Dear, dear diary I want to tell you my secrets...

Dużo było smutnych myśli...bardzo dużo...i nadal są, ale dziś nie o tym.
Ostatnio miałam okazję odwiedzić Stary Teatr w Krakowie. Nigdy nie byłam entuzjastką sztuk teatralnych, ale też nigdy ich nie odrzucałam. Dla mnie najważniejszy zawsze był musical. Taka wyjątkowa forma sztuki, która łączy w sobie wszystko co kocham: muzykę, taniec i grę aktorską. Forma idealna.
Nie myślałam jednak, że kiedykolwiek zafascynuje mnie sztuka, która zawiera w sobie tylko jeden z tych trzech elementów. Sztuka, w której gra aktorska jest najważniejsza, a muzyka i taniec, to tylko tło. Muzyka, która jest przecież częścią mnie, która siedzi gdzieś wewnątrz mojej duszy miałaby być tylko tłem???
Nie byłam sobie w stanie tego wyobrazić. A jednak...

Pierwszy raz po wyjściu z teatru nie powiedziałam, że to była świetna sztuka, bo nie była świetna - ona była jeszcze lepsza. Po prostu brakowało mi słów, żeby określić jakie wrażenie na mnie wywarła. Pierwszy raz naprawdę mnie zatkało.

Inscenizacja sztuki Sofoklesa, która zaskakuje, porusza i zdumiewa. "Ajas" - historia starożytnego bohatera, przedstawiona tak współcześnie.

Najbardziej jednak zafascynował mnie Błażej Peszek. Kiedy patrzyłam na tego artystę - bo tylko tak go można określić - widziałam, że on naprawdę się realizuje. Był tak autentyczny tylko dlatego, że to co robi jest jego pasją. To widać....





Mam nadzieję, że ja też kiedyś będę mogła powiedzieć, że to co robię, robię dobrze, bo to moja pasja...
...bo w to co robię, wkładam serce