The Villain Strikes Back

Z pamiętnika villaina śmiejącego się:
The European Commission has just announced an agreement whereby English will be the official language of the European Union rather than German,which was the other possibility.
As part of the negotiations, the British Government conceded that English spelling had some room for improvement and has accepted a 5-year phase in plan that would become known as "Euro-English".
In the first year, "s" will replace the soft "c". Sertainly, this will make the sivil servants jump with joy.
The hard "c" will be dropped in favour of "k". This should klear up konfusion, and keyboards kan have one less letter.
There will be growing publik enthusiasm in the sekond year when the troublesome "ph" will be replaced with "f". This will make words like fotograf 20% shorter.
In the 3rd year, publik akseptanse of the new spelling kan be expekted to reach the stage where more komplikated changes are possible.
Governments will enkourage the removal of double letters which have always ben a deterent to akurate speling.
Also, al wil agre that the horibl mes of the silent "e" in the languag is disgrasful and it should go away.
By the 4th yer people wil be reseptiv to steps such as replasing "th" with "z" and "w" with "v".
During ze fifz yer, ze unesesary "o" kan be dropd from vords kontaining "ou" and after ziz fifz yer, ve vil hav a reil sensibl riten styl.
Zer vil be no mor trubl or difikultis and evrivun vil find it ezi tu understand ech oza. Ze drem of a united urop vil finali kum tru. Und efter ze fifz yer, ve vil al be speking German like zey vunted in ze forst plas.
-stare ale jare

Niedziele bywają zabawne. Wprawdzie niekoniecznie wtedy, gdy trzeba pracować, ale zasadniczo są lepsze od poniedziałków. Mniej porannego wstawania (poniedziałkowy koszmar 7.40 w pracy...), mniej nerwów z pierwszym dniem pracy w tygodniu - ja wiem, że nie mam co narzekać, skoro pracuję 4 dni w tygodniu, ale to ciężkie 4 dni. A na weekendach - zjazdy. Ten kolejny to już - mam nadzieję - ostatni.
Ciekawe, ile jeszcze razy będę musiała przyjechać na UAM? Anyways, marzę, by móc już powiedzieć 'koniec'.


Z miłych rzeczy, JaXa wisi mi pifko. Mru, to bardzo, bardzo miłe. Lubię ludzi, którzy wiszą mi piwo. na przykłąd Morcik, który wisi mi ich sześć.
Poza tym jest fajnie. Jest naprawdę fajnie. Czuję się nieźle, a dobry humor po czwartkowym flirciku ciągle się utrzymuje. Chyba powinnam więcej flirtować, to dobrze na mnie działa, a Mortowi jakoś nie przeszkadza
Nio, ale żeby poflirtować, muszę wpierw zająć się obowiązkami. Rzucam zatem radosne germańskie Tschüs! i pomykam radośnie do poprawiania magisterki.

Łotr dnia: ja
Motto dnia: Co za głupie dziecko... (rodzinne komentarze nt. MiHa i jego prezentacji z polskiego)

Z pamiętnika villaina-ticzera:
Bartek: Proszę pani... zamówilibyśmy pizzę, ale nie mamy numeru...
Mona: A dacie kawałek?
Bartek: No jasne.
Mona (telefon w łapkę): Czeźwy? Cześć, słonko... daj mi numer na pizzerię krakowską...
-wycieczka w interpretacji Mony

Wycieczka, wycieczka i po wycieczce. Gdyby nie pilotka, byłoby ok. Ale Szalona Pani Przewodnik (SPP) to emerytowana nauczycielka matematyki, ultra-pro-kat i full usztywnienie. Pierwsze co zrobiła, to zapodała Pod Twoją obronę, ale potem było tylko gorzej. I już nawet nie to, że bredziła jak potłuczona, ale bredziła non-stop: a to, że po lewej kościółek, a po prawej po raz 153 widzimy Wawel... W dodatku ciągle wtryniała się ludziom w kompetencje - a to kierowcy, a to nam. Z opiekunów byłam ja, Anka i Beata (plastyczka) ze swoją szóstą klasą, żadna z nas przesadnie surowa; więc SPP poczuła misję. I zaczęła nam dzieci ustawiać. Ja po pierwszym wybryku powiedziałam, że to nie SPP jest za nie odpowiedzialna, tylko ja, i że bachorki mają słuchać nauczycieli, a nie SPP. I tyle, koniec dyskusji.
Tak czy inaczej SPP strasznie narzekała na naszą wycieczkę, nie mogąc pojąć, że dzieci nie chcą jej słuchać, nie chcą śpiewać do mikrofonu, nie chcą recytować ani nie chcą, żeby im pomagała w nauce. Była to kobieta niekompetentna, nieprzewidywalna w swym szaleństwie i koniec końców stwierdziłyśmy, że piszemy na babsztyla skargę.
Ole!
Mecz, naturalnie, obejrzeliśmy. Fajny był nawet.

