pensieve | myślodsiewnia | travellers' notes

"Pewnego mężczyznę dręczył sen, codziennie śniło mu się że goni go lew a gdy tylko go dogonił, człowiek się budził zalany zimnym potem. Wreszcie poszedł do jakiegoś psychologa i mówi mu jaka jest sytuacja. Lekarz odpowiedział mu że powinien zatrzymać się i spytać się lwa dlaczego go goni. Mężczyźnie znowu przyśnił się lew, uciekał przed nim dopóki nie przypomniał sobie słów psychologa, stanął, odwrócił się i zapytał " Kim jesteś? dlaczego mnie gonisz?" a lew: " jestem Twoją odwagą i siłą. Dlaczego uciekasz?"

Co jest fajnego we wspinaczce?

Chyba już łatwiej powiedzieć, co nie jest.

Wspinanie to przede wszystkim walka z samym sobą i swoimi słabościami. Nieustanne rozwijanie się, stawianie sobie wyzwań i wypełnianie ich. Testowanie granic swojej wytrzymałości.

Każdy odczuwa lęk przed utratą życia. To jest normalne. Upadek z piętnastu metrów na betonową posadzkę lub skalną półkę oznacza śmierć. Ta wiedza jednak nie może paraliżować. Zginąć można w powszedni dzień, jadąc samochodem do pracy lub przechodząc przez przejście dla pieszych.

Walka z własnym strachem to coś kapitalnego. Wspinacze często używają słów-kluczy, które w najważniejszych momentach pomagają im wyjść z opresji. Każdy wybiera sobie coś innego. Ja mam "działaj, działaj, działaj!" dla sytuacji, w których zaczynam niepotrzebnie tracić cenną energię, oraz "myśl, myśl, myśl!" gdy zaczyna ogarniać mnie lęk i przestaję dostrzegać cokolwiek. Bardzo ważne jest też przypominanie sobie o oddychaniu. Może to się wydać śmieszne, ale człowiek w skrajnych sytuacjach po prostu zapomina o oddechu. A bez tlenu nasze komórki nie wyprodukują nam energii.

Uwielbiam ten uroczy moment, gdy ktoś kompletnie po raz pierwszy wchodzi na wysokość kilku metrów, spogląda na dół i ulega kompletnemu paraliżowi, strachowi i panice. To się zdarza tylko za pierwszym razem. Potem człowiek się przyzwyczaja i poruszanie się na dowolnej wysokości przestaje być tak paraliżujące.

Najpopularniejszą metodą wspinania się, stosowaną przez początkujących i używaną powszechnie na sztucznych ścianach wspinaczkowych, jest wchodzenie na tak zwaną wędkę. Lina jest zaczepiona u góry, do jednego końca przywiązuje się wspinacz, do drugiego osoba asekurująca. W ten sposób wspinający się cały czas w pewnym sensie 'wisi' na linie - jeżeli odpadnie, pozostaje w tym samym miejscu. Jak ryba na wędce. Takie wspinanie daje wiele frajdy i każdy od niego zaczyna.

Jednak moim zdaniem prawdziwą wolność daje wspinanie się z dolną asekuracją. Wtedy wspinający się prowadzi linę ze sobą, co pewien czas wpinając ją w określone punkty trasy. Nic go odgórnie nie trzyma. Jeżeli odpadnie, przeleci odległość dzielącą go od ostatniego punktu asekuracyjnego. Uważam, że od tego miejsca dopiero zaczyna się prawdziwa wspinaczka. Pamiętam, jak ogromna różnica leży pomiędzy pokonaniu określonej trasy na wędkę, a przebyciu jej zupełnie o własnych siłach, konstruując po drodze punkty asekuracyjne. Dochodzi stres, pot, adrenalina i nerwy. I ogromna satysfakcja.

Wspinaczka w mojej głowie przypomina bardzo wyrafinowany balet. Liczy się technika, świadomość własnego ciała, jego środka ciężkości, równowagi, symetrii, budowy. Ale wszystkie techniczne sprawy ustępują innym rzeczom.

Wspinaczka buduje ogromne zaufanie i więź z drugim człowiekiem. Jeżeli on popełni błąd, nie będzie drugiej szansy, tylko szybki lot w dół. Mierząc się z własnym strachem, uczę się zachowywać jasność umysłu w najbardziej stresujących momentach. Bo nie chodzi o to, by gdzieś wpełznąć, pomagając sobie zębami i paznokciami, ale by to zrobić mając pełną kontrolę nad sytuacją. Wspinanie się harmonizuje ducha, ciało i umysł. Tylko w przypadku, gdy wszystkie te trzy rzeczy zadziałają razem, można myśleć o sukcesie.

Czasem adrenalina jest tak duża, że dopiero następnego dnia rano odkrywam na swoim ciele krwiaki, siniaki bądź innego rodzaju skórne braki. To też ma swój urok. Jest nawet na swój sposób zabawne.

W tym sporcie nie ma momentu, w którym można przestać się rozwijać. Zawsze będzie jeszcze trudniejsza trasa do zrobienia. I to też jest jego piękno. Jeżeli kiedyś spotka mnie radość z żony i dzieci, cudownie byłoby ich zabrać w skały lub nawet na ściankę wspinaczkową. Tak też można budować rodzinne więzi.

Na pierwszy żeglarski obóz wędrowny, który zaliczyłem, namówił mnie przyjaciel z tamtych lat. To były jedne z moich najwspanialszych wakacji. Każdy chłopiec chce przeżyć taką przygodę. Niebezpieczeństwo, żywioł, natura, spanie pod gwiazdami, jedzenie wszystkiego, co się nadaje, robienie najbardziej idiotycznych rzeczy po to, by zyskać uznanie w oczach dziewczyn. Wiele z tych rzeczy zostaje nam na dłużej. Nawet na bardzo długo.

