When I awoke, I was alone.

สายวันหนึ่ง…
ผมพบ “เช” ในห้างโลตัส
เชสวมเสื้อโปโลสีฟ้าสดใส
สแลคสีน้ำเงินเข้มรีดเรียบกลีบคม
ถุงเท้าตารางหมากรุก
และรองเท้าหนังสีขาวคาดเทา
สะอาดเอี่ยมตั้งแต่หัวจดเท้า…
หัว ! ใช่
บนหัวของเชไม่มีหมวกเบเร่ต์สีดำติดดาวแดงเหมือนที่เคยเห็น
เส้นผมหยักลอนใส่น้ำมันหวีเสยเรียบแปล้
ปอยผมด้านหลังทำไฮไลต์สีเงินจางๆ
หนวดเคราแต่งเล็มมาอย่างดี
หมดจดเหมือนเชเพิ่งเดินออกมาจากนิตยสารแฟชั่นผู้ชาย

ผมพบ “เช” ในแผนกเครื่องเสียง
เชยืนอยู่ระหว่างลำโพงสัญชาติญี่ปุ่นคู่ใหญ่
พนักงานขายใส่แผ่นซีดีลงในถาดเล่นแผ่น แล้วบอยแบนด์จากไต้หวันก็เริ่มแหกปาก
ถึงท่อนแยกที่ท่วงทำนองเป็นแร็พ และเนื้อร้องเป็นภาษาอังกฤษ
ผมเห็นเชขยับปากตาม ปลายเท้ากระดกขึ้นลงตามจังหวะ

จบเพลง…
เชยิ้มอย่างพอใจ
เขาล้วงบัตรเครดิตสัญชาติอเมริกันออกจากกระเป๋าหนังจระเข้สีดำที่ผลิตในฝรั่งเศส ส่งให้พนักงาน
จากนั้นจึงเปิดฝาพับของโทรศัพท์มือถือจากเกาหลีใต้ที่ผลิตด้วยแรงงานราคาถูกในโรงงานประเทศโลกที่สาม…
กดแป้นตัวเลข แล้วยกขึ้นแนบหู

ผมไม่ได้ตาฝาด…
ข่าวลือเรื่อง “เช” ยังมีชีวิตอยู่เป็นความจริง
อาจมีเพียงหมวกเบเร่ต์สีดำติดดาวแดงเท่านั้นที่ถูกฝังอยู่ก้นหลุมอันลึกลับ
เชยังไม่ตาย…
เชยังไม่ตาย…และคุณอาจเคยเห็นเขาบ้างแล้ว


.............................


ภาพประกอบ : วิกิพีเดีย สารารุกรมเสรี

7.45 น.
บทเพลงซ้ำซากเริ่มบรรเลงตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบฟ้า (ที่จริง - นอกจากตึกสูงที่ยืนนิ่งเหมือนต้นไม้ตายซากแล้ว เราไม่เคยเห็นขอบฟ้าในเมือง)
มอเตอร์ไซค์แผดคำรามประสานกับแตรรถยนต์ในขณะที่แข่งกันเบียดแทรกไปข้างหน้าให้ได้มากที่สุด รถเก่าครวญครางเหมือนคนแก่ขี้บ่น บ้างกระตุกเหมือนคนสำลักน้ำ ปั้นจั่นทิ้งตัวกระแทกเสาเข็มตึงตังในช่องทางซ้ายสุด พื้นสะพานเบื้องบนลั่นครืนโครมยามเมื่อคาราวานรถแล่นผ่าน เด็กขายพวงมาลัยตะโกนแข่งกับสัญญาณไฟจราจร…
เมืองอึกทึกทุกเช้า แต่ล้วนเป็นสุ้มเสียงที่ไร้ความหมาย ไม่มีใครสนใจฟัง
ผมก้มลงมองตัวเลขดิจิตอลสีแดงบนหน้าปัดมิเตอร์
“รถติดเพราะตำรวจแม่งมาคอยโบกนี่แหละ…” คนขับแท็กซี่ทำลายความเงียบระหว่างเรา บุ้ยปากออกไปนอกรถ – ผมมองตาม รู้สึกว่าตัวเองพยักหน้า

7.46 น.
ตำรวจจราจรยกแขนข้างหนึ่งขึ้นในอาการห้ามไม่ให้รถยนต์ทางฝั่งที่มีผมร่วมอยู่เคลื่อนไหว แขนอีกข้างงอพับยกตั้งฉากกับพื้น โบกไปมาโดยมีข้อศอกเป็นจุดศูนย์กลาง เหมือนลูกตุ้มนาฬิกากลับทิศ
นกหวีดสีแดงในปากส่งเสียงแหลมแสบหู…

