Pesimist Kötü Adam

Kalın duvarlara süslü yazılar... Sağa eğik bildiğin el yazısı, altında inceden bir not; "Yazık"...

Bir yazı yazmak için uğraşmamıştı yıllarca ama bir "Yazık" yazmak için onca uğraş vermek... Vay be dedirtiyor adama... Ne de kutsal bir kelime bu. Ne kadar da içine kapanık...

Kut yemek, nimet manasında, azık da yine yemek manasında... Ve yazı... Ne de yüce kelimeymiş bu "Yazık"...

Hani bir gün vardı yenik bir adamı uğurlayan, hani o adam uğurlanıyor diye arkasından su yerine oluk oluk gözyaşı dökülen, hani boşa yalvarışlar vardı dönmeyeceği bilindiği halde yakarılan... Hatırladın mı?... İşte o günün adı "Yazıktı"...

Sarhoş bir beyne sahip olmuştu, çakırkeyf olanlar mavi gözlü müdür diye düşünüyordu çoğu kez... Aklından saniyede 26 fikir geçiyordu, tırlatmak üzereydi... Yere yığılmıştı, yağmur yağıyordu, tabiat da onun iyi olmasını istiyordu, yüzünü yıkıyordu ayılması için ama fayda yoktu...

Yazık, yeterince yazık olmuştu ve tam da buna halk arasında "Yazıklar olsun" deniyordu.. Çok yazık...