Nowicjusze kończyli swój pierwszy rejs po Mazurach chrztem. Inicjacja w życiu każdego przyszłego mężczyzny to od tysięcy lat moment absolutnie przełomowy. Uznawanie za godnego przyłączenia się do określonego grona wywołuje wielki dreszcz emocji. Nic tak nie buduje serca chłopca, jak wyraz uznania ze strony mężczyzny, który w dodatku jest autorytetem. Tak samo chrzest żeglarski. I zdany rok później patent.

Chrzest był piekłem, który urządzali weterani (członkowie rejsu, którzy byli na nim więcej niż raz). Tak, piekłem. A w rzeczywistości stylizacją na piekło, bo przecież oprócz paru powierzchownych urazów nikomu nic złego się nie stało. Odbywał się w zatoczce zwanej Wierzbą.

Na początek zapędzono nas do zagrody, gdzie musieliśmy klęczeć na szyszkach i tarzać się w pokrzywach, zlewani raz po raz kubłami lodowatej wody i chłostani najpiękniejszym okazami pokrzyw, jakie udało się znaleźć naszym opiekunom w pobliskim lesie. Kolana spuchły mi tak dokładnie, że jeszcze przez kilkanaście następnych dni się po nich drapałem. Po wypuszczeniu z zagrody czołgaliśmy się po polanie po kolejnych etapach, które nie należały do przyjemnych. Na końcu musieliśmy oddać cześć Neptunowi i jego uroczej małżonce - w te role wcieliło się dwóch naszych sterników. Zanim jednak to nastąpiło, trzeba było spróbować magicznej zupki. Łyżkę do buzi, albo chochlę do gaci. Niestety przypadkiem zobaczyłem, jakie składniki do niej trafiły i kto ile dodał do niej od siebie, więc nie kwapiłem się z przyjęciem tej łyżki. Byłem przekonany, że z tą chochlą do gaci to był żart. Niestety. Porcja tego świństwa została mi siłą wpakowana za pasek moich spodenek. Wyglądało to żałośnie, bowiem przykleiła się do nich skórka od chleba, z którą przez pewien czas nieświadomie biegałem. Neptun, który czekał chwilę później, sprawdzał naszą żeglarską wiedzę - trzeba było na jego oczach bezbłędnie zawiązać jeden z węzłów żeglarskich. Potem otrzymałem rozkaz pocałowania w stópkę jego uroczej małżonki. Dodajmy, że stópka ta była bardzo owłosiona i znowu wydawało mi się, że wystarczy zamarkować buziaka i wszystko będzie fajnie. Gdy zrobiłem usta w ciup, ktoś życzliwy docisnął mi je do największego palca tej nogi. Nigdy nie zapomnę tego widoku.

Moje żeglarskie brzmi: "Tupot Białej Mewy". A dyplom z tego chrztu niezmiennie wisi nad moim łóżkiem.

Wielu chłopców, pragnąć zostać mężczyzną, szuka tej nominacji u płci przeciwnej.

Tylko mężczyzna może ogłosić chłopca mężczyzną. Inne rozwiązania kończą się dramatem.

Ja podszedłem od frontu, mnąc w palcach dziesięciozłotowy banknot i myśląc sobie, że to będą najlepiej wydane pieniądze w tym miesiącu. Jednocześnie z lewej nadciągnęła jakaś starsza kobiecina, dzierżąca w garści pomidora. Z prawej, ze szczytu schodów nadpłynął facet, ostrożnie niosąc posiłek ukryty pomiędzy dwoma papierowymi tackami. Wszyscy w trójkę chyba identycznie nabraliśmy powietrza w płuca, przełamując się do zrobienia czegoś bezinteresownego dla nieznajomej osoby. Tak, tu trzeba się przełamać. Uczucie zawsze trochę jak nurkowanie w opór wody. Szczerze powiedziawszy, ja ładnych parę dni oswajałem się z myślą wykonania tego gestu. Nie, żebym codziennie ją mijał i dopiero za którymś razem z kolei zdecydował się podejść, ale i tak trzeba było opanować pewne rozedrganie.
No i tak nadeszliśmy do niej ze wszystkich stron, zupełnie przypadkiem w jednym i tym samym momencie. Ona, zawsze siedząca w połowie schodów prowadzących do podziemnego przejścia na dworzec kolejowy. Zawsze bez słowa, na małym krzesełku, bez nagabywania, wodzenia wzrokiem za przechodniami. Wpatrzona przed siebie, z miseczką na pieniądze trzymaną w dłoniach złożonych na kolanach. W tym samym kremowym sweterku. Na twarzy i głowie nie miała ani jednego włosa - czyli tak, jak po chemioterapii. A przecież czymże dla kobiety są jej włosy??
Z lewej pomidor, z prawej ciepły posiłek, a z przodu mój banknot. Wszystko chcieliśmy włożyć jej w ręce. Była tak zdezorientowana, że nie wiedziała, na kogo spojrzeć najpierw.
Odwróciłem się i zobaczyłem pełną przejęcia twarz młodego chłopaka, który obserwował tę scenę ze szczytu schodów. Dało się z niej wyczytać, że i jemu nie jest obojętny los tej dziewczyny. Jeszcze nie wie, co z tym zrobić, ale ktoś przez przypadkowy splot wydarzeń dał mu do myślenia.
I to jest super. A nie mogę się oprzeć wrażeniu, że ten pomidor był wtedy wart co najmniej tyle samo, ile moje dziesięć złotych.