Op naar Australie!

Wellicht dat ik een andere keer het eigen schrijven op mijn eigen blog zet, maar aangezien we net aangekomen zijn bij ons hostel was dit na al het gereis even makkelijk. Brigitte zit naast mij, armen op tafel, hoofd te ruste een dutje te doen. Het is natuurlijk een aardig ritje geweest, dus val ik maar even in.

Na het zwaaien naar de drie meiden en inchecken moesten we door de douane. Natuurlijk ging het alarm af toen ik door het poortje moest. De stalen neuzen van mijn schoenen bleken de boosdoener. Meteen word je dan een beetje tot mini-verdachte gebombardeerd. Dit ritueel herhaalde zich weer na aankomst en incheck op Heathrow, en als onnozel extraatje had ik nog een lief batterijtje voor ze verstopt, die ik dan ook een beetje lacherig uit mijn broek haalde. Wat een gedoe!

Vliegen naar Heathrow was fantastisch. Een relatief kort ritje, maar daardoor was er genoeg moois uit het raam te zien omdat het vliegtuig niet al te hoog vloog. Groene weilanden als poolbiljart-lakens met bijbehorende vale plekken van het neerleggen van de biljartballen.Zandvlaktes als cakebeslag uitgesmeerd tussen deze biljart-velden en Madurodammetjes ertussen geplakt, en het leek alsof iemand heel erg zijn best had gedaan met mooie landschapjes voor zijn Marklin-miniatuurtreintjes-zolder.

Het vliegen van London naar Sydney was minder poëtisch. We hadden plaatsen met uitzicht op een van de gigantische vleugels van de Boeing 747, dus er was niet veel te zien, ook omdat de Boeing zo hoog vloog dat je vaak niets kon zien door het belemmerende wolkendek. Slapen ging voor ons niet al te fantastisch in de toch wat krappe stoeltjes, maar goed, er was genoeg beeld en geluid voorhanden, op het kleine lcd-schermpje voor je, om de tijd te doden. De stewards en -essen kwamen ook geregeld langs voor een drankje en een hapje uit een bakje, en zo lummelde de tijd toch wat sneller voorbij dan we dachten!

In Bangkok aangekomen konden we eigenlijk uitstappen en gelijk weer instappen in een andere terminal. Niets te beleven, behalve dat mijn schoenen weer uit moesten bij het inchecken en dat je dit keer door een poortje moest waar je eerst een mooie Kung-Fu (o.i.d.) houding moest aannemen om er door te mogen.

De reis van Bangkok naar Sydney leek toch wat sneller voorbij te gaan dan de reis Londen-Bangkok. Nu kon ik niet zeggen dat we er lol in kregen, maar blijkbaar raak je het een beetje gewend waardoor de tijd wat sneller lijkt te gaan. Slapen ging bij Brigitte beter dan bij mij, maar goed,het tekort zal toch ook wel weer aangevuld worden...een jetlag zal wel onvermijdelijk zijn ben ik bang.

Eindelijk kwamen we in Sydney aan. Thuis hadden we wel eens naar zo'n programma gekeken over de Australische luchthaven, dus we hadden besloten om het extra douane-incheck-briefje (eigenlijk uitcheck-briefje) extra braaf in te vullen, want door dat tv- programma hadden we toch een beetje het idee gekregen dat ze extra streng zouden checken op ingevoerd eetwerk en dergelijke.

En zo moesten we naar de Quarantaine-afdeling, omdat we hadden aangegeven dat we zakken drop hadden . En een zalfje. En een paar pillen. Nu kan je je afvragen of we niet al te bangelijk waren hierin, maar aangezien ik met mijn vrolijke gezicht toch telkens ietwat argwanend werd bekeken door het gedoe met schoenen, batterijtje en andere dingen, had ik niet veel zin in nog meer gedoe. Aan Brigitte lag het niet, die mocht vaak meteen doorlopen. Bij de Quarantaine vroeg de beambte of het eten iets van vlees zou zijn, wat natuurlijk niet zo was. We konden zo doorlopen, dus alle drukte voor niets!

En zo, na een rit in een taxi waar de chauffeur al zuchtend en puffend de mentale rit naar zijn pensioen aan het voorbereiden was,kwamen we aan bij ons hostel Billabong Garden, die nog dicht bleek te zijn. Even ons eerste cappuccino op Australische bodem gedronken, en nu, een paar uur later, zitten we in het Billabong te "loungen", .We kunnen nog niet inchecken in onze kamer, maar dat geeft niet. We zijn er!