LETËRSI

Iso e re

Kur me grep të artë nga fundi i barkut
Ia sollën shpirtin në fyt
E sosi të ngjitej shkallëve në podium
Të fliste me gjuhë të re
Që e dinin të gjithë në vetmi
Gjuhën e atyre që me majë këpucësh
Shkruanin hieroglifë mbi asfaltin e zi
Kur pritnin ngjarjen që nuk ndodhte kurrë

Mori leje nën llambat e neonit
Lëshoi flokët e besimit deri te thembra
Me syzet e zeza ua shkurtoi dritën lajkave
Dhe si heretik mitik me kitarë në krah
Nga gjuha tel hollë nxirrte zjarr
E një reflektor si aureolë i rrinte mbi kokë

Dora e zgjatur i arrinte në fund të sallës
(përshëndetej me të gjithë përnjëherë
Zëri i dëgjohej edhe përtej mureve
Që ishin në plan të rrënohen
Sytë e tyre kishin ngjyrën e syve të tij
Zëri i tyre kishte ngjyrën e zërit të tij
Ia mbanin ison e re pa pushim
Kur nga fundi i barkut klithte
“Kjo s’është këngë dashurie
Kjo s’është këngë dashurie
. . . . . . . . . . . . . . . .”



Lutje

Këngën e këngëve të mia
Do t`ia kushtoj
Baltës në fund të shpirtit
Shpirtit në baltë
Që kutërbon një botë të tërë


Në barrikada

Na la
Barrikadave
Me pagjumësinë e Makondasve
Mbështetur ëndrrat në njëri-tjetrin si lumë
Sedra e postit e rëndoi
E dogji malli për gjumë qengji
Në kolltuk kundrejt televizorit
Mbështjellë me batanijen e fajit
Me rruazat e gruas si tespihe ne dorë
Dhe sy të varur-Sypërmbys

Në barrikada posta vjen me vonesë
Pijet nuk servohen në gota gjegjëse kristali
Shtyp të ilustruar s'ka as esspreso
Lajmet i bie era të censuruara
Si reporter lufte në TV

Na la
Me sëmundjen e pritjes në barrikada
Kishte shpirt të lehtë romantik
Lidhte kravata të mëndafshta rreth qafe
Epshi për gruan nimfomane e mbuloi
E thirrte shtrati e përvëlonte shtati i saj
Fisnike e kish s'ka fjalë
Besnike me fjalë
Na la të përgjumur e të përhumbur
Për erën e kafesë së mëngjesit

Në barrikada s'ka festival
Mbi gjak të ngjizur rrëshqitet atje
Shtëpinë e sheh fatamorganë
Mallin e fëmijëve e ruan në xhep në kuletë
E vdekja të flenë nën helmetë

Na la
Të nxirë në fytyrë nga tymi i shpresës
Që digjej si gomë kamioni në rrugë
Dëshironte në det të merrte ngjyrë bakri
Pa u skuqur e rrezitur lumenjve më parë
Syçelë shikonte ëndrra kashmiri
Se ish i sëmurë i operuar disa herë
Dru i transplantuar me mjeshtëri
Në kryet e strucit kishte sytë e deles
Zemrën e kish të lepurit
Bishtin e hardhucës
Tamam shëmti mitologjike






Kush flet atje




matet me hijen e mëngjesit
sypalari
krenaria i rri varur
si cigarja në buzët e hemfri bogartit

kur të gjithë mblidhen në shesh
të përshkojnë gishtat me mllef kah qielli
aq sa gjaku t'iu rrjedhë
ai mbledh shokët në aheng
iu shet mend me licencë

gjithkund gand e gjen
si engjëllin e kaltër sklebavec
më parë plot bujë i vjen firma
pastaj ai vet i trembëdhjeti

atë ditë që me cigare në gojë më përshëndet
shpinën në shtrat gruas ia kthej

në kohën e artë të Xhaxhait që u bënte lajka
plot flamuj në dorë mbanin
më tepër për inat të Babait
që i ngjizej gjaku për një zog

prilleve të përgjakshme me djemtë e Xhaxhait
me rroba jeshile shkonin në gjueti
kur pushonin nën lis
hanin mish viçi që ende tëmbël pi
me gjethe fshinin gjakun e çizmeve

sot
kafeneve e thërrasin
në krye i bëjnë vend
e qerasin
t'iu flasë me gjuhë të zjarrtë
në atë tryezë për mua s'ka vend
për gotën dhe gjuhën time të akullt
kristal

me filxhanin me lara në dorë
u tregon ç'kanë ngrënë mbrëmë
të nesërmen s'di t'ua lexoj
as në të njomat pëllëmbë
shkova të dëgjoj Eurithmics
When tomorrow comes


