My OperaNo title
Wednesday, June 7, 2006 3:13:13 PM
باز هم گذشت…
... واقعا نمیدونم چه جوری و با کدوم واژه ها حرف بزنم. حتی نمیدونم چی میخوام بگم.
وقتی یه غم بزرگ تو دلت سنگینی بکنه میری پیش یه کسی که برات محرم رازه، یه کسی که خیلی دوستش داری. کسی که برات بهترینه. حالا منم و نبود کسی که برام بهترین بود.موندم سنگینیه این غم رو چه جوری تحمل کنم.
گاهی هم هست که دو تا غم بزرگ تو دلت سنگینی میکنه. بعضی وقتها هم سه تا....
... دو ترم استادم بود. تنها استادی که بهش نزدیک بودم. حدود 50 سالش بود. خیلی دوستش داشتم.
برام کمتر از پدر نبود. تو هر کار پژوهشی که گیر میکردم کمکم میکرد. با اینکه هنوز برای نوشتن پایان نامه وقت داشتم اما تشویقم کرد که شروع کنم. منابع اصلی کار رو بهم معرفی کرد و پله پله راهنماییم کرد و حالا...
من موندم و یه پایان نامۀ نیمه کاره و خاطرۀ یه استاد نمونه و غم بزرگی که نمی دونم با کی قسمتش کنم.
این بار اول که توی زندگیم دارم کسی رو از دست میدم. همیشه فکر میکردم چرا بعضی آدما از دست دادن عزیزاشون رو باور نمی کنند. و حالا به خوبی میفهمم.
از دست دادن استادم برام خیلی سخته اما سخت تر اینه که کسی رو که محرم غصه هام بود رو هم از دست دادم.و در کنار همۀ اینها ترسی که همۀ وجودم رو فرا گرفته. ترس از دست دادن دیگران.
گاهی خودم رو جای بچه های استادم که هم سن و سال من اند میذارم. اینکه اونا چه جوری این غم بزرگ رو تحمل می کنند. یه نگاهی به بابام میکنم و خدایی که رو که به آدمهای غمگین صبر میده شکر میکنم...
همیشه میگن آسمونی ها رفتنی اند، امروز فردا ندارند هر وقت ندا بیاد لبیک میگند. دیگه حرفی از این بغض نمیتونم بگم. فقط...
عروج آسمانی
استاد شهید همایی
جانباز شیمیایی
که در تاریخ 15 خرداد 1385 به کاروان دوستانش پیوست را به خانواده ، دوستان ایشان و رهپویان علم تسلیت عرض می نمایم.
روحش شاد
TRANSLATION by BSV * Brightestvega@gmail.com
It passed again…
… I really don’t know how to say and with which words. I don’t know what to say even.
When a big sadness is heavily in your heart you will go to talk any one who is your confidant, the one who you like so much. The one who is the best for you. And now this is I, and absence of the one who was the best for me. Lingered how to tolerate the heaviness of this sorrow.
Some times there are 2 big sorrows heavily in your heart. Occasionally there are 3…
… Tow terms he was my professor. The only teacher I was close to. He was about 50 years old. I loved him so much. He was not less than a father to me. Wherever I had problem in researching project, he was the one who had helped me. Although I had time for writing thesis, but he encouraged me to start. Identified the major sources and guided me step by step and now…
This is I and an unfinished thesis and the memory of a great teacher and the big sorrow, which I don’t know whom to share with.
This is the first time in my lifetime that I am loosing someone. I always thought that why some people who had lost their dears do not believe the absence. And now I understand it perfectly.
Missing my teacher is so difficult for me but the worst is that I lost the one who was my confidante too. And beside all these, there is a fear that surrounds all my entity. The Fear of missing others.
Sometimes I imagine myself instead of my teacher’s children who they are the same as my age. The way they tolerate this big sadness. I look at my father and thank the God who gives patience to sad people…
There is to say that heavenly men will go once, there is no date for them. Today or tomorrow. When ever they hear the sound calling them from God; they will reply with labbeyk. I don’t have any other word to say about this sadness. Just…
I condole the
Heavenly Ascension of
Martyr homayee,the devote teacher
Who had joined his friends in 15 of khordad 1385 (June6, 2006) to his family and friends and those who are in the way of learning.
