Op naar Australie!

Onze laatste tien dagen vakantie in Sydney. We hebben voor de eerste drie dagen een douche en wc op de kamer en daarna verhuizen we nog één keer naar een kamer in het huis wat naast dit hoofdgebouw staat.

Zondag: Bondi Beach
Zondagochtend zijn we na het ontbijt naar Bondi Beach gegaan. Hier waren we ook al geweest in de eerste week dat we in Sydney waren, maar toen hadden we niet de wandeling langs het strand gedaan en dat wilden we toch nog wel graag doen. Dit schijnt erg mooi te zijn. Toen we aankwamen zag het er heel anders uit in vergelijking met januari. Het was een prachtige zonnige dag en dat was te merken, want het hele strand lag vol met mensen. De wandeling was inderdaad de moeite waard, er was een speciaal pad over de rotsen aangelegd. Het uitzicht is vanaf elke plek van het pad weer adembenemend. Terwijl we lopen zien we drie jongens op speciale fietsen op de rotsen staan, ze springen met hun fiets van de ene rots op de andere zonder dat hun voeten de grond raken. Nadat we ruim een uur gelopen hebben eindigt het pad bij een tweede strand. Dit strand is uitgerust met picknicktafel, barbeques, bankjes en een speeltuin. Aan het eind van deze middag hebben we in Bondi Beach, bij de Mexicaan gegeten. 's Avonds zijn we naar het café gegaan waar in het weekend veel live bands optreden, maar toen we hoorden dat er al twee bands waren geweest, en de entree veertig dollar per persoon was zijn we maar niet meer naar binnen gegaan.


Maandag: Mosman en Balmoral Beach
Maandagochtend Catherine gebeld of ze de plek weet waar Jeannette begraven ligt. Ze weet het niet precies zegt ze, maar als ik vanavond terug bel zal ze het navragen bij haar moeder zodat ze het mij kan laten weten . Hierna zijn we naar Mosman gegaan om daar nog één keer naar de school te gaan van Jeannette. Als we daar aankomen besluit ik naar binnen te gaan, ik wil weten of dit de juiste school is waar ze op heeft gezeten. Ik bel aan en een mevrouw vraagt door de intercom wie ik ben en wat ik kom doen. Als ik antwoord heb gegeven, druk ze op een bel en gaat de deur open. Gerard zegt nadat hij de vele Jezus afbeeldingen ziet hangen in de school "Nou Brigit, volgens mij ben je hier op de goede plek".

De mevrouw bij de receptie is zeer behulpzaam. Als ik haar vraag of deze school verbouwt is zegt ze dat dat inderdaad het geval is geweest. Ze nodigt ons uit om in de hal achter haar kantoor te komen kijken. Hier hangen de foto's van de oude en de nieuwe school. Als ik er een foto van wil maken zegt ze dat ze wel er fotokopieën van maakt voor mij. Verder vraagt ze mijn emailadres en zegt dat als ze wat kan vinden van Jeannette ze dit zal mailen. Het zal niet veel zijn zegt ze, maar ze kan wel nagaan of ze hier op school heeft gezeten. Er komen twee schattige meisjes van een jaar of zeven binnen gewandeld en kletsen wat met ons. Als we zeggen dat we uit Holland komen valt hun mond open, ze hebben waarschijnlijk geen flauw idee waar het ligt , maar alleen doordat wij Holland zeggen klinkt het in hun oren als heel ver weg. Ik lach een beetje want het ís ook ver weg!

Als we bij de school weg gaan lopen we richting het huis waar Jeannette gewoond heeft. Hier zitten we nog even op een bankje. Ik kan me niet rustig concentreren omdat er kinderen om mij aan het spelen en schