Dear, dear diary I want to tell you my secrets...

W kwestii informacyjnej - w środę zaczęła się moja 100% wolność. O godzinie 15.00 zaczęła się dla mnie praktyczna część egzaminu zawodowego. Zadanie - nieco dziwne - nie wywołało we mnie większego entuzjazmu, ani nadziei na zdobycie tytułu technika informatyka, ale jako że nie zależy mi na tym szczególnie to i humor mnie nie opuścił
Najzabawniejsze było to, że zadania prawie nie było. Tzn. usterki były właściwie 2 (przynajmniej tyle wynikało z opisu) Pierwsza dotyczyła problemów z odczytaniem pliku "Auto.swf" i wystarczyło zainstalować odpowiednie oprogramowanie, a druga wiązała się z koniecznością odzyskania 3 plików. Niby nic trudnego, tylko jak zrobić z tego obszerną dokumentację i to na dodatek bez wskazań dla użytkownika, których tym razem nie wymagano? Oczywiście zadanie uwzględniało też odpowiednią konfigurację, ale nie podano żadnych konkretów, np. "Z komputera korzysta 2 pracowników i 1 kierownik, każdy ma mieć dostęp wyłącznie do swoich plików". No i teraz pytanie, czy autor zadania wymaga utworzenia im osobnych kont z ograniczeniami, czy kierownik może mieć uprawnienia administratora, czy wstępnie nadać im hasła, czy hasło ma być zmieniane przy pierwszym logowaniu, czy może jeszcze coś innego. Rozwiązań może być wiele, ale tylko jedno jest uwzględniane w kluczu, a to czy się w nie trafi to raczej kwestia szczęścia, nie wiedzy. No ale w sumie to jakie to ma teraz znaczenie???

A teraz z innej beczki. Moja rodzinka powiększyła się ostatnio o 2 członków. Pierwszy to prześliczny chomiczek, niestety został mi już tylko jeden z 8 malutkich. Drugi natomiast to piękny, mały ptaszek. Znalazłam go wczoraj z siostrą. Jest trochę nieporadny, poturbowany i jeszcze nie bardzo radzi sobie z lataniem, ale przeżyje. Podleczy się go trochę i za jakiś czas będzie mógł wrócić na wolność.

No i to by było na tyle. Jak się cieszę, że już weekend

No cóż od dziś jestem bezrobotna - już tak oficjalnie. Podjęłam pierwszą poważną decyzję i zdecydowałam się na ten staż. Dziś zarejestrowałam się w biurze pracy. Oczywiście zmotywowałam się, wstałam wcześnie rano i byłam pierwsza, ale i tak musiałam odczekać niemal godzinę zanim ktokolwiek zdecydował się zabrać konkretnie do pracy. No cóż - realia polskich urzędów
Potem oczywiście zgarnęłam wniosek i poszłam na WKU. Od progu powitała mnie wesoła gromadka wojskowych i cywilnych pracowników, przekonując, że na pewno świetnie będzie nam się współpracować, ale najlepiej, żebym nauczyła się palić, bo wszyscy tam palą No generalnie sympatyczni i bezpośredni ludzie - już mi się spodobali =D
Potem okazało się, że Agatka, którą poznałam ostatnio, a która zajmuje się sprawami kadrowymi, jest teraz na L4. No to lipa - pomyślałam - nic dziś nie załatwię. Już miałam wychodzić, kiedy usłyszałam, że zaraz zaprowadzą mnie do podpułkownika i on na pewno się mną zajmie. Tym razem wpuścili mnie już bez przepustki. Porozmawiałam chwilkę z komendantem. Stwierdził, że to mała jednostka i wszyscy się tu znają i lubią, dlatego ma nadzieję, że dobrze mi się będzie tu pracować. Też mam taka nadzieję Okazało się, że wniosek już właściwie na mnie czekał, tyle że in blanco, ale skoro się zdecydowałam to komendant wpisał moje dane i stwierdził, że najlepiej będzie jak od razu pójdę z nim i zaniesiemy ten wniosek do biura pracy. Kiedy czekałam zdążyłam poznać Miłosza - stażystę, też bardzo sympatyczny koleś. W ogóle panuje tam jakaś podejrzanie rodzinna atmosfera - chyba inaczej to sobie wyobrażałam. Ale jestem pozytywnie zaskoczona. Coraz bardziej podoba mi się ten pomysł ze stażem
Teraz tylko muszę poczekać na oficjalną decyzję, ale to już formalność. No i oczywiście poświadczenie bezpieczeństwa. A potem - do pracy rodacy