Payımıza sükût DüştüğünDen Beridir, Kalbimizin Sesini Daha bi Güzel Duyar Olduk...

Bilir misin ki öksüzdür ruhumun kanatları
Sessizliğine mahkum ettiğin günden beri
İnler nicedir ahvalimden bu afak
Perişan eyledin gidişinle beni bilemezsin
aylar zeval bulmaz,
takvimlerden değil
yırtıldıkça kopan ölümün cüssesinden bilirim
münkirim; Leyla hiç böyle yanmadı
cehennem külhanlarımdandır gelen bu ateşim
Bezl-i can’ım konuş benimle, susma !
susma!sudur etsin Kevser ırmakları dudaklarından
Gölgelerde ihanet eder anlarsın birgün
Zindanlarda uyanırmış nice Yusuflar.

Zülfüne düştü düşeli ezası beyazın,
Kondu kalbimin tan yerine süveydası mahşerin
Kapansın gözlerinin bütün serkeş kapıları
Uyandır içindeki bu sırlı rüyayı
Anlat bana ne varsa katran gecelerinde
Haykır içinde tükenen mahşer-i kalabalığı
Yalnızlıkta adamlıktandır
Şimdi susma sırası bende aşikar olan sensin
Hicret etsin hikmet-i efgan’ın sineme
Liğme liğme dökülsün kalbinin ebedi sözcükleri.

Dürr-i cânı’m saldım bütün anka kuşlarını memleketine
Kelepçeledim ruhumun haramilerini
Selamete erdir yüreğimin bütün sahipsiz
Mahrumiyetini
Sensizlikten mahrum et beni
Azad et bütün hakiliğini bedenimin

Seyyahı olayım gözyaşının
Toprak ancak yağmurla dirilir..
Dirilt beni ey cân!

05 temmuz 2009 E.H