Jednakowoż wycieczka była fajna, ośmiałam się z moimi dzieciakami równo, wprawiłam chłopców w niesamowite zdumienie, bo dowiedzieli się ode mnie, że ich zainteresowanie seksem nie jest chorobą psychiczną tylko czymś absolutnie normalnym (nauczycielka WDŻ powiedziała ponoć, że o prezerwatywach to mogą się dowiedzieć po ślubie...), w równe zdumienie wprawiłam dziewczynki informując je, że nie tylko chłopcy przechodzą mutację, a poza tym dawałam czadu za pomocą seksownych skarpetek w kwiatki.

Justyna: Ale pani jest ładna.
Mona: Taaa?
Justyna: No, naprawdę.
Mona: Bzdura, mówisz tak, bo podobają ci się moje skarpetki.

Poza tym pozwalałam się rozpieszczać (mam klasę, która w razie upału mnie wachluje, a poza tym dają mi jeść) i słuchałam 1001 durnych rzeczy.

Paula: Lubię brunetów.
Mona: A ja blondynów. Kocham blondynów z niebieskimi oczami.
Bartek: To takich jak ja!
Mona: No w sumie.
Bartek: To jestem w pani typie!
Mona: No tak, ale jesteś za młody.
Bartek: Ale rosnę
-stwierdzenie niepozbawione racji, swoją drogą

Ale nic nie może być doskonałe. I taki Kuba, którego okropnie lubię, ma jakiegoś zgryzola. Qrde, nie macie pojęcia jakie to smutne widzieć dzieciaka, który uśmiecha się tylko ustami, a i tak ten uśmiech drży jak na granicy łez. I nie chce mówić, co mu jest, więc przecież nie będę go torturować... ech:right:

I Wróbelek z klasy Beaty. Szlag. Strasznie fajny dzieciak, ja cię kręcę, taki kochany maluch, że po prostu nie można go nie lubić. Mówię mu 'Wróbelku, ty jestes taki kochany, że wzięłabym sobie ciebie do domu'. A Wróbelek na to: 'Niech mnie pani weźmie, i tak nie chcę wracać do siebie'. Potem się dowiedziałam, że jego matka jest alkholiczką, a ojciec jest wiecznie w rozjazdach. Szlag, szlag, szlag. To jest dzieciak typu Dominika, dla którego wystarczy być miłym choć przez chwilę, a on pójdzie za tobą w ogień. W drodze powrotnej siedział z przodu, bo było mu niedobrze i mu się przysnęło. Jak się obudził, powiedziałam, że wygląda tak śliczniutko, że muszę mu zrobić zdjęcia. I faktycznie, gdy znowu zasnął, zrobiłam mu fotki. Potem chłopaki mu o tym powiedzieli. A jak zareagował Wróbelek? Totalną niewiarą. 'Naprawdę pani zrobiła mi zdjęcie? Naprawdę pani myśli, że ładnie wyglądam? Naprawdę mnie pani lubi?'
Szlag.

Mam pomysł, co mogę zrobić z takimi dzieciakami. Tylko abym mogła wziąć się za realizację, muszę przestać być nauczycielką.
Co za paradoks, prawda?

Łotr dnia: Ludzie, którzy sprawiają, że na świecie są takie Wróbelki
Motto dnia: Mogę panią wziąć na barana (by Bartek)

Ponieważ post i tak jest długi, historię Christiana i flirtu po niemiecku zapodam jutro. Pouczająca ta historyjka jest dowodem na to, że aby zarwać Niemca, nie trzeba jechać do Niemiec. Niemcy przyjadą sami:p:p:p