pensieve

Taka terapia zajęciowa ostatnio. W pracy do późniego popołudnia, a do wieczora poza domem, w biegu, załatwianie wszystkich możliwych rzeczy. Wszystko po to, by nie zostało zbyt wiele czasu na myślenie i zamknięcie w czterech ścianach.

A co robię potem?
Jestem aniołem stróżem po godzinach.
Pomagam zagubionym owieczkom Wszechmogącego.
A On o mnie dba.
Każdego dnia.

Everyday life.


(...)

1. Glucosum
2. Salfazin
3. Apap
4. No-spa forte.

Dość, dość, ja pierdzielę, dość tego gulaszu w głowie, sterty niepotrzebnych wspomnień, cholernego bagna, dzięki któremu nie da się ruszyć do przodu.

Być na zero z tym, co było, może i wtedy było fajnie, ale człowiek chce się czasem zmienić, nie wszystko pasuje do nowej sytuacji, tak?

Problem w tym, że starych, dobrych i cieplutkich przyzwyczajeń ciężko się pozbyć.

I to jest najgorsze, zaciera się alternatywa, reszta życia zaczyna lecieć z takiego samego kopa.

Czuję się trochę tak, jakbym właśnie dostał ostatnią szansę, żeby coś zmienić, w stylu - olejesz teraz okazję na skręt w bezpieczną ścieżynkę i dalej będziesz wyrabiał, to skończysz źle. Dokładnie takie mam uczucie.

Że tam nie czeka nic ponad samotne drinki w drogiej knajpie, przelotne znajomości, banalny seks dla seksu, pernamentna samotność, strzał w skroń.

Gwiżdże mi w głowie ostatni gwizdek, by przeciąć pępowinę.

I skręcić.

Trzeba skręcić. Trzeba, kurna, skręcić, i to za wszelką cenę.

Wiosna.

Będą kwitnąć wszystkie te kwiaty, które niedawno na zdjęciach widziałem. I tak mi się spodobały.

Wiosna wiosna wiosna wiosna wiosna.... na na na na :-)

Odkrywam Święta na nowo. Nie odzyskam już tych dziecięcych świąt z dawnych lat, które nie zawsze były w stu procentach udane, ale za to mogę je teraz należycie przeżywać. Wkładać serce w ręcznie pakowane prezenty, co mi, odpowiedzialnemu za łowienie zwierzyny i rozpalanie ogniska, przychodzi z pewnym trudem. Ubierać choinkę, co zawsze robiłem razem z moim kochanym rodzeństwem. Łamać się opłatkiem i robić to bez ogromnej traumy, która towarzyszyła temu wydarzeniu przez lata. Odprowadzić babcię pod rękę po zaśnieżonej drodze do domu. Oby tak dalej, oby tak dalej. Powoli do przodu.

Ten okres, w którym tak bardzo cieszy dopełnianie różnorakich tradycji, podsuwa pewne skojarzenia. Tradycja. Tradycyjność. Stara szkoła. Mój ojciec pośród wielu rzeczy, które mógł zrobić, a nie zrobił, dał mi kilka lekcji, za które będę mu wdzięczny do końca życia. Ja już pewnie nie trafię do wojska, ale dzięki niemu mogłem poznać, co to znaczy prawdziwa wojskowa dokładność.

Froterowanie wypastowanej podłogi co sobotę. Teraz już nikt nie pastuje podłóg pastą, którą później trzeba froterować (polerować). Ja do końca życia nie zapomnę zapachu tej pasty. Owa podłoga, mimo upływu lat, dalej pozostaje idealnie gładka.

Pastowanie i glancowanie butów. Kolejna rytualna czynność, która odbywała się co sobotę. Nie można iść do Kościoła w niewypastowanych butach. Tak więc obuwie stało sobie w rządku, każda para czekała na swoją kolej. Pasta równomiernie nałożona od czubków aż po cholewki. Potem kilka minut na zaimpregnowanie buta i glancowanie do połysku. Tego zapachu też nigdy nie zapomnę.

Ścielanie łóżka. Źle pościelane łóżko czekał tylko jeden los - ojciec z uśmiechem robił pościeli "lotnika", a ja, również z uśmiechem, układałem wszystkie kanty na nowo, tym razem z należytą pieczołowitością.

Reperowanie, wszelkiej maści naprawy, sklejanie, konstruowanie, przecinanie, wykańczanie, malowanie - ta lista jest bardzo długa. Jestem typem człowieka, który woli pomiętać pozytywne akcenty, nawet jak tych negatywnych było więcej. Ta szkoła przyda mi się na całe życie i... mam nadzieję, że kiedyś przekażę ją swojemu synowi. :-)