdził, że po latach wyłoni się z tego jakiś wzór i wszystko uzyska pewien sens. Przekonywał, że to proces, który nie potrwa miesiac czy dwa, nawet nie rok, ale znacznie dłużej. Tylko jak długo? I czy w ogóle jest to możliwe, by zrozumieć siebie, i by zrozumieć innych ludzi?
Im wiecej o tym myślę, tym bardziej wydaje mi się, że ten proces poznawania siebie jest procesem nieskończonym. Co dopiero proces poznawania innych ludzi i natury ludzkiej!
Sama siebie ostatnio zaskakuję. Działam spontanicznie - robię i mówię rzeczy, które w teorii nawet nie powinny przyjść mi do głowy. Jak więc to możliwe, bym zrozumiała drugą osobę na tyle, by nie dać się zaskoczyć? A może właśnie o to w życiu chodzi? Może trzeba pozwolić sobie na taką spontaniczność. Może nie trzeba się zamykać w ramach norm przyjętych przez społeczeństwo w którym żyjemy, a wręcz przeciwnie - pozwolić czasem by nasze pragnienia zostały ujawnione i (o ile to możliwe) zaspokojone? Może każdy z nas, choć raz na jakiś czas, powinien wdrapać się na dach wieżowca i w środku nocy wykrzyczeć co czuje i czego pragnie. Może każdy z nas idąc ulicą powinien pozwolić sobie na to, by bez powodu uśmiechć się do przechodniów, by zagadać do zupełnie obcej osoby i powiedzieć jej co w życiu nas cieszy, albo co nam sprawia przykrość. Może powinniśmy to zrobić bez obawy, że uznają nas za wariata. Może...

Zbyt wiele ostatnio działo się w moim życiu, bym tak po prostu mogła to ogarnąć. Zostaje mi tylko zaakceptować to co jest.