Op naar Australie!

Na een heerlijke nacht geslapen te hebben was ik voor de wekker wakker.Ik had om half 9 afgesproken met Catherine bij het station van Newton en wilde niet te laat komen. Toen ik van de week Catherine aan de lijn had vroeg ze wat ik aan had zodat ze mij kon herkennen. Ik had vanuit Nederland mijn foto naar haar gestuurd via e-mail maar deze kon ze niet openen, vertelde zij mij.We spraken af dat ik een rood t-shirt aan zou doen en zij een jurk aan zou trekken. Terwijl ik mijn broodje en thee aan het nuttigen was kreeg ik opeens het gevoel dat ik nu wel moest opschieten en heb dus mijn kopje thee voor de helft laten staan, ben mijn tanden gaan poetsen en ben met al mijn netbook,foto's, wat teksten en kadootjes naar het station gelopen.

Toen ik daar aankwam was ze er nog niet, ik ben onder het afdak bij het loket gaan staan wachten.Een paar minuten later kwam er een vrouw aanlopen, en terwijl ik haar in de ogen keek wist ik dat dit kleine, tengere vrouwtje Catherine moest zijn. Ze keek mij met een blij gezicht aan en liep meteen op mij af. We gaven elkaar een hand en ik zei tegen haar hoe raar dingen kunnen gaan in het leven. Ze nam mij mee naar een koffiehuis even verderop, waar zij mij op koffie trakteerde.

In Nederland had ik al eerder het gevoel gehad dat een van Jeannette haar zonen was, en toen ik typische hollandse kadootjes ging koen, merkte ik dat ik van vier paar klompjes ik drie paar dezelfde pakte en één paar andere klompjes. Terwijl ik bij de kassa stond kreeg ik weer het gevoel dat 1 zoon overleden was en dat ik daarom een ander paar klompjes had gepakt. Toch heb ik deze weer omgeruild en er 4 paar dezelfde van gemaakt. Ze heeft tenslotte 4 kinderen en of ze nu nog leven of niet, het blijven haar kinderen.

Terwijl ik deze kado's aan Catherine geef, vertel ik dat ik ook voor de zonen van Jeannette wat mee heb gebracht, waarop zij mij verteld dat verleden jaar 1 zoon daarvan is overleden. Ik word er stil van. Catherine pakt het kado uit wat voor haar bestemd is en zegt spontaan dat ze hier erg blij mee is, vooral de foto van Jeannette, die haar zichtbaar ontroert.Ik heb voor haar en haar moeder een kristallen piramide met een ingegraveerde piramide gekocht, hetzelfde als de steen in de ketting die ik heb. Het betekend de verbintenis met boven, zeg ik en zij beloofd dat ze de foto op een mooi plekje zal geven op de schoorsteenmantel. Voor Jeannette haar kinderen heb ik een kristallen hart gekocht, en een hangertje met een beschermengel erop.Ik vertel haar dat het hart wat voor de overleden zoon is, zij die aan diens vrouw of vriendin mag geven.

Ik vertel haar ook dat er tijdens het hele proces met Jeannette haar zoektocht, er altijd dezelfde liedjes waren die er toe deden, waaronder ook liedjes van Robbie Williams. En spontaan begint op de radio Robbie Williams te zingen, en is niet meer gestopt totdat we afscheid namen van elkaar! Catherine vertelde mij wat ik al wist en voelde: dat Jeannette het niet altijd makkelijk heeft gehad. Ze was ziek en is overleden aan verkeerde, of teveel genomen medicijnen en ik bedenk mij dat het daarom is waarom Jeannette er niet veel over zegt, als ik met haar communiceer. Ze vind het niet nodig - "het doet er niet toe", hoor ik dan altijd.

Ik laat Catherine verder wat teksten lezen die ik heb uitgeprint en meegenomen. Het zijn de allereerste teksten die ik en Remi (de grote liefde van Jeannette die met zijn ouders terug naar Nederland emigreerde) hebben geschreven naar elkaar zonder dat we wisten waar dit allemaal toe zou leiden.Ik geef ze aan Catherine ter nagedachtenis aan haar zus Jeannette, want deze beide teksten hebben een onzichtbare verbintenis gemaakt tussen twee mensen die van elkaar houden. Blijkbaar kan je elkaar altijd bereiken zelfs al heb je geen fysiek lichaam meer.

