Op naar Australie!

Ten eerste bedankt voor jullie leuke reactie's. Ik begrijp dat het erg koud is in Nederland. Dat is hier - in Alice Springs - waar het 42 graden is, niet voor te stellen.
De afgelopen week hebben we de trip gemaakt naar het binnenland. We werden zondagochtend om half zeven opgehaald bij ons hostel in Adelaide. De reisleider was een grote stevige jongen van een jaar of zevenentwintig met een grote glimlach en kleine pretogen. De reis begon al goed, want onze eerste stop was bij een wijnproeverij. en dat om tien uur s' ochtends! We mochten allerlei wijntjes proberen en de hele groep heeft hier natuurlijk gebruik van gemaakt. Aan het eind van de proeverij ging iedereen met een heerlijk gekocht wijntje de bus weer in. De uren die we daarna verder moesten rijden waren heerlijk rustig hahaha iedereen doezelde een beetje in.

Na een prachtige wandeling door een bos en langs de rotsen gelopen te hebben, gingen we naar onze slaapplek. Dit was midden in de natuur. We mochten in de open lucht slapen werd ons verteld, maar we konden ook in de schuur slapen die er stonden. Iedereen ging toch maar in de schuur omdat we de laatste drie nachten zeker in de open lucht moesten slapen. Nu hadden we in ieder geval nog even de luxe van een bed haha.

De volgende middag zijn we naar een bergtop gelopen waar we een prachtig weids uitzicht hadden, en onderweg in de bus kwamen we kangeroes in het wild tegen. Echt heel heel grappig, één zo'n kangeroe zag onze bus stoppen en bleef ons aankijken, alsof hij wou zeggen: "wat moeten jullie?". Uiteindelijk zijn wij maar doorgereden. 's Avonds hebben we gebarbequed en gezongen waarbij Gerard ons heeft voorzien van gitaarmuziek. Het was een te gekke dag en we hebben vreselijk gelachen. Er zitten zulke leuke mensen in deze groep.

De volgende dag moeten we om kwart over zes op en hebben wij met z'n allen broodjes gesmeerd voor onderweg. Na twee uur rijden zie je het landschap veranderen, het word steeds vlakker en het zand krijgt een al donkerdere rode kleur. Als we stoppen om te tanken zien we een schoolbusje met Aboriginal kinderen, ze zijn donker gekleurd hebben een grote bos haar en hun gezichten zijn breder als ons blanke mensen. Je merkt nu echt dat je meer in het binnenland komt,

Na het tanken rijden we verder en stoppen we na een paar uur rijden bij een grote vlakte waar allemaal zout ligt. Deze hele vlakte is helemaal wit. Het water uit de bergen, wat in deze vlaktes terecht komt, is zout en als het verdampt door de warmte blijft er dus zout over. Voordat we op de zoute zee konden lopen moesten we eerst een spoorlijn over steken. Dit ziet er heel apart uit, ...een spoorrails in het midden van de woestijn. Je moet je dus voorstellen, je loopt eerst door rood zand, dan stap je over een spoorrails en daarna sta je op een onnoemelijke grote vlakte van zout.

Nadat we wat foto's hebben gemaakt zijn we verder gegaan naar Cooper Pedy, een dorp midden in de woestijn. Op deze plek zit veel opaal - een edelsteen- in de grond en omdat dit een goede bron van inkomsten is zijn hier dus veel mensen gaan werken en wonen. Door de hitte die er hier heerst hebben de bewoners van dit dorp hun huizen in de rotsen gemaakt. En dus sliepen wij ook in een ondergronds hostel. Ook was hier een ondergronds kerkje wat we bezocht hebben, dit was heel speciaal. s' Avonds hebben we met z'n allen pizza gegeten en hebben daarna nog wat gedronken.

Omdat Gerard om vier uur 's nachts een wekker hoorde, deed hij het licht aan ging zich aankleden. maar toen hij er tien minuten uit was en zag dat het een andere groep was die ging vertrekken, is hij er ook maar weer in gegaan.

De derde dag hebben een hele lange reis in de bus gemaakt en dat was een lange zit, maar dit werd goed gemaakt door aan het begin van de avond de prachtige zonsondergang te zien bij Uluru. Dit is die grote rode rots die je op de plaatjes ziet staan van de reisgidsen. Ik moet eerlijk zeggen dat deze zonsondergang echt prachtig was. De kleuren veranderen van wit naar oranje en rood. Op sommige momenten is de lucht zo mooi dat het lijkt alsof hij in vuur staat.
's Avonds in de openlucht geslapen. Het was verschrikkelijk. Niet dat het buiten slapen zo slecht beviel want het is warm zat, maar we lagen naast iemand van de groep die de hele nacht gesnurkt heeft als een bootwerker. Ik heb geen oog dicht gedaan en was kapot toen we er 's ochtends uit moesten om naar Uluru te gaan waar we omheen zouden gaan lopen. Het lopen om deze rode rots duurt ongeveer twee en een half uur en ik ben toch maar meegegaan.

