Op naar Australie!

Nu waren we vanmorgen ietwat vroeg op en zaten wij ons suf te piekeren wat ons volgende reisdoel zou zijn. En wat we wilden zien. Nu is dat wellicht wat makkelijker als je met een auto het continent doorkruist, want wat leuk lijkt stop je bij en wat niet leuk lijkt kar je vrolijk aan voorbij.

Maar nu moesten we wat plannen, omdat je niet zomaar een greyhoundbus kan pakken en zomaar kan stoppen wanneer het je belieft. Plannen, onze favoriete bezigheid dus, grrrmmbl. We waren bijna naar Wagga Wagga gegaan omdat we even niets wisten. Melbourne, Canberra, we hadden geen idee wat we er moesten.

Dus voordat we het hoofd braken over dit vraagstuk besloten we maar wat leuks te gaan doen. De reparatiewerkzaamheden aan het hoofd van Brigitte vorig jaar stonden bij ons nog te vers in ons geheugen gegrift, dus twee hoofden die braken leek ons helemáál geen pretje! Chinatown in Sydney hadden we vorige week door vermoeidheid niet gered, dus leek het ons leuk om daar een kijkje te nemen.

Gelukkig weten wij steeds beter de weg in Sydney, en zodoende kwamen wij al gauw in Chinatown aan. Wie nu verwacht dat het allemaal krioelerige straatjes zijn gevuld met huisjes in oud-Chinese stijl komt bedrogen uit. Het merendeel van Sydney is toch heel modern en strak, en zo ook Chinatown. Het enige verschil is dan de inhoud van de winkels zelf, deze zijn vaak oriëntaals georiënteerd en natuurlijk lopen er erg veel Aziaten rond.

Had ik al geklaagd dat hier de voedselprijzen zo hoog zijn? Het blijkt toch nog mee te vallen. Het lijkt er op dat men hier het Amerikaanse model een beetje heeft overgenomen. Goed, je betaalt wel meer, maar de donuts, muffins, koffiebroodjes, hamburgers etcetera,etcetera, zijn vaak zo'n 2 á 3 keer zo groot. Tja, zo val ik nooit af natuurlijk! En zo zaten we even aan een heerlijk broodje met een veels te groot kopje cappuccino.

We besloten een winkelcentrum in te gaan want ach, het was toch een beetje een keuteldagje geworden, dus waarom niet. Drie grote, grote verdiepingen besloeg dit winkelcentrum, en ongeveer drievierde deel hiervan was kleding. Aangezien Brigitte nog wat moest hebben, ging ze op zoek naar een dit en dat, en zo ontwaakte de shopper weer in haar. Of je nu thuis of in verre oorden bent, sommige dingen blijven toch hetzelfde..

Nadat Brigitte deze 3 verdiepingen geheel had doorgespit - en ik mij maar op menig bankje zetelde, samen met nog zovele mannen waarvan hun vrouwen op zoektocht waren - besloten wij om nog een rondritje met de "monorail" te maken door het centrum van de stad. Leuk, maar niet zo spectaculair als wij gehoopt hadden. En nadat wij door een reisbureau naar binnen werden verleid om een leuke excursie te plannen vonden wij het toch wel hoog tijd voor een terrasje.

Dat reisbureau was toch ook apart. We stonden buiten bij een bord met zo'n aanbieding erop, en het meisje van het reisbureau vroeg ons naar binnen, want elke reis was mogelijk, en zo kon zij ons beter voorlichten en dergelijke. Binnen aangekomen stond de muziek zo storend hard en praatte het meisje zo snel voor onze al door Chinatown vermoeide hoofdjes, dat we beiden al snel en toch ook wel zeer resoluut liepen te stamelen dat dit allemaal geen goed idee was.

"Resoluut Stamelen", dat lijkt een aardige tegenstelling, maar toch deden we dat zo: "Not A Good Idea, I Got A Headache", "I Cannot Understand, The Music Is Too Loud, Not The Right Moment", en nog wat meer van dit soort hobbelig geconstrueerde zinnen bloepten en burpten uit onze mond. Als we nog wat energie overhadden op dat moment, dan was het door het reisbureau-meisje als sneeuw voor de zon verdwenen.

Nu waren we toch wel toe aan een terrasje, en dat monterde ons weer wat op. We besloten nog even wat reis-ideeën op te doen, en daarna was de koek toch weer op en besloten we terug naar ons hostel te gaan. Morgen gaan we verder puzzelen hoe en waar we naar toe gaan!