Etër e bij

(monolog etërish)

përngjajnë në pamje me ne ngapak
pasqyrë i kemi që na kënaq
shohim veten si mplakemi ngadalë
kur nisin e flasin mbrapshtë
toka nën këmbë na dridhet sakaq

herët ëndrrave u shkojnë brisk
fjalë këngësh nuk mbajnë në mend
andaj shkruajnë fasadave me sprej
s`para bëjnë art në pëlhurë
gjithë vrerin e derdhin në mur

sa pa ndjenja që janë
s`kanë dell as për romantikë
flenë si arusha deri në drekë
nuk e kanë parë diellin si lind

muzika e tyre i ka ca tinguj çeshit
merren vesh edhe me irlandezë
s`u mjafton një tel
pak i kanë edhe dymbëdhjetë

flamurit që valëvitet
s`i turren si ne
si dema të harlisur në arenë

kur një ditë të vdesim
krenarë pas kortezhit do të na vijnë
lot s`lëshojnë as për dashuri
kanë filozofinë e tyre s`ka rëndësi

kur nisen
rrugës kah u kthyem ne
në xhepa s`mbajnë fytyrat e të dashurve

edhe palltot tona të vjetra kur i veshin
në trup u rrinë shik
se ndjekin modën si më teket

dyshimin si shenjë Kaini e kanë në ballë
fjalëve të gishtave tanë s`u besojnë
shenjat e rrugës thonë na i ngatërruat
tërë farën ua derdhin grave në bark
asnjë pikë s`duan t`iu bjerë në Dhe



Heroi i heshtur fërshëllen një kaba në E-Dur(im)

T'u desh kohë e peshuar me shumë ofshamë
Të ndërrosh aq vagonë të përhimë
Përplot njerëz që flisnin bjer e ngrehu
O zot
Ata thoshin citate gazetash
Nga frika mos gabonin e dëgjonin
Ç'u thoshte mendja
Nga frika mos gjuhën e Prijësit e harronin

Korridoreve çave rrugën me bërryla
Vagonëve përplot shurdhmemecë me syze diellia
Të gjithë në xhepa kishin një libër
Zot
Të gjithë shikonin e s'shihnin
Si s'ndërrohej karrigia por vëllezërit
Me sytë e mjegulluar nga fytyra e Prijësit
Këndonin e pinin me të në gojë

Ti heshtje
Heshtja kryeneçe t'u ngul në tru
Ta zuri vendin e fjalës së zjarrtë
Trupit të vet për t'i dhënë trajtë

Nga metaforat e reja
Gjuha e Prijësit t'u duk pa gjini
Se ti kishe gjuhën ku fjala Dhe
Kish edhe Mëmë edhe Atë

Në bufenë e trenit dëgjoheshin marshe
Ti fërshëlleje një kaba në E-Dur(im)
Nga dritarja hodhe si një letër frikën
Dhe fjalorin e heshtjes e bëre copë





Mos incizo

Fqinjët më zgjojnë në ferk
Të shoh diellin mbi helmeta
Ora shkonte 9 korrik
Në këtë ditë puna nuk fillon në drekë
Dorë e hekurt është kujdesur për akrepat
Akrepat e Kullës ë Sahatit nuk punojnë për një çast
Bekim them merre kamerën
S’ka nevojë për white balance
Incizoi këto helmeta në park
Këto fytyra të skuqura për gjak
Dhe një helmetë më thotë:
Ej, ti, mos incizo
Ecim me Bekimin rrugëve të Gostivarit
Nën shikimin e helmetave krejt dyshim
Pyesin ç’bëjnë këta dy rrugëve
Mos dëgjo Bekim, vetëm incizo
Kapi ca fytyra përplot mllef
Kërbaçin e tyre nervoz në dorë
Ikni nga rruga në thonë mos incizo
Bjeri Bekim mos dëgjo
Këto fjalë nuk thuhen kot
Njëmijë helmeta heshtin vetëm njëra flet
Mos incizo
Nesër do të jetë vonë
Kjo orë është një, nuk vjen më
Kur të incizosh mos u ndal
edhe kur të thonë mos
Kjo është puna jonë
Mos u frikëso krisma janë këto
S’e kë parë Kosovën Bosnjën në televizor
Të lutem incizo
Gaz lotsjellës është ky
Nuk quhen këto lot
Nesër do të jetë pastër
Sot vetëm incizo
Plumba me sy janë këto nuk janë qorr
Të rëndë kanë hyrë në këtë orë
Ky korrik është nisur për këtu
S’e gjen në Prishtinë Vlorë as në CNN
Zogjtë ikin nga parku i klithmave
Autoambulancat lëshojnë kujë
Një plumb me sy përshkohet trupit të njomë
Spitali nuk ka gjumë
Shëron një qytet të përgjakur
Ku shkove Bekim incizo
ja gjaku i hequr zvarg rrugëve
Incizo ende nuk është ngjizur
Nesër do të jetë vonë
Rrugët do të lahen në mëngjes
Ky korri zgjat vetëm një ditë
Ia vlen të incizosh

Korrik ‘97




Klounët poetik

kanë hundë të ngjyrosur për cirk
qoftë edhe karnaval poetik
janë të prirë që çdo ideal
ta bëjnë të rëndomtë gati qesharak

të tjerët kur buzët paltojnë
të bindur se gjuha eshtra s'ka
se fjala pështymën ta than
klounët rropaten thonë gjithçka
të bëjnë për gaz po u shkove pas
arnat e Arlekinit t'i qepin mbas




Dëshmitari

shumëçka kam parë
më mirë verbomëni sytë

gjithçka kam dëgjuar
vaj të djegur hidhmëni në vesh

në e tregofsha atë që kam parë
atë që kam dëgjuar në e shkrofsha
Vardari nuk më lan