My Operaواسه دل یه دیونه
Sunday, October 22, 2006 1:45:27 AM
سلام
ببینم ، تا حالا توپ قاطی کردی؟ همچین که از آیینه هم فرار کنی؟ حوصله هیچ دوست صمیمی نداشته رو ... هم نداشته باشی....
دلت بخواد تو یه سکوت غم انگیز واسه خودت بخندی؟ و خیالت راحت باشه که هیچ کس نمی یاد به تناقض وجودی تو گیر بده...
آره... دلم اینجوری گرفته... شاید چون دیگه لازم نیست سحر ها پاشم و به زور مامان سحری بخورم... شاید چون یادم رفته بود که رمضان اومده...
یادم رفته از خدایی که تو دلمه بخوام بهم چیزای خوب بده
ازش بخوام دیگه سر جلسه امتحان چشمم رو ... یا تو خیابون با دیگران...
چیه؟ داری نامه ی رو سیاهی منو میخونی و بغض میکنی؟ میدونم... تو هم دیونه شدی... از خودت برام نگو... درد دل هم نکن. دیگه غصه هامون مثل هم شده...
واسه خودم خیالبافی میکردم... وقتی بزرگ شدم، میرم دانشگاه.... و همه ی سوالای ذهنم رو با جواب پیدا میکنم.... دلم خوش بود.
اما حالا چی؟ از خودم میپرسم. به چند تا از جواب ها رسیدی؟؟ بسه دیگه... کیو گول میزنی؟ کلاسور دستت میگیری فکر میکنی مهندس شدی؟اصلا میدونی هندسه ی وجودیت چیه؟ برنامه ی زندگیت رو با کدوم نرم افزار نوشتند؟ و حالا... حالا که دیگه رسیدی به اونجا که دیگه آنتی ویروس ها جوابت کردند...
"برو برای فرمت!"
خوبیش اینه که هنوز قابلیت تامیر داری... وگه نه که... الان باید دوستات!!! برات فاتحه می خوندند
بیا یه دیوار امنیتی خوب برای سیستممون بذاریم... میخوام دیگه دیونه نشم. بهم بگی دیونه ناراحت نمیشم. خودم که میدونم چمه...
دیونگی عالمی داشت... اما نه! واسه من خوب نیست... میخوام خوب نگاه کنم. خوب گوش بدم. شاید بشنوم که جواب سوالام کجاست... شاید یکی اسمم رو صدا کنه و بگه :بیا این هم وقت قبلی واسه دیدن خدا...
اگه برم اونجا فقط نگاش میکنم. گریه میکنم و دعا میکنم.
فرشته ها صدات میکنند. میشنوی؟ من میشنوم. باید آماده بشم... مبارزه با خودمه... باید پیروز بشم. باید یادم نره که دیگه نباید دیونه بشم...
الله اکبر
(33%)
