Ags

według Einsteina

Jeśli trzyma się wrzący garnek, sekunda wydaje się godziną. Jeśli jest się z gorącą laską przez godzinę, wydaje się to być sekundą

Powiedział kucharz w filmie o zmutowanym rekinie, który właśnie leci w tv.

nie chce Misie!!!

Szukam zajęć zastępczych, a później przypominam sobie, że sprawko miało być zajęciem zastępczym.
Najgorsze, że nie wiem w co ręce włożyć.

czasoprzestrzeń się zagięła.

Pani z dziekanatu się ugięła.

Żeby nigdy nie móc się cieszyć lub rozczarować! Nigdy nikogo nie kochać, nie móc się rozgniewać na tego kogoś, a potem mu przebaczyć. Nie móc spać, ani marznąć, nigdy się nie mylić, nie mieć bólów brzucha i potem wyzdrowieć, nie obchodzić urodzin, nie pić piwa i nigdy nie mieć nieczystego sumienia... To wszystko jest straszne.

T.J.

i go słoma w dupe kole
patrzcie, patrzcie wszyscy święci
jak tam diabeł dupą kręci

Czyli weselnie.

Przy śniadaniu sklejanie filmu. Opowieść ojca Pana Młodego.

Budzę się rano. Patrzę, jedno łóżko, drugie łóżko. Gdzie ja jestem? Znów wytrzeźwiałka? Patrzę dalej, matka na łóżku obok. Ale heca. Hihihi. Też się schlała. Ale nie... Lustro na ścianie, to chyba w jakimś domu jestem.

kąpię się w różnych dziwnych miejscach...

Zakrzówek nocą, po sesji we wrzesniu,
Zakrzówek porą burzową,
wykopaliska piachu z moimi nimfami,
stawy głogowskie nago o północy,
basen na ogródku Ani w urodzinowe party

zatem chyba wiem jak zginę.

Lila nauczyła się nowego słowa, które u dorosłych wywołuje salwy śmiechu. A im więcej radości sprawia, tym chętniej jest powtarzane. Robak.

"Miodową" trzeba powtórzyć, słyszysz K.? Już szykuję najwyższe buty i najkrótszą spódniczkę.

Nie cierpię ignorancji, pustoty, bezmyślności, nieuprzejmości.

Ludzie na drogach zachowują się bezmyślnie. Nie włączają świateł, nie używają kierunkowskazów, jeżdżą na letnich oponach. Polska to nie Meksyk! Tam nie ma zasad, ale nie ma też dwumetrowych zasp śniegu, a słońce świeci im znacznie przychylniej niż nam. Dlatego miło byłoby przestrzegać jednak tych głupich zasad.

To nie koniec mojej irytacji dziś. Mówiłam kiedyś, że nie znoszę zakupów? Jestem zmęczona chińskim badziewiem za kilkanaście złotych, albo chińską ubrandowioną tandetą za kilkaset złotych.

Portraits: 2nd prize singles
World Press
Pieter Ten Hoopen, the Netherlands, Agence Vu.
Katie, Hungry Horse, Montana.

Wsiadamy jak co dzień do windy. Tym razem Szefo nie będzie miał powodów do opierniczenia nas, za overflow. Mimo, że winda nie jest przeładowana nie rusza. Drzwi nie zamykają się. Przyciskanie guzika kilkakrotnie też nie pomaga.
- Wysiądźmy i wsiądźmy jeszcze raz - mówię.
Wysiadamy i wsiadamy. Winda rusza. Odzywa się kolega po fachu
- Po czym poznać prawdziwego informatyka?
- Zanim zacznie diagnozować problem, sprawdzi czy reset nie pomaga - odpowiada drugi kumpel.

Średniowieczną zasadą trójpolówki, moja motywacja leży odłogiem. Zajmuję się tym co niezbędne do przetrwania, czyli obieram ziemniaki w przerwie pisania referatu. Współlokator, z którym nigdy nie mam czasu zamienić więcej niż "cześć" zalewa proszkowe puree wrzątkiem.
- Co u Ciebie nowego? - pytam.
- A nic nadzwyczajnego. Jakaś jesienna depresja mnie łapie. Ciężko tak jakoś.
- Co ty opowiadasz? To za życie trzeba się brać, a nie dawać przygnębić pogodzie. - Mówię bez przekonania, klęcząc nad łupami z ziemniaków. Myślę, jak to fantastycznie, że babcia dała całe ćwierć tony takich ziemniaków!

Ziemniaki dochodzą, a sąsiadka przyszła i zapytała, czy może się schować.

Aby mieć dostęp do części prywatnej >> add me to friends.

Wnioski o przyznanie statusu zaufanego rozpatruję indywidualnie.

W teorii nie ma różnicy między teorią i praktyką. W praktyce taka różnica istnieje.
Y.B.

kojarzy mi się z zapachem pieczonych jabłek

czyli uroki życia studenckiego - new season, episode one

Niedzielne popołudnie, pukanie do drzwi. Idę otworzyć. W drzwiach widzę postać o ciężkim wyrazie twarzy z kubkiem w ręce. Już myślę, kurcze, nie mam drobnych.
A on - Ludzie, ratunku, kawy! - blady jak nieszczęście, oparł się o futrynę. - Jestem sąsiadem z pod czwórki. Zapłacę.
- Cholera no, ale ja kawy nie piję - szkoda mi się go zrobiło, bo nawet nie byłby w stanie dojść do Żabki. - Poczekaj, może współlokatora okradnę. Zaczęłam grzebać w szufladzie i wpadła mi nesca jednorazowa do ręki, którą trzymam na czarną godzinę.

