sesssiz sedasız yok oluşların güzeli....

"Korkuyorum... Yağmuru sevdiğini söylüyorsun; Ama yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun. Güneşi sevdiğini söylüyorsun; Ama güneş çıkınca gölgeye kaçıyorsun. Rüzgarı sevdiğini söylüyorsun; Ama rüzgar çıkınca pencereni örtüyorsun. İşte bundan korkuyo...rum; Çünkü beni de sevdiğini söylüyorsun...." 'William Shakespeare'

• 
  

Hani bir hayal ya bu… Sen olsaydın hala hayatımda mesela, ben gecenin sessizliğini içimi acıtan şarkılarla bozarken, bir mesaj gelseydi telefonuma. Gülümseyerek mesajı okusaydım.
- Uyudun mu hayatım?
- Uyumadım, sen niye ayaktasın bu saatte?
- Su içmeye kalktım.
- Uyu balım, erken kalkacaksın.
- Seni seviyorum, sende uyu artık. İyi geceler.
- Tamam yatıyorum. Bende seni seviyorum, iyi geceler.
-
Ve huzurla dalsaydım uykuya.

...
Rüyama hiç gelmezdin. Zaten istemezdim gelmeni.
Kızma bitanem !
İstemediğimden değil, korktuğumdan aslında.

“Rüyada sevgili görmek, ayrılığa delalettir.” Cümlesinin içime saldığı korkudan dolayı istemezdim seni rüyamda görmeyi.

…

Ve sabah olur.
Gözümü açar açmaz telefonu alırım elime.
“1 mesaj alındı” uyarısının beni en mutlu ettiği zamanlardır onlar.
- Günaydın aşkım
- Günaydın hayatım

Ya da hayal bu ya… Şöyle de olabilir mesela;
…

Ve sabah olur.
Çok uyumuşumdur, artık öğlen olmuştur.
Telefon çalar.

“Kölem ol gel desen, gelmem mi yar ?
Uğrumda öl desen, ölmem mi yar ? …”

Melodisi eşliğinde açarım telefonu.

- Efendim
- Günaydın aşkım
- Günaydın hayatım
- Hadi kalk artık, çok uyudun
- Tamam kalktım.

…

Devam eder tabi ki konuşma.
Ve “SENİ SEVİYORUM”’ la kapanır telefonlar.
Huzurla uyanırım.

…

Okula gitmek için hazırlanır, seni ararım.

- Çıkacağım evden şimdi, okula gideceğim
- Hava çok soğuk bebeğim sıkı giyin. Atkını al, bereni tak, hatta iki tane çorap giy.
- Saçmalama !
- Lütfen, çok soğuk. Üşür hasta olursun.ve yine başına ağrılar girer. Söz ver bana şimdi, dediğim gibi giyineceksin.
- Peki, tamam. Söz hayatım.

Ve “SENİ SEVİYORUM”’la kapanır telefonlar.

…

Okula giderim.
Derse girmeden önce yine seni ararım.

- Derse giriyorum şimdi
- Tamam, ne zaman bitecek ders?
- Bilmem, sekizde biter sanırım.
- Tamam. Çıkınca mesaj at, merak ederim.
- Tamam bitanem.
- İyi dersler bebeğim.
- Teşekkürler.

Ve “SENİ SEVİYORUM”’ la kapanır telefonlar.

…

Ders biraz uzar. Mesaj gelir ardı ardına.

- Hadi bitmedi mi ders, çıkmadın mı daha?

…

Ders biter…

- Çıktım şimdi, eve gidiyorum.
- Eve gidince haber ver bana.

…

Eve gelirim, yine konuşuruz.

Ve “SENİ SEVİYORUM”’la kapanır telefonlar.

…

Uyumadan önce 1 mesaj alınır telefonlarımıza. Artık o an içimizden ne geldiyse yazılmıştır. Çalıntı değildir sözler, gerçektir, bizimdir. Yüreğim (iz) dir..!
Sonunda “SENİ SEVİYORUM” yazar.

…

Hayal ya !
Değildi,
Hayal değildin.
Gerçektin, benimdin. Hayatımın en güzel günleriydi o günler. Biteceğini hiç düşünmemiştim.
Bittin !
Gittin !


En güzel günlerimi, en acı hatıralara çevirdin giderken.
Hiç olmadığım kadar mutluyken, hiç üzülmediğim kadar üzüldüm.
Gitmezsin, benimsin sanarken, bir anda sensiz kaldım.
En gerçek hayalimi yıktın.belki de ben yıktım..
Uzatmaya gerek yok.
Giderken beni de bitirdin. Ama öldürmedin.
Keşke öldürseydin.

Şimdi hayal ya, acaba yine gelir misin?

…

Sensiz yokum ben, nefessizim, bir hiçim !
Hiç mi özlemedin?
Hiç merak etmiyor musun artık?

…

bitanen uyuyamıyor sensiz.
Günüm aydınlanmıyor sensiz. “AŞKIM GÜNAYDIN” demeni bekliyorum.
Bebeğin üşüyor, çok üşüyor. Sıkı giyinmiyor mesela sen gittiğinden beri.ve başı çok ağrıyor..hani başın ağrıyormu yine aşkım diye sorardın ya...
Kimse merak etmiyor dersin ne zaman biteceğini ve ne zaman eve gideceğimi.
Bir başımayım… !

…

Hayaldin, gerçek oldun.
Belki de bir rüyaydın.
Sevilen sendin ya hani, sevgiliydin ya… Rüyaydın ve bittin işte. Ben uyanır uyanmaz ayrılık geldi.
Korktuğu başına gelirmiş insanın.
Bittin, bütün güzelliğinle…
Yine hayal oldun.
Aslında şimdi acı bir hatıra oldun.
Özlenen, sevilen
şimdi başka kollarda gelmiyeceği bilinen sevgili...

bu klavyede ilk yazışım neler yazmam gerektiği hakkında bi fikrim yok tuşlara basıp duruyorum çaresiz aslında kalemimi özledim defterimin yaprağını kıvırmayı klavyeden hoşlanmıyorum içimi dökemiyorum ya bu tuşlara ama o boş kağıdı doldurunca dertlerimle hüzünlerimle bi başka oluyo sanki teknoloji tutabilirmi benim kaleminin yaptığı çizgilerin yerini sanmıyorum bu arada bu bloktada yanlızım sanırım yeni katıldım çok güzel şeyler gördüm gerçekten ummadığım internette böle güzel yazılar paylaşılıomu diye şaşırdığım biyer my.opera iyikide üye olmuşum ne çok insan varmış benim gibi hüzünleri umutları olan bunları kağıda aktaran yanlız değilsin be artık diye biliorum kendime seni seviyorum my.opera