Payımıza sükût DüştüğünDen Beridir, Kalbimizin Sesini Daha bi Güzel Duyar Olduk...

Bir tanıdığımı ziyaret ettim. Önünde oturduğumuz köy evinin bahçesindeki kocaman ceviz ağacı dikkatimi çekti. Nasıl da öyle gür büyüdüğünü sordum. Hikâyesini anlattı: On yıl önce bir sabah burada oturuyordum. Komşum elinde kazma ve üç fidanla birlikte buradan geçiyordu. ‘Hayırdır, nereye böyle?’ diye sordum. Elindeki fidanları göstererek, bu cins fidanları aşağıdaki tarlamıza dikmeye gidiyorum’ dedi. Benim ceviz ağacım yoktu. Fidanlara baktım, hoşlandım, ‘Birini bana versen şuraya dikerdim’ dedim. Fidanlarını karıştırdı ve aralarından en küçük ve cılız olanı seçip bana verdi. Niyetini fark ettim, ama sesimi çıkarmadım.

O cılız fidan işte bu ağaç! Komşumun diktiği diğer iki fidan biraz büyüdükten sonra birkaç yıl önce ikisi de kurudu. Kuruyan ağaçları kestikten sonra bana uğradı ve bu ceviz ağacına bakarak şöyle dedi: ‘Allah kalbimi biliyor. Sen benden fidan istediğinde büyüklerine kıyamadım da, belki tutmaz diye sana en zayıfını verdim. Görüyor musun Allah’ın hikmetine. Seninki göğe yükseldi ve benimkiler kurudu gitti.’

İşte size, hayata ibretle baktığımızda görebileceğimiz bir hayat dersi daha. Yüce Yaradan’ın hayata hâkimiyetine bir kez daha tanıklık etmenin hayreti içerisinde uzun uzun düşündüm. Demek ki hiçbir şey tesadüf değilmiş. Niyetini temiz tutmalıymış insan. Yaratan Rabbimizin dilerse yokluktan varlık çıkarabileceğini ve varlığı yokluğa dönüştürebileceğini unutmamalıymış. Kendisi için istediğini din kardeşinden esirgememeliymiş.
Dr. Muhammed Bozdağ