- Dzięki, dzięki, dzięki. Ile?
- Co ile? Idźże chłopie z Bogiem, przyjdę kiedyś po cukier.
Tak ucieszonego człowieka dawno nie widziałam. A wystarczyła odrobina kawy.

Panie W. musiałam to upamiętnić. Może za jakiś czas się wyspowiadam. Teraz nie ma co mówić, bo i tak każdy dorobi sobie do tego swoją teorię.

Wiem, że jak się nie ma nic ciekawego do powiedzenia, to lepiej siedzieć cicho.
Ktoś kiedyś powiedział Mów to, co myślisz. Ja uważam, że powinno się myśleć nad tym, co się mówi.

Tato wywiercił już szesnastą dziurę w ścianie. Z czego ta, jak pięć innych jest na wylot do kantorka, gdzie maluję rurkę koło dziury. Przy okazji zaglądam przez nią do coraz piękniejszej kuchni.
- No!!! Trzymaj tuuu. Tuuuu. No mówię ci tutaj. - Słyszę jak tata wydziera się do mamy.
Robię zeza do tej kwadratowej dziury, wyję "Uuuuu!" i zaczynam się śmiać z tego dziurowego obrazka, jak oni tam sobie coś kleją przy meblach.
- Co się chichrasz? - pyta tata.
- A bo was widzę.
Na to mama, mistrz ciętej riposty
- Już nie długo.
Tak oto przypomniała mi, że zbliża się jesień.

Trudne są takie historie i ciężko się je opowiada. Zwłaszcza te o ludziach, którym coś zawdzięczamy. O takich, których mamy na co dzień, lecz ich nie doceniamy.

Wioska jak tysiące polskich wiosek. Wygrana bitwa o życie jedzie do domu składanym rowerkiem. Uśmiecha się. Cały czas się uśmiecha.
- Nic się pani nie zmieniła.
- Zaczęłam żyć od nowa. Mieszkam tam za rogiem. Zapraszam na herbatę.
Już drugi raz wygrałam z chorobą. Zostałam babcią. Syn z dziewczyną i młodym Tymoteuszem Wojciechem P. wynajmują mieszkanie w miasteczku. W sobotę będą go chrzcili. Tymoteusza. Tymka. Wróciłam teraz do miejsca, w którym wkraczałam w dorosłość. Uczyłam w tej szkole dwadzieścia lat temu. Teraz moi wychowankowie przyprowadzają swoje dzieci do biblioteki, gdzie teraz pracuję. Zarabiam grosze. Jak na początku. Ale to lepiej niż renta. Teraz żyję. Jestem szczęśliwa. Mogę powiedzieć, że w moim ciele nie ma już ani jednej komórki rakowej. Okazało się, że nie jestem odporna na testową dawkę promieniotwórczą. Bierze się doustnie. Niewiele osób reaguje na ten eksperyment. Miałam wielkie szczęście. Choroba miała dwa nawroty. Straszyli mnie przerzutami do kości. Szło taką falą. Teraz wiem, że to nie wróci. Że mam takie same szanse na ponowne zachorowanie jak każdy zdrowy człowiek. Odetchnęłam. To nie jest to sześćdziesiąt, czy pięćdziesiąt procent szans na przeżycie. Z wyrokiem śmierci żyje się... W ogóle się nie żyje. Teraz cieszę się. Jestem szczęśliwa. Sprzedałam mieszkanie w mieście. Kupiłam ten domek. Biednie tu. Ale żyję. Oddycham. To się liczy. Zaczynam wszystko jeszcze raz.

***
Zyska sławę, królem będzie
Kto na szklaną górę wejdzie.
...
I dopiero krew rozlana
Wskaże gdzie jest szklana ściana.

Więc po śladach cudzej krwi
Wiedzie wąski ślad na szczyt.

Ale nie wie nikt wśród żywych
Czy ten szlak, to szlak prawdziwy.

I niejeden całe życie
Nie wie, że już był na szczycie.

Czy nie macie czasem tak, że czytając jakiś tekst, artykuł albo książkę zastanawiacie się po co autor to napisał?
Ja tak czasem mam. Czytając ulotki albo blogi.

Polacy niech lepiej nie robią filmów po angielsku. Polskie zespoły niech lepiej nie śpiewają po angielsku.

Tutaj niebo o północy jest tak niesamowite, patrząc z głową zadartą czuję się taka mała. A o świcie wróbel wleciał mi do pokoju.

Tego mi było trzeba. Takie trochę niezamierzone starcie z przeszłością uświadomiło mi jak bardzo się zmieniłam. I zarazem jak wiele przez to straciłam.

To było straszne zobaczyć moją młodszą siostrę w sytuacji w jakiej się było przed kilkoma laty. Wiedzieć dokładnie co zrobi za chwilę, bo ja tak samo robiłam. Patrzyłam sobie tak na nią, zmęczoną, styraną, całą czerwoną na twarzy i tak szczęśliwą, jak ja byłam kiedyś.
Teraz już wiem, że za późno, żeby wrócić do tego czasu. Ale wiem jedno, nie chcę go odkręcać. Przeraża mnie to, że za parę lat ona będzie taka sama. Jeśli da jej to tyle satysfakcji co mi daje teraz, to...
... widocznie tak miało być