Dear, dear diary I want to tell you my secrets...

No to można powiedzieć, że zmiany pełną gębą.
Codziennie widzę znajomych idących z plecaczkami do szkoły, a ja? A ja włóczę się bez celu i właściwie nie wiem co ze sobą zrobić. Tak jakoś dziwnie. Jak nie miałam na nic czasu marzyłam, żeby wreszcie odpocząć - jak wreszcie mam tą możliwość to szukam nie wiadomo czego i narzekam na nudę. Nikt mi chyba nie dogodzi...ciężki ze mną los. A ja się dziwię, że nikt nie jest w stanie ze mną wytrzymać

Już zaczynałam popadać w rutynę, ale...no właśnie - zawsze jest jakieś "ale". Minęło ponad pół roku odkąd nie mam kontaktu z Leną. Już się przyzwyczaiłam, wydawało mi się, że się z tym pogodziłam, kiedy to pięknego piątkowego popołudnia dostałam telefon.
"Przyjeżdżamy w sobotę" - oznajmił znajomy głos w słuchawce. Nie, nie, nie - to nie Lena, to ciocia, ale zaskoczenie też było duże. W końcu co sprawiło, że sobie przypomniały o nas po takim czasie?
No zresztą jakie to ma znaczenie? Pewnie jak zwykle nie przyjadą - pomyślałam - zawsze mówią, żeby czekać i na czekaniu się kończy.
A jednak...tym razem okazało się, że to nie była tylko pusta obietnica. Spotkanie (sztywne niesamowicie) potrwało jakieś 3 godziny, może trochę dłużej. Rozmowa o niczym ograniczała się do wymiany uprzejmości i krótkiej info o tym co i jak. Właściwie to nie wiedziałyśmy o czym w ogóle gadać. Jedno było dla nas obu jasne od początku - pod żadnym pozorem nie poruszać tematu X. Znowu skończy się kłótnią, w której ja powiem co mi leży na sercu, a Lena nie mając argumentów, będzie próbowała udowodnić mi, że wina leży po mojej stronie - chociaż doskonale wie, że tak nie jest.
Robienie z tego tematu tabu leżało bardziej w jej interesie. A ja? No cóż, może chciałam wykazać się większą wyrozumiałością, niż w rzeczywistości potrafię. A może po prostu miałam już dość kłócenia się o coś, co jest tak oczywiste. To jej wybór...
Wiem jedno, dzięki tej sytuacji stałam się mądrzejsza, potrafię zachować dystans (tzn. tak mi się wydaje) i dzięki temu jest mi łatwiej.
To spotkanie uświadomiło mi, że już nigdy nie będzie tak jak kiedyś. Do niedawna łudziłam się, że usłyszę "przepraszam" i wszystko wróci do normy. Jedno głupie słowo...czy to za dużo?
Dla niej najwidoczniej tak. Widziałam w jej oczach poczucie winy i cichą nadzieję, że nie powrócę do trudnego tematu. Wiedziałam, że jej też nie było łatwo - tyle że z innych przyczyn. Ona bała się trudnej rozmowy, a ja jej pragnęłam. Ale przystałam na jej warunki. Nie naciskałam. Chociaż miałam cholerną ochotę porozmawiać, wyjaśnić sobie wszystko. Żyłam nadzieją, że zwykła, spokojna rozmowa pozwoli nam naprawić to co się stało.
Brakuje mi tych szczerych rozmów. Czasem wydaje mi się, że utrata przyjaciela boli bardziej niż zakończony związek. Nagle znów w moim życiu zawitał chaos. I w pewnym momencie pojawił się cień szansy na rozmowę. Kiedy ją odprowadzałam powiedziała: "Wiesz, już nawet zapomniałam brzmienie Twojego głosu". Czułam, że teraz to ona chce porozmawiać, że wreszcie się odważyła. Ale nie było już czasu. Autobus miał przyjechać lada chwila. Poza tym nagle poczułam, że ta rozmowa już nic nie zmieni. Za późno - pomyślałam - uśmiechnęłam się tylko i bardzo szybko zmieniłam temat. Po raz kolejny wybrałam prostszą drogę. Tak będzie lepiej - dla nas obu - nie da się cofnąć czasu - tak będzie lepiej...