7.47 น.
เด็กหญิงบนเบาะหลังในรถยนต์คันข้างๆ ปิดเปลือกตาสนิท รอยยิ้มบางๆ ระบายที่มุมปาก…อาจยิ้มให้กับอะไรสักอย่างที่ปรากฏอยู่ในความฝันน้อยๆ ของเธอ
คนคู่หน้า – ชายคนขับเคาะนิ้วกับพวงมาลัย ชะเง้อมองไปทางตำรวจจราจรและส่ายหน้าเป็นบางครั้ง…บางที ผมคิด บางทีถ้าเขามานั่งแทนที่ผมในรถแท็กซี่ บทสนทนาระหว่างคนสองคนน่าจะลื่นไหลสอดประสานอย่างมีรสชาติ
ส่วนหญิงสาวกำลังวุ่นวายอยู่กับการแต่งเติมใบหน้าที่สะท้อนอยู่บนกระจกพับบานเล็กในมือ
แน่นอน…ทั้งสามชีวิตในรถยนต์ส่วนตัว ย่อมเกี่ยวข้องผูกพันกันมากกว่ากลุ่มคนแปลกหน้าที่ยืนเบียดกันอยู่บนรถเมล์ซึ่งจอดนิ่งอยู่ในเลนถัดไป แต่ผมกลับมองไม่เห็นความแตกต่างในพวกเขา (เรา) ทั้งหมด
ความเงียบบนรถเมล์ ความเงียบในรถยนต์ส่วนตัว หรือกระทั่งความเงียบที่ซุกซ่อนอยู่ในบทสนทนาฆ่าเวลาระหว่างผมกับคนขับแท็กซี่…ไม่มีอะไรต่างกัน

7.50 น.
รถเคลื่อนตัวช้าๆ ไปข้างหน้าประมาณสิบเมตร แล้วหยุดนิ่งอีกครั้ง
เสียงอึกทึกที่เงียบเชียบดำเนินต่อไป

จู่ๆ ผมก็นึกไม่ออกว่าตัวเองกำลังจะไปไหน ?

1.
เกือบยี่สิบปีที่ผมไม่เคยตื่นเช้าแบบเป็นเรื่องเป็นราว นานทีปีหนถึงจะมีโอกาสได้สัมผัสไออุ่นจากแสงแรกของวันกับเขาบ้าง แต่ประมาณหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ด้วยความจำเป็นบางประการทำให้ผมต้องตื่นเช้า…
ด้วยความไม่ชิน การตื่นเช้าในช่วงแรกจึงเป็นเรื่องทรมานอย่างยิ่งยวด…จะว่าไป มันทรมานมาตั้งแต่กระบวนการเข้านอนให้เร็ว และพยายามข่มตาให้หลับนั่นแล้ว ในหลายคืนกว่าจะหลับได้จริงๆ ก็ล่วงเลยไปถึงตีสามตีสี่ นอนได้เพียงหนึ่งหรือสองชั่วโมง ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก ต้องอาศัยกาแฟเข้มๆ สองแก้วติด กับบุหรี่อีกหลายมวนประคองตัวไม่ให้ง่วง ซึ่งกว่าที่วิญญาณจะกลับเข้าร่างเต็มตัวก็เกือบๆ เที่ยง…
แต่ในที่สุด เมื่อพยายามมากๆ เข้า ทำบ่อยๆ เนืองๆ ไอ้ที่รู้สึกว่าเป็นความทรมานก็ค่อยๆ คลี่คลาย จนคุ้นเคยกลายเป็นนิสัย และเชื่อว่าถึงตอนนี้ผมสามารถกู้เวลาช่วงเช้าที่หายไปกว่าครึ่งชีวิตกลับคืนมาได้แล้วอย่างน่าภาคภูมิใจ (ตรงไหนวะ)

นอกจากเรื่องดีๆ เล็กๆ น้อยๆ อย่างการได้เคลื่อนไหวไปพร้อมกับผู้คนรอบข้าง (ที่มักจะใช้ชีวิตในเวลากลางวัน) ภายใต้เงื่อนไขเวลาเดียวกัน ได้ดื่มดมอากาศบริสุทธิ์ และไม่ต้องนั่งๆ นอนๆ ฆ่าเวลาทิ้งด้วยการดูหนังติดกันสามเรื่องในดึกที่ไม่มีอะไรจะทำแล้ว….
ผมพบว่า คนเราน่าจะเหมาะกับการตื่นเช้ามากกว่า (เรื่องนี้มีงานวิจัยเป็นมั่นเหมาะว่า การเข้านอนไม่ดึกนัก ใช้เวลานอน 6-8 ชั่วโมง และตื่นเช้าพอสมควร มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับสุขภาพตับไตไส้พุงของเราโดยตรง)
แต่แน่นอนว่า เรื่องชั่วโมงการนอน อาจต้องเว้นอัจฉริยะบุคคลบางคนไว้ เช่น พระพุทธเจ้า เป็นต้น รวมถึงคุณภาพในการนอนด้วย ถ้านอนเร็วตื่นเช้า แต่หลับไหลอย่างไร้สติ ผลที่ได้ก็อาจไม่ต่างกันนักกับการนอนดึกตื่นเที่ยง