God bless him.
... واقعا نمیدونم چه جوری و با کدوم واژه ها حرف بزنم. حتی نمیدونم چی میخوام بگم.
وقتی یه غم بزرگ تو دلت سنگینی بکنه میری پیش یه کسی که برات محرم رازه، یه کسی که خیلی دوستش داری. کسی که برات بهترینه. حالا منم و نبود کسی که برام بهترین بود.موندم سنگینیه این غم رو چه جوری تحمل کنم.
گاهی هم هست که دو تا غم بزرگ تو دلت سنگینی میکنه. بعضی وقتها هم سه تا....
... دو ترم استادم بود. تنها استادی که بهش نزدیک بودم. حدود 50 سالش بود. خیلی دوستش داشتم.
برام کمتر از پدر نبود. تو هر کار پژوهشی که گیر میکردم کمکم میکرد. با اینکه هنوز برای نوشتن پایان نامه وقت داشتم اما تشویقم کرد که شروع کنم. منابع اصلی کار رو بهم معرفی کرد و پله پله راهنماییم کرد و حالا...
من موندم و یه پایان نامۀ نیمه کاره و خاطرۀ یه استاد نمونه و غم بزرگی که نمی دونم با کی قسمتش کنم.
این بار اول که توی زندگیم دارم کسی رو از دست میدم. همیشه فکر میکردم چرا بعضی آدما از دست دادن عزیزاشون رو باور نمی کنند. و حالا به خوبی میفهمم.
از دست دادن استادم برام خیلی سخته اما سخت تر اینه که کسی رو که محرم غصه هام بود رو هم از دست دادم.و در کنار همۀ اینها ترسی که همۀ وجودم رو فرا گرفته. ترس از دست دادن دیگران.
گاهی خودم رو جای بچه های استادم که هم سن و سال من اند میذارم. اینکه اونا چه جوری این غم بزرگ رو تحمل می کنند. یه نگاهی به بابام میکنم و خدایی که رو که به آدمهای غمگین صبر میده شکر میکنم...
همیشه میگن آسمونی ها رفتنی اند، امروز فردا ندارند هر وقت ندا بیاد لبیک میگند. دیگه حرفی از این بغض نمیتونم بگم. فقط...
عروج آسمانی
استاد شهید همایی
جانباز شیمیایی
که در تاریخ 15 خرداد 1385 به کاروان دوستانش پیوست را به خانواده ، دوستان ایشان و رهپویان علم تسلیت عرض می نمایم.
روحش شاد
TRANSLATION by BSV * Brightestvega@gmail.com
It passed again…
… I really don’t know how to say and with which words. I don’t know what to say even.
When a big sadness is heavily in your heart you will go to talk any one who is your confidant, the one who you like so much. The one who is the best for you. And now this is I, and absence of the one who was the best for me. Lingered how to tolerate the heaviness of this sorrow.
Some times there are 2 big sorrows heavily in your heart. Occasionally there are 3…
… Tow terms he was my professor. The only teacher I was close to. He was about 50 years old. I loved him so much. He was not less than a father to me. Wherever I had problem in researching project, he was the one who had helped me. Although I had time for writing thesis, but he encouraged me to start. Identified the major sources and guided me step by step and now…
This is I and an unfinished thesis and the memory of a great teacher and the big sorrow, which I don’t know whom to share with.
This is the first time in my lifetime that I am loosing someone. I always thought that why some people who had lost their dears do not believe the absence. And now I understand it perfectly.
Missing my teacher is so difficult for me but the worst is that I lost the one who was my confidante too. And beside all these, there is a fear that surrounds all my entity. The Fear of missing others.
Sometimes I imagine myself instead of my teacher’s children who they are the same as my age. The way they tolerate this big sadness. I look at my father and thank the God who gives patience to sad people…
There is to say that heavenly men will go once, there is no date for them. Today or tomorrow. When ever they hear the sound calling them from God; they will reply with labbeyk. I don’t have any other word to say about this sadness. Just…
I condole the
Heavenly Ascension of
Martyr homayee,the devote teacher
Who had joined his friends in 15 of khordad 1385 (June6, 2006) to his family and friends and those who are in the way of learning.
God bless him.
(33%)