Doszłam do wniosku, że skoro piszę tego bloga już od ponad roku, to pora na podsumowanie tej mojej "wirtualnej działalności"
Nie tak dawno kumpel powiedział mi: "Po co Ty się w ogóle tak produkujesz? Co Ty z tego masz? To tylko strata czasu."
Te słowa zmotywowały mnie do przemyśleń w tym temacie i doszłam do wniosku, że ten blog daje mi więcej niż mogłoby mu się wydawać.
Czy można powiedzieć, że to jest marnowanie czasu? Nie sądzę. Nigdy nie rzucałam wszystkich obowiązków, tylko po to żeby coś tu naskrobać. Pisałam tylko wtedy, kiedy miałam wolną chwilkę, albo kiedy tłoczące się w mojej głowie myśli nie dawały mi spokojnie pracować. A wtedy to był jedyny sposób, żeby odzyskać spokój i oczyścić umysł.
Kolejnym zarzutem jaki wysunął Piotrek było to, że moje wpisy bywają dość osobiste, a ja pisząc to wszystko na blogu udostępniam to publicznie. W ten sposób - jego zdaniem - odrzucam moje prawo do prywatności, a "pamiętnik" w formie elektronicznej traci swój intymny charakter.
No cóż, jest przecież możliwość uczynienia wpisów prywatnymi, więc to chyba nie stanowi problemu. Zresztą mogę nie umieszczać zdjęć i żadnych danych wtedy blog staje się bardziej anonimowy, a wpisy są tylko czysto teoretycznymi rozważaniami. Tylko po co??? Nie wstydzę się moich przekonań i mogę to samo powiedzieć wszystkim prosto w oczy. Inaczej to całe blogowanie nie miałoby sensu. Po co mówić coś, do czego nie ma odwagi się przyznać?
Być może ujawniam tu jakieś moje słabe punkty, ale wychodzę z założenia, że największym przejawem siły jest przyznanie się do swoich słabości. Tak więc nie mam powodów, żeby wstydzić się moich wpisów, albo też, żeby cokolwiek ukrywać.

No i w ten sposób odparłam chyba wszystkie "przeciw"
A co przemawia "za"?
No cóż...po pierwsze ten blog stanowi rodzaj takiej mojej Myślodsiewnii. Jest moim sposobem na poukładanie sobie wszystkiego, na uporządkowanie tego chaosu, który czasem zaczyna się pojawiać gdzieś tam wewnątrz mnie.
Te wszystkie niepoukładane myśli, które kłębią się gdzieś w mojej głowie, potrafią naprawdę namieszać. Czasem mam wrażenie, że jeszcze chwila, a eksplodują i wprowadzą chaos w całym mim życiu. Wtedy właśnie przelewam je w słowa i dzielę się nimi z innymi. Porządkuję je i odzyskuję wewnętrzny spokój. To takie moje małe katharsis. Wyrzucam z siebie cały ból, cierpienie, niepewność i strach. I wszystko staje się prostsze. O wiele łatwiej to znieść, kiedy nie tłumię tego w sobie.
A kiedy jest pozytywnie - też mogę o tym napisać, bo radość jest największa wtedy, gdy możemy się nią podzielić z całym światem
Czy są jeszcze jakieś zalety? Z pewnością tak. Ludzie, którzy czasem odpowiadają na moje wpisy w wielu przypadkach pomagają mi rozwiać moje wątpliwości. Patrzą na wszystko z zupełnie innej perspektywy, a dzięki temu ich spojrzenie jest bardziej przejrzyste i obiektywne niż moje, czy kogokolwiek z moich znajomych. Te opinie są dla mnie bardzo istotne. Nie tylko te wyrażane w komentarzach, ale i te które umieszczają na swoich blogach. A ja czytam i wyciągam wnioski....
To chyba wszystko. Ale czy to mało? Nie wydaje mi się. Wręcz przeciwnie wynik jest jak najbardziej na plus, wiec czy się to komuś podoba, czy nie - zamierzam dalej pisać i dzielić się swoimi przemyśleniami. Czerpię z tego ogromną radość i nie sądzę bym chciała z tego zrezygnować.


A teraz z zupełnie innej beczki.
1) Mój pierwszy mały maturalny sukces! Jeden z kolegów, którym pomagałam się przygotowywać do matury z angielskiego zdobył 17/20 punktów Jutro kolej na drugiego...no i na mnie
2) Dla większości to porażka, dla mnie malutki sukces. Z wyników próbnego egzaminu zawodowego wynika, że nie zdałabym praktycznej części. Niby nie ma się z czego cieszyć, bo trochę lipa. Ale z drugiej strony teoretyczną część zdałam (przynajmniej na próbnym), a z praktycznej udało mi się zdobyć 57% - to też niezły wynik biorąc pod uwagę, że ze mnie taki informatyk, jak... Hahaha