Hepatic Failures Inc.

Niecałe cztery tygodnie wystarczyły, żeby stracił sporo danych (na szczęście większośc zarchiwizowałem niewiele wcześniej). Listy kontaktów, archiwa, część zapisanych haseł (które musiałem odzyskiwać metodą prób i błędów) - z tego rodzaju rzeczami przyszło mi się pożegnać. Pozgrzytałem nieco zębami, usiadłem, pomyślałem... Wszedłem na stronę Ubuntu.pl. Poczytałem, sprawdziłem na Wiki różnice pomiędzy KDE a GNOME (thanks for the hint, JJThompson). Ściągnąłem obraz płyty instalacyjnej do Kubuntu. Wypaliłem. Wyczyściłem dysk twardy. Od nowa podzieliłem na partycje, a na najmniejszej zainstalowałem WinXP (uśmiechając się ironicznie, gdy OS odmówił przyjęcia oryginalnego CD-Key z nalepki - za to grzecznie łyknął "alternatywne rozwiązanie"). Na kolejnej partycji zainstalowałem bez najmniejszych kłopotów pingwina.

Pierwsze kilka dni było trudnych (choć nawet w 10% nie tak bardzo jak się spodziewałem), później poszło z górki. Od tamtego czasu nie włączyłem XPka ani razu, i rozważam całkiem poważnie czy nie zwolnić tych trzech GB. Jasne, kubuntu nie jest bez wad. System dość długo się ładuje, są problemy z instalacją drukarek (np. mojej Okipage 10ex - ta sztuka nie udała mi się do dziś), a niektóre zachowania OSa sprawiają, że oczy wręcz wychodzą mi z orbit (np. wtedy, gdy zniknął mi kicker, a ja nie umiałem go zmusić do ponownego pojawienia się). Mimo wszystko nie zanosi się na mój powrót do Windows, a płyta z Debianem grzecznie czeka na swoją kolej do wypróbowania...