Als ik mijn netbook open, lukt het mij niet om teksten en foto's aan haar te laten zien.Na diverse keren geprobeerd te hebben, geef ik het op en besluiten we om aan het eind van mijn vakantie weer een afspraak te maken. Ze vind het heel lief dat ik dit allemaal doe, en ik vertel haar dat het heel wat jaren heeft geduurd, maar dat ik blij ben dat ik deze berichten van haar zus heb kunnen overbrengen. We geven elkaar een knuffel en nemen afscheid. We spreken af dat we elkaar in maart weer gaan ontmoeten. Ik zorg dan dat ik dan wel alles, wat op mijn netbook staat, kan laten zien. Gelukkig heeft ze de belangrijkste dingen nu in ieder geval wel en dat is goed!



Deze vier foto's, van boven naar onderen: De school waar Jeannette op heeft gezeten, het huis waar zij opgegroeid is, Mosman Bay, en de weg naar Balmoral Beach.


Als ik terug ga naar het hostel besluiten we meteen door te gaan naar Mosman om daar verder te kijken naar de plaatsen waar Jeannette naar school is geweest en waar ze gewoond heeft. We vinden beide plekken en terwijl ik om het huis loop steekt de bewoonster haar hoofd uit het raam. Ik vraag haar of de familie Lane hier heeft gewoond en zij verteld dat dat inderdaad het geval is geweest maar dat ze 12 jaar geleden zijn verhuisd.


Na de school en het huis gefilmd te hebben, ben ik ook nog even een kerk ingegaan tegenover deze school. Hiervandaan zijn we naar Balmoral Beach gelopen waar Jeannette en Remi vaak naar toe gingen. Nou ik moet zeggen, ik kan me voorstellen dat Jeannette op de rug van Remi weer terug naar boven wilde, wat een steile klim is dat zeg. Eenmaal op het strand film ik verder, het is er prachtig. Terwijl ik daar loop bedenk ik mij dat je toch nooit weg zou moeten gaan uit z'n prachtige plek, het is adembenemend prachtig!

Ik kon niet zeggen dat ik het als vreemd ervaarde dat ik in Mosman liep, het voelde heel natuurlijk, als iets wat ik altijd al wist, raar hoor! We hebben koffie gedronken bij het strand en van daaruit zijn we terug naar Newtown gegaan. Ik wilde daar naar de kerk om een kaars aan te steken om deze parochie te bedanken voor het doorsturen van mijn zoekmail naar Catherine.Het was ondertussen al vijf uur en toen we aankwamen was de mis al begonnen. We zijn achteraan gaan zitten en er overviel mij een ongekende rust.Terwijl ik mijn ogen dicht deed en ik het koor, wat bestond uit 2 jongens en 2 meisjes, prachtig hoorde zingen, brak ik. Ik kon niet meer stoppen met huilen, de hoeveelheid tranen bleef vloeien alsof alle emotie van de afgelopen jaren tot aan deze dag eruit mocht.

Tijdens de mis heb ik boodschappen ontvangen vanuit ,ik noem het maar even "de andere kant" waarin ik onnoemelijk bedankt word door Jeannette. Ook hoor ik dat ze zegt: "You're in the hands of God now". Ik zie een piramide naar mij toekomen met een wereldbol erin. Daarna komt de vorm van twee piramides met de basis tegen elkaar -een zogenaamde octaeder, die ik om mij heen krijg, eenzelfde vorm als de steen aan mijn ketting die om mijn nek hangt. Daarna word er op elke hoek van deze octaëder kandelaars gezet en worden de kaarsen hierin aangestoken. Binnenin de piramidevorm, waarin ik sta word een hele grote kaars aan gestoken. Daarna zie ik God tegenover mij staan en deze heeft een ketting om met een ring eraan. Deze ring plaatst hij om mij heen,en ik hoor Jeannette, die er ook bij staat nog een keer zeggen: "You're in the hands of God now". Ontroerd ga ik ter communie.

Nadat de mis is afgelopen, loop ik buiten nog even om de kerk. Op de terugweg naar het hostel eten we wat en halen we nog wat boodschappen. Aangekomen bij onze kamer val ik uitgeput in slaap. Na 32 jaar is de cirkel rond voor Jeannette en zijn alle boodschappen over gebracht. Keep believing in the wonders of life! Liefs voor iedereen, Brigitte.