Gdzieś w Internecie

Tani komputerek. Jakieś 25-35 USD (bez podatków) dla końcowego użytkownika. W polskich warunkach będzie to około 200 zł. Dostawa wliczona. Jest to jednak sama jednostka centralna, trzeba jeszcze doliczyć zewnętrzny zasilacz (5V 1A), klawiaturę, mysz i monitor (może być też telewizor). Ale to nadal tanio. Takim urządzeniem ma być właśnie Raspberry Pi, premiera powinna nastąpić chyba jeszcze w tym miesiącu.

http://www.raspberrypi.org/

Pierwszy problem w tym, że to nie jest Wintel. Drugi, że nie stoi za tym wielka firma, która zainwestuje ogromne pieniądze w tworzenie oprogramowania (głównie gier), względnie zaoferuje dostęp do ogromnej bazy multimediów, nieosiągalnych z innych platform. Fundacja tworząca ów komputerek ma nadzieję stworzyć urządzenie, które znajdzie ogromne zainteresowanie na brytyjskim rynku edukacyjnym w kwestii kształcenia potencjalnych programistów.

Osobiście widzę pewne zastosowanie, jako tania przystawka do telewizora, która by pozwoliła korzystać z zasobów Internetu. Także jako tani, domowy serwerek. Może jaki tani komputerek dla rodziców, który wiele do szczęścia nie potrzebują? W skrajnym wypadku można założyć, że jeśli na rynku pojawi się 100 000, może więcej, takich urządzeń, nastąpi naturalny wysyp różnorodnego oprogramowania i pozycja Wintela zostanie zachwiana.

Jeśli chodzi o dane techniczne. Komputerek Raspberry Pi został wyposażony w procesor ARM11 (architektura ARMv6). Trochę archaiczna konstrukcja. Z drugiej strony to nadal spora moc obliczeniowa, większa nawet niż u większości legendarnych komputerów. Ogólnie procesor jest szybszy, niż ten stosowany w przypadku Nintendo 3DS czy iPhona 3G, szybszy też niż jednostka zalecana dla systemu Microsoft Windows XP (aczkolwiek w innej architekturze). Jeśli do tego doliczyć jednostkę wspomagającą generowanie grafiki trójwymiarowej i odtwarzanie filmów w popularnych formatach, robi się ciekawie.

Cóż, poczekamy, zobaczymy.

Doszedłem do wniosku, że PHP to dobry język do nauczenia się paradygmatu programowania obiektowego.

1. Funkcje obsługi typu tekstowego (string) i tablic asocjacyjnych (array w PHP) mają tak spójne nazewnictwo i kolejność argumentów... Gorzej tego zrobić się chyba już nie dało.
2. Ogólnie paskudna składnia tablic asocjacyjnych, które pełnią też role struktur danych i tablic indeksowanych kolejnymi liczbami całkowitymi. (Brakuje mi słów...)
3. Niektóre bardziej zaawansowane typy są obiektami z licznymi metodami, inne zaś wskaźnikami z zestawem dedykowanych funkcji.
4. Pełno opcji, z których znaczną część trzeba niestety sobie samemu ustawić.
5. Liczne konfiguracje, które często wymagają robienia jednej rzeczy na różne sposoby.
6. Pełno przestarzałych funkcji zostawionych dla zgodności wstecznej.
7. Oraz pełno innych, przestarzałych konstrukcji, których omijanie wymaga pisania dziwnego kodu.

To tak ogólnie. Aby nie popaść w szaleństwo, pozostaje człowiekowi obudować jak najwięcej w obiekty. A tutaj niespodzianka, okazuje się to dużo wygodniejsze, niż w przypadku C++. Składnia jest nawet całkiem przyjemna i spójna. (Jak drugi razy robili, to im w końcu wyszło.) Nie da się zaprzeczyć, że w takim Ruby programować obiektowo jest dużo łatwiej. Ale tylko PHP zniechęca tak skutecznie do programowania w inny sposób.