Dear, dear diary I want to tell you my secrets...

[...] W pewnym momencie poczuła nawet nienawiść do osoby, którą kochała najbardziej na świecie, do swojej matki. Do tej wspaniałej kobiety, która w dzień pracowała, a w nocy zmywała naczynia, poświęcając swoje życie, by wykształcić córkę, zapewnić jej naukę gry na fortepianie i na skrzypcach, ubrać ją jak księżniczkę, kupując markowe buty i spodnie, podczas gdy sama latami nosiła przerabianą, starą sukienkę.
„Jak mogę nienawidzić kogoś, kto dał mi samą miłość?” - pomyślała zawstydzona, ale za późno, bo nienawiść przedarła się już na wolność, bo już otworzyła drzwi własnego piekła. Nienawidzić miłości, którą ją obdarowano, nie żądając niczego w zamian, to przecież było absurdalne i wbrew prawom natury.
Ale to właśnie tej bezinteresownej miłości udało się przepełnić Weronikę poczuciem winy i tchnąć w nią potrzebę, by sprostać jej oczekiwaniom, nawet jeżeli miało to za sobą pociągnąć rezygnację ze wszystkich marzeń. Ta właśnie miłość przez lata starała się ukryć przed nią wyzwania losu i zepsucie świata, nie zważając, że kiedy pewnego dnia Weronika zda sobie z nich sprawę, nie będzie miała żadnej broni, by stawić im czoła. [...]

Pozwoliła na negatywne, tłamszone w duszy przez lata uczucia, wypłynęły w końcu na powierzchnię. Teraz, kiedy je odczuła, były już zbędne, mogły zniknąć.
Zastygła w ciszy, żyjąc chwilą teraźniejszą, pozwalając, by miłość wypełniła przestrzeń opuszczoną przez nienawiść.

Cytaty zaczerpnięte z książki P. Coelho pt. "Weronika postanawia umrzeć"