Terwijl we om deze rots heen liepen bleef ik me verbazen over de prachtige vormen en kleuren. Uluru is dus geen berg, maar een rots die voor drievierde onder de grond zit, en waar dus eenvierde boven de grond uitsteekt! Uluru was (en is?) een grote leerschool, atlas, kerk en encyclopedie in één voor de omwonende Aboriginalstammen die daar geleefd hebben. Er was een gedeelte van deze rots waar alleen mannen mochten komen en een gedeelte waar alleen vrouwen mochten komen. Ook was er een kindergedeelte. Hier zag je de tekeningen in de rots die gemaakt waren door de Aboriginal kinderen.

Toen Gerard en ik wat achter waren geraakt van de groep en we op een gegeven moment richting een grot met een waterval liepen, kwamen en plots vier wilde honden op ons af rennen. Dit was echt heel eng, dreigend grommend met opgetrokken lip waardoor je hun tanden kon zien bleven ze voor ons staan. Gerard zei:"Rustig blijven Brigit, en doorlopen". Ik kon de angst ook bij Gerard voelen, die vond het ook doodeng. Toen we doorliepen renden ze er in ene als een speer vandoor. Getver wat een enge beesten!

Toen we de hele wandeling hadden gehad was ik kapot, ik kon niet meer, en ben bij onze slaapplek onder een boom gaan liggen en viel als een blok in slaap. 's Middags hebben we een heerlijke duik in het kleine zwembad genomen. Dit zwembad was echt een geschenk uit de hemel want het was bloedheet. 's Avonds sliepen we weer in de buitenlucht maar we zorgden er wel voor dat we in ieder geval een eind uit de buurt van de snurker lagen. Nog nooit zoveel sterren gezien, het zijn er duizenden het ziet er sprookjesachtig uit. Het slapen in de open lucht is een aparte ervaring moet ik zeggen want als je weet wat voor een rare beesten er allemaal lopen zou je bijna geen oog dicht doen.

Ik had gelukkig beter geslapen als de nacht hiervoor. We zouden 's morgens met de hele groep een andere wandeling maken op de berg Kata Tjuta. Deze wandeling zou drie uur duren. Ik werd spontaan misselijk, dit ging ik niet volhouden. Ik heb nog even in het begin geprobeert om mee te gaan maar toen ik de eerste klim zag ging ik bijna huilen en zei tegen Gerard, ik ga terug, dit kan ik niet aan dit is teveel voor mijn hoofd en lichaam. We hebbeb afscheid genomen van de groep en Gerard is met mij terug gelopen naar het beginpunt waar we heerlijk gezeten hebben en hebben genoten van de natuur. Toen iedereen terug was van de wandeling zijn we terug gereden naar de camping en hebben daar gegeten. Na het eten heeft iedereen zijn spullen ingepakt en zijn we verder het binnenland in gereden.

De natuur langs de route blijft prachtig, hoe droog alles ook is langs de weg, steeds zie je wel weer iets moois. Je blijft je verbazen hoe immens groot de vlaktes zijn. Je ziet de adelaars en aasgieren in de grote dore bomen zitten als beschermers van hun gebied.

Aan het eind van de middag zijn we aangekomen op onze een na laatste bestemming. Hier slapen we ook weer in de open lucht onder een deken van duizenden sterren. Als we de camping op rijden zien we kamelen waar je een tocht kan makendoor een stuk van het binnenland. Als we aankomen bij de plek waar we onze "swag" (een zak van tentdoek met matras waar je met je slaapzak in ligt) kunnen neer leggen zien we plots een redelijk grote hagedis op een steen zitten. Leuk hoor, slapen in de natuur, haha. Je weet dus dat dit 's nachts om je heen loopt. Maar ook spinnen, muizen, mieren, vliegen, slangen, ja je moet wat over hebben voor zo'n trip en één zijn met de natuur!

Eenmaal gesetteld dook iedereen het zwembadje in. gerard en ik zijn wat gaan lopen en hebben even wat koud drinken gekocht in het kleine restaurantje wat hier aanwezig was. Ik voelde dat ik teveel energie had verbruikt de laatste paar dagen en voelde me niet goed. We zijn daarna maar terug gegaan naar de slaapplek waar ik ben gaan slapen op mijn swag. 's Avonds hebben we rond het kampvuur gegeten, gedronken en gekletst. Ondanks dat ik me niet helemaal goed voelde was dit toch ook weer een leuke dag geweest.