2.
นอกจากการตื่นเช้า…ในบางวัน ผมยังมีความจำเป็นต้องออกเดินทางปะปนไปกับผู้คนจำนวนมากบนท้องถนนด้วย - นั่นเอง ทำให้ผมได้เห็นกับตาว่า ข่าวลือเรื่องตอนเช้ารถติดนั้น เป็นเรื่องจริง !
ในระยะทางไม่ไกลนัก อย่างเช่น จากบางกะปิไปรัชดา ถ้าเคราะห์หามยามซวย ไม่ดูฤกษ์ดูยามก่อนก้าวเท้าออกจากบ้าน ใครบางคนอาจต้องใช้เวลาเดินทางเกือบสองชั่วโมง…
เช้าใช้เวลาราวๆ สองชั่วโมงเดินทางไปหาเงิน (ส่วนหนึ่งให้ตัวเอง แต่ส่วนใหญ่ให้คนอื่น) ครั้นตกเย็นเลิกงาน ก็ใช้เวลาอีกประมาณสองชั่วโมงเพื่อกลับไปมีชีวิตส่วนตัวที่บ้านอย่างเหน็ดเหนื่อย – รวมๆ แล้ว ในหนึ่งวัน มีเวลาที่สูญหายไปโดยแทบไม่ได้ใช้งานอะไรเลย ประมาณ 4 ชั่วโมง…
หนึ่งเดือน มีเวลาที่สูญหายไปโดยแทบไม่ได้ใช้งานอะไรเลย ประมาณ 80 ชั่วโมง…
หนึ่งปี มีเวลาที่สูญหายไปโดยแทบไม่ได้ใช้งานอะไรเลย ประมาณ 960 ชั่วโมง…
และหากใครคนนั้นมีชีวิตอยู่ 75 ปี เขาจะมีเวลาที่สูญหายไปโดยแทบไม่ได้ใช้งานอะไรเลย ประมาณ 41280 ชั่วโมง (คิดเฉพาะช่วงอายุที่เป็นวัยทำงาน)
หรือพูดได้ว่า ในช่วงอายุที่ศักยภาพของร่างกายและสมองพัฒนาถึงขีดสุด และควรจะได้ใช้งานอย่างเต็มความสามารถ ใครคนนั้นต้องหายใจทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์ ประมาณ 1720 วัน หรือ 4 ปีกว่าๆ

สี่ปีเกือบห้าปี ที่เราหายใจทิ้งไปเปล่าๆ บนท้องถนน บางคนสุขสบายหน่อย ได้หายใจทิ้งในรถยนต์ส่วนตัว แต่หลายคนต้องหายใจทิ้งพร้อมๆ กับคนแปลกหน้าที่ยืนเบียดกันอยู่บนรถประจำทาง พยายามทำหัวให้โล่งเพื่อลดความเครียด หรือเบนความสนใจจากภาพอันน่าหดหู่ที่เห็นไปคิดถึงเรื่องอื่น…เรื่องอนาคต เรื่องความมั่งคั่งร่ำรวยทั้งแบบที่พอคาดหวังได้ และแบบที่หวังลมๆ แล้งๆ (จากเลขหวยที่ซื้อเมื่อวันก่อน) คิดถึงคนรักที่อาจจะกำลังอยู่บนรถประจำทางคันอื่น (หรือหักมุมหน่อยก็กำลังอยู่กับคนอื่น)
หรือไม่ก็เอาหูฟังที่ต่อจากโทรศัพท์เสียบเข้ารูหูและพูดคุยกับใครสักคนที่กำลังดิ้นรนใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบเดียวกัน

3.
ผมไม่คิดว่ารูปแบบการใช้ชีวิตที่ว่ามาจะนำพาสิ่งดีๆ มาสู่ชีวิตใครได้ (และไม่ได้ทำให้การตื่นเช้าเป็นเรื่องมีคุณค่าอย่างที่มันควรจะเป็น) นอกจากการอยู่รอดไปเป็นครั้งคราวในรอบหนึ่งๆ ของการมาเยือนโลกใบนี้เท่านั้น…
แต่เมื่อนึกถึงว่า 75 ปีเต็มอายุขัยที่ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่า กิน ขี้ ปี้ นอน และตาย…สี่ห้าปีที่หายใจทิ้งไปเปล่าๆ บนท้องถนน ก็ไม่ใช่สาระสำคัญอะไรที่ต้องฉุกคิดใคร่ครวญนัก

นักการเมืองเชิญข้าพเจ้าไปกินมื้อเที่ยง
หลังจากผายมือให้ข้าพเจ้านั่งบนพื้น
เขาก็เริ่มต้นกินอาหารบนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อย

รอจนกระทั่งชิ้นเนื้อในมือของเขา
ถูกแทะจนเหลือเศษเนื้อติดกระดูก
นั่นแหละ…มื้ออาหารของข้าพเจ้าจึงได้เริ่มขึ้นบ้าง

ความเท่าเทียมกันในโลกทุนนิยม หมายถึง…
นักมวยสองคนตกลงขึ้นชกกันบนเวทีสาธารณะอย่างยุติธรรม
ฝ่ายแรก มีพ่อเป็นผู้บริจาคเงินสร้างสนาม
มีญาติเป็นกรรมการผู้ห้ามบนเวที
และมีเพื่อนเป็นกรรมการให้คะแนน

ส่วนฝ่ายหลังพลัดหลงกับญาติที่หมอชิต
และ…แขนด้วนทั้งสองข้าง