Pesimist Kötü Adam

Kör kuyuya taş atmak... Kuyunun dibini göremediğimiz için mi kör diyoruz yoksa kuyu bizi göremediği için mi rahatça taş atıyoruz canını yakarcasına?..

Derin sırlar ardında yaşamaya çalıştığım bir hayat, dedikodu seven bir dünya var... Yorulduğumu hissediyorum... Zayıflıyorum...


Kör kuyunun dibinde 100'lerce taş var, atan gitti, atan gitti... Dibinde bir insan var, ağlamaklı ve biraz manidar.

Kuyu kör, insan kör, taş atan kör ve dünya nankör...

Ne kadar güzel bir manzara bu böyle, gökte milyarlarca yıldız, yerde alabildiğine beton...

Bileklerim kesik; tanrım sana geliyorum, gözlerim kısık; tanrım sana geliyorum... Bu rüzgar, dinle bak biraz bir şeyler der sana her zaman, kimi zaman arka fona bir cırcır böceği ekleyerek... Ama dinlemeni ister, adı yeter, o rüzgardır...

Sesim kısık; tanrım sana geliyorum, bu tavan basık; tanrım sana geliyorum. Kimseyi dinlemiyorum adı ne olursa olsun, bu saatten sonra kimse sökmez bana... Mesaj gelmiş arkadaşlardan hadi aşağı in diyorlar, kestirmeyi deniyorum.. Tanrım sana geliyorum... Dön dolaş aynı cümleyi kullanıyorum, tanrım sana geliyorum....

Ne kadar da güzel bir gün, tam ölmelik... Yanıma aldığım bir küçük kaset çalarım var sadece, kulağımda rüzgarın sesi değil onun sesi var... Pili bitmek üzere ama hala detone de olsa bir keman dinletiyor... Saldırmıyor kimse burda bana, ne gelen var ne giden, tanrımla başbaşayım, gitmeye gerek yok sanırım...

Bileklerimi kim kesti? Tanrım gözlerimi açamıyorum, Tanrım ölmek istemiyorum...

Yıldızları göremiyorum, betonla sevişiyorum...

.......................

Ruh bedene vuruyordu içten içe, yumruklar savuruyordu, artık çıkmak istiyordu... Oysaki beden bunu kalp krizi zannetmişti...

Yalanlar üstüne kurulmuş bir dünya, dünya üzerinde ilişkiler kurulmuştu; temeli çıkar olan bir zemin üzerine. Üçüncü dereceden yanık aşklar yoktu kriz geçiren kalplerinde.. Herkes bedenini vermişti ama ruhunu asla... Türk filmi tadında yaşıyorlardı ruhları ıstıraplardaydı, "Allah'ım daha fazla yaşatma bunları" diye dualar ediyorlardı kendi bedenleri için, daha fazla kirlenmemeleri için.

Doktorlar yasak etmişti nice yiyecekleri lakin şarap kalbe her daim iyi geliyordu, bir bira böbrekleri çalıştırıyordu vs... Helaller yasak haramlarda can vardı... Kimin oyunu bu?

Hormonsuz sevgiler aradılar yıllarca, içten bir gülümse beklediler ama insanların içini göremiyorlardı... Mutsuzlardı..

İnsan, beden, ruh yalnızlardı...

Derin izler yaratamayan basit cümleler kuruyorum sürekli. Özne, tümleç, yüklem... Yeterli olduğunu düşünüyorum. Fazlasına lüzum yok...

Zaruri ihtiyaçları karşılama modundayım, kendimin modunu alıyorum 2 çıkıyor. Ne hikmetse... Mod almayı öğrenemediğimi farkedip hayatımın anlamsızlaştığını hissediyorum. İşin kötü yanı kendimden bahsetmeyi sevmeyen ben iki saattir 1. tekil şahıs eki kullanıyorum.

Çekim ekinin uydusu var mı diye düşündüğüm de oldu. Yoksa nereden gelecek bu çekme kuvveti değil mi? Sonrasında yapım ekine sardım. En sevdiğim ekti ilkokuldan beri. Belki de ci cı cü gördüğünde "Aaa yapım eki işte" diye kendini sevindirdiğin en kolay eklerden olduğu içindir. Ama ilkokulda Türkçe dersinden her seferinde kesin 5 alacağım diye girdiğim her sınavdan 4 alır çıkardım. Belki de Türkçenin sadece özne tümleç yüklem yapım ve çekim eki tarafından oluşmadığındandır.

Yazar sapıtmaya başlamıştır ve hayatında bir şeylerin ya çok iyi ya da çok kötü gittiğini düşünmektedir. İşin içinden çıkamamıştır. Bu yüzden çocukluğuna dönmüş olabilir. Hmm rahat bırakalım bir müddet.

Merhaba arkadaşlar. Benim malumunuz azcık hayranlarım var ve Facebook'ta bir grup kurmuşlardı. Asıl kurucu da "Bedbin"dir bu arada. Kendisine ve katılan tüm insanlara teşekkür ederim.

Daha önce koyacaktım buraya ama nasip bugüneymiş. Grubun ismi de beni çok etkiler hala. "Pesimist Kötü Adam Hayranları" Ya ben kimim de hayranım olsun değil mi? Neyse fazla da edebiyata girmeyelim

Gruba ulaşmak isteyenler şuradan:
http://www.facebook.com/group.php?gid=43830043592&ref=mf

Uçurumun önündeydim, son sigaramı içmek istedim ama hepsini rüzgar içti,
Sol anahtarının başlattığı kelimelerinden ilerle dumanının doygunluğuna..
Doygunluk bulutmuş, bulutlar yukarılardaymış, ama benim istikametim aşağısı, uçurumun en dibi...
Derinliğin tersinde şeffaflığı bulamaz aşağılıklar.Seslendiğimiz dereceler toplamı bütüne varamıyorken..
Aşağılıklarla ne işin var, gitsene buradan,
Terliksiliğin silleri kadar temizleyebilir düşüncelerin beni..
Düşüncelerimin de yok olmasına sadece saniyeler var. Unuttun mu ben dibe gidiyorum... Sen de git!.
Dipteki yok oluşla ilişkilendirilmek..Kolaylığı kalaylıyorsun..
Sigaran var mı?
Aslanağzı açısındaki isteğinin yanıtında saklıyım..
Bu kadar basit bir soruya verdiğin cevaba bak... İşleri zorlaştıran sensin.. Var mı yok mu?
Uçurumu seven de sen değil misin?
Anlaşıldı, sende sigara migara yok...
İstek sıradansa ben de o sıraya katıldığımda benzeri durumlar oluyor..
Bok Çuvalı...

Ölüm biriktirdim aklıma, unutmaması için siyah ipler bağlattım kafatasıma. O kadar çoktular ki...

İpler o kadar uzun yıllar kaldılar ki başımda, bazen çok sıkıntı verdiler, bazen yaşamaktan soğuttular, ama çoğu zaman yerinde davranmamı sağladılar...Kahkahalarla gülerken birden durup yüzümü astı onlar... Çünkü aklıma "Ya şu an yakınlarımdan biri öldüyse?" sorusunu getirdiler, ruhum karışmıştı sanki birbirine.

Herkes mi böyleydi acaba yoksa yalnız ben mi? Diğerlerine baktığımda da kafalarında siyah ipler görüyordum. Onların ki de aynı işi görüyor mu ki? Neyse boşver...

Eski zamanlardı bu zamanlar, şimdi başımdaki o ipler eskidi, rengi attı... Bembeyaz oldular... Ruhu çağrıştıtırcasına, ölüme az kaldığını anlatırcasına...