My OperaTakie straszne, że aż śmieszne
Sunday, October 23, 2011 6:29:04 PM
- to wszystko, co mogę powiedzieć o dzisiejszym meczu CFC vs QPR (0:1 po podarowanym z najgłębszych czeluści sędziowskiego odbytu karnym). Nie przejmuję się zbytnio wynikiem, bo ten mecz był dla Chelsea nie do wygrania ze względu na sędziego.
Przysięgam na prochy babki (ze strony ojca, ze strony mamy babcia żyje i ma deliryczne sny, pisałam o tym), nigdy w życiu nie widziałam takiego meczu w Premiershipie - tudzież Premier League. Neverever. Nie wiem, czy sędzia jest fanem QPR, czy nie lubi CFC, czy Torres nie dał mu buzi i się mści*. Wątpię, by mecz był kupiony, bo primo: ślepota sędziego była zbyt oczywista, secundo: bezpośredniego zainteresowanego (w sensie QPR) na kupowanie meczu w Premier League najzwyczajniej nie stać.
W życiu nie oglądałam takiego kuriozum - od podarowanego karnego, przez dwie czerwone kartki (zwłaszcza ta Bosingwy była wyjęta z jeszcze głębszych czeluści odbytu niż karny. Może nawet z dwunastnicy), multum kartek żółtych (dziwnym trafem większość dla CFC, a sytuacja Kenny-Terry po prostu zwaliła mnie z nóg) po zwykłą ślepotę. Stronnicze uznawanie fauli, niezauważanie zagrań ręką...
Howard Webb (dziś, jako sędzia techniczny na meczu MU-City, uśmiechał się rekinim uśmiechem) jest paranoikiem - widzi rzeczy, których nie ma. Ale widzi też rzeczy, które faktycznie mają miejsce, a to Chrisowi Foyowi nie wychodziło dziś najlepiej.
Ciekawe, jak to się skończy, bo nawet co poniektórzy fani QPR kręcą nosem. Wygrana cieszy, wiadomo - ale podarowana wygląda jak jałmużna.
A fotka na dziś - David Luiz. Jak dla mnie, man of the match. Był wszędzie, a karnego spowodował tylko w oczach Foya.
*niestety, lubię Torresa. Staram się z tym walczyć, ale bezskutecznie. I tak, wiem, jakby nie był takim słodkim chłopaczkiem, nie lubiłabym go tak. Trudno, na usprawiedliwienie dodam, że nawet Villas-Boas klepie go po tyłku, gdy słodki Fernando schodzi z boiska.
Przysięgam na prochy babki (ze strony ojca, ze strony mamy babcia żyje i ma deliryczne sny, pisałam o tym), nigdy w życiu nie widziałam takiego meczu w Premiershipie - tudzież Premier League. Neverever. Nie wiem, czy sędzia jest fanem QPR, czy nie lubi CFC, czy Torres nie dał mu buzi i się mści*. Wątpię, by mecz był kupiony, bo primo: ślepota sędziego była zbyt oczywista, secundo: bezpośredniego zainteresowanego (w sensie QPR) na kupowanie meczu w Premier League najzwyczajniej nie stać.
W życiu nie oglądałam takiego kuriozum - od podarowanego karnego, przez dwie czerwone kartki (zwłaszcza ta Bosingwy była wyjęta z jeszcze głębszych czeluści odbytu niż karny. Może nawet z dwunastnicy), multum kartek żółtych (dziwnym trafem większość dla CFC, a sytuacja Kenny-Terry po prostu zwaliła mnie z nóg) po zwykłą ślepotę. Stronnicze uznawanie fauli, niezauważanie zagrań ręką...
Howard Webb (dziś, jako sędzia techniczny na meczu MU-City, uśmiechał się rekinim uśmiechem) jest paranoikiem - widzi rzeczy, których nie ma. Ale widzi też rzeczy, które faktycznie mają miejsce, a to Chrisowi Foyowi nie wychodziło dziś najlepiej.
Ciekawe, jak to się skończy, bo nawet co poniektórzy fani QPR kręcą nosem. Wygrana cieszy, wiadomo - ale podarowana wygląda jak jałmużna.
A fotka na dziś - David Luiz. Jak dla mnie, man of the match. Był wszędzie, a karnego spowodował tylko w oczach Foya.
*niestety, lubię Torresa. Staram się z tym walczyć, ale bezskutecznie. I tak, wiem, jakby nie był takim słodkim chłopaczkiem, nie lubiłabym go tak. Trudno, na usprawiedliwienie dodam, że nawet Villas-Boas klepie go po tyłku, gdy słodki Fernando schodzi z boiska.
