aga maga notuje

Wiecie, czasem jestem straszliwie zmęczona.

Mam drugą pracę - w dziale promocji pewnej szkoły wyższej - na szczęście, w Klubie zaczęła się "przerwa sezonowa", więc nie tak trudno wywiązywać się ze wszystkich obowiązków.
A od września czeka mnie jeszcze dorywcze zaangażowanie w "rozruszowanie" pewnego centrum kultury.

No, cóż, ale kiedy chce się jakoś w miarę zarabiać, stale rozwijać, kiedy się nadal szuka dla siebie miejsca - to czasem właśnie tak to musi wyglądać.

W międzyczasie, chwała Panu, pojawiła się okazja wyjazdu. Krótkiego, ale niesamowicie regeneracyjnego. Spróbuję Wam kiedyś o nim opowiedzieć.

Wstaję przed pięć dni w tygodniu po piątej rano, wracałam przez pierwszy tydzień totalnie wykończona, teraz już powoli, powoli się do tego nowego rytmu przyzwyczajam. Popołudnia to ślęczenie przy komputerze lub załatwianie zaległych spraw, czasem - jak teraz, mimo niedzieli - nadal praca, choć przecież tak bardzo nie chcę jej przynosić do domu.

Przegapiam, jak już kiedyś, dwa lata temu, rozwijanie się lata, ale wierzę, że tak ma być. Chcę tak, na razie naprawdę tak właśnie chcę.

Najadłam się czereśni, niedawno, pierwszy raz od bardzo dawna, tak, że aż bolał mnie brzuch. Szparagi udało mi się kupić i, pierwszy raz w życiu, w ogóle pierwszy raz!, jako tako przyrządzić.

A teraz kończę cappuccino, słucham Cafe del Mar, po kolei, wszystkie części; kończę w tej chwili piątą. Częściej przychodzi, niż kiedyś, ochota na eFIeSZetA. Jakoś żyję, modlę się gorąco o zdrowe stopy i dom, ból zabiegu na stopie lewej powoli odchodzi w zapomnienie, idę wklejać napisy do kroniki uczelnianej.

dramat egzystencjalny, dlatego staram się spełniać w kuchni

Zaraz pójdę zmajstrować kolejny bread pudding, tym razem ze starych rogalików. Byle na słodko, byle chrupiąco, byle gorące. I zawsze się uda.

Nastawiłam się już na niższe zarobki w pracy, za to z większym komfortem psychicznym. Dlatego perspektywa zachowania tego drugiego przy korzystnej zmianie tego pierwszego, naprawdę przyniosła radość.
Czyli prawdą jest, że trzeba po prostu starać się żyć w zgodzie z sobą, nie bać się podejmowania decyzji - a będzie szczęśliwie.

I nawet dostałam 50zł, więc mogę sobie kupić drewniany alfabet i trochę kwiatków, szok. [To nie kosztuje w sumie 50zł, ale musiało starczyć na trochę jedzenia i trochę bielizny. Życie.]

Skąd więc ten dramat?
Chciałabym dostać kredyt, zacząć budować dom, móc zajść w ciążę i zacząć się rozglądać za małym labradorem. Banalne i cholernie nieosiągalne.

Cokolwiek myślisz, pomyśl odwrotnie - tak brzmi tytuł książki, którą Mąż dostał ode mnie na gwiazdkę.
Książeczka jest do połknięcia w jeden wieczór, najważniejsze, że zostaje w głowie. Malutką żaróweczką, która zapala się... hm. We właściwym, czy niewłaściwym momencie?..

Jest kryzys. Wiem; dla jednych to mało odkrywcze, drudzy jeszcze w to nie wierzą. Ale jest i mnóstwo znajomych traci pracę lub jeszcze czeka na decyzje swoich szefów.

W Klubie, w którym pracuję, zmienił się zarząd. Władzę przejęli współwłaściciele, dotychczas przyglądający się raczej z boku poczynaniom S., który mnie zatrudnił. Teraz jednak zabrali się ostro do działania, a S. zdecydował się tylko przyglądać.
Najważniejsza ich decyzja, to zatrudnienie menadżerki, która od kilku dni stara się ogarnąć panujący w Klubie bajzel - głównie administracyjny. Do niej należą decyzje w większości spraw, a pozostałe konsultuje z szefami. Wszystkie - z nimi rozlicza.
Ja mam tam umowę na pół etatu, za połowę minimum krajowego. Wiem, że spokojnie udałoby mi się z nią dogadać zmianę umowy na pełny etat lub przynajmniej wpisanie faktycznej kasy, którą zarabiam.

A zatem, zdroworozsądkowe spojrzenie na sprawę.:
1. Jest kryzys. Wiem; dla jednych to mało odkrywcze, drudzy jeszcze w to nie wierzą. Ale jest i mnóstwo znajomych traci pracę lub jeszcze czeka na decyzje swoich szefów. Ergo: kiedy się pracę ma i nikt nie chce nas zwalniać, powinniśmy robić wszystko, żeby tę pracę utrzymać.
2. Umowa na czas nieokreślony jest przecież najlepszą z możliwych, przynajmniej w dobie kryzysu.
3. Praca w zawodzie + zmniejszenie liczby obowiązków + utrzymanie stawki = sytuacja idealna, stwarzająca możliwości rozwoju [patrz: obrona pracy magisterskiej, no i, oczywiście, szukanie drugiego etatu].
4. Jeśli nawet się nie dogadujemy z szefostwem albo po prostu nie mamy do nich zaufania [bo np. raz nas już wykiwali...] i jeżeli chcielibyśmy zmienić pracę na lepszą, to, skoro nikt nas nie chce zwolnić, powinniśmy pracować, zarabiać, spokojnie nabijać lata pracy, odkładać na emerytuję, zdobywać doświadczenie itd. - a jednocześnie, szukać tej nowej lepszej pracy. Nie narażając się na ponowne spotkanie z arcysympatycznymi paniami z UP.

Prawda?

Tylko, że tak myśli każdy.

A ja zaproponowałam rozwiązanie umowy o pracę, zatrudnianie mnie przy konkretnym koncercie, na który zdecydują się przeznaczyć wcześniej określone środki. Stawka od imprezy + umowa - zlecenie.
Plus, oczywiście, pełnoprawne bezrobocie.

Co mi to daje? O tym następnym razem. Na razie napawam się tą moją drobną ekstrawagancją.

Prawdopodobnie, zdaniem moich rodziców, żaróweczka zapaliła się w momencie bardzo dla mnie niewłaściwym. Tyle, że ja myślę zupełnie odwrotnie.