De volgende ochtend zouden we naar de Kings Canyon gaan om daar boven op de hoge rotsen een wandeling te maken. Onze gids vertelde dat de klim naar boven niet makkelijk was maar dat er ook een makkelijke wandeling was waar je beneden bleef en zo de berg in kon lopen via een gelijkmatig pad. Dit hebben Gerard en ik gedaan en nog twee andere vrouwen van de groep. Ik vond het aan de ene kant wel jammer want als je de klim naar boven zou maken zou je een waterval met een natuurlijk meertje tegenkomen waar je een duik kon maken. Maar helaas raakte mijn lichaam aan het eind van mijn energie en ik heb het dus bij de wandeling beneden gehouden, wat overigens ook prachtig was en ongeveer dertig minuten duurde. Aan het eind van deze wandeling kon ik vanaf een bankje omhoog kijken en zag de mensen ter grote van een mier op de rots lopen. Er werd gewaarschuwd om niet te dicht bij de kant te lopen omdat je anders een gigantisch eind naar beneden zou vallen. Er zijn ooit negen mensen geweest die dit advies niet opgevolgd hebben en zijn dus inderdaad dood gevallen. '

's Middags zijn we naar Alice Springs verder gereden. Dit duurde ook nog een uurtje of vijf. De afstanden zijn echt gigantisch hier, in Nederland ben je binnen twee en een half uur rijden van de ene kant naar de andere kant maar hier in Australie heb je dagen nodig om dit te bereiken. Of je moet met het vliegtuig, dat gaat natuurlijk sneller en niet al te duur!

Om vijf uur kwamen we in Alice Springs aan. Hier zien we echt heel veel Aboriginals. Het voelt hier in Alice Springs gemengd. We weten door alle verhalen dat deze grond ook door de Aboriginals bewoond werd maar je ziet nu dat de blanke mensen er hun winkels, restaurants enzovoorts hebben gemaakt. Je ziet Aboriginals lopen op hun grond terwijl het is overgenomen door blanke mensen. Ik word er ook eerlijk gezegd wel wat triest van, en begrijp dat sommige Aboriginals zich verloren voelen.

's Avonds zijn we met de hele groep nog wat gaan eten en hebben daarna afscheid genomen van elkaar. Deze groep was echt super en het is bijna jammer dat we afscheid moeten nemen van elkaar. Bijna iedereen van de groep heeft adressen van elkaar opgeschreven, om foto's en film door te sturen van deze geweldige afgelopen week.

De volgende ochtend hebben wij heerlijk uitgeslapen en hebben we onze spullen gewassen. Het is ongeveer 42 graden dus mijn broek is met een half uurtje gedroogd in de zon. "s Middags zijn we wat boodschappen gaan halen, en als we een flesje wijn willen kopen krijgen we deze niet mee omdat we ons moeten legitimeren en dat hebben we niet bij ons. Ze zijn hier echt heel streng met de alcohol verkoop in Alice Springs. We zijn ook nog in een didgeridoo-winkel geweest en daar heb ik didgeridoo gespeeld. Dat valt nog niet mee. Maar de man van de winkel was heel aardig en heeft mij een korte les gegeven, en toen kreeg ik er zowaar het goede geluid uit! Aan het eind van de middag zijn we lekker bij het zwembad gaan liggen. Zo leuk, de papagaaien bij het zwembad vliegen van de ene palmboom naar de andere.

Na een relaxed dagje heb ik 's avonds nog even aan het blog geschreven, maar kon het helaas niet afmaken omdat mijn hoofd nodig rust moest hebben. De volgende ochtend werden we opgehaald door een shuttlebus die ons naar het vliegtuig zou brengen. Ik had achteraf nog wel wat langer in en rond Alice Springs willen blijven, omdat het meer terug naar de natuur van het leven is als in de grote steden. Maar helaas hebben we de vlucht naar Brisbane al geboekt. Al met al was de hele trip van de afgelopen week zeer de moeite waard.

We zijn nu aangekomen in Brisbane en zitten nu bij mijn neef Michael. Hij woont in een appartement tegenover de zee, geweldig! Als we de straat bij het appartement oversteken staan we al op het strand. Hier zien we ook weer allemaal mensen surfen op de hoge golven. Ik grap nog tegen Gerard dat hij ook wel lessen kan nemen maar daar ziet hij toch maar van af haha. Michael is zo blij dat we er zijn en heeft ons gisteravond meegenomen naar een karaoke avond waar hij ook heeft opgetreden. Hij is pittig populair hier. Het karaoke zingen is hier echt een hype. Leuk hoor! Woensdag gaan we weer mee met Michael naar een andere karaoke avond en wie weet ga ik ook nog even het podium op om te galmen haha.

Dit was een heel verhaal maar dat heb je als je een week het blog niet bij kan houden. Heel veel lieve groeten en dikke zoenen van mij.En natuurlijk weer bedankt voor de leuke reacties op het vorige blog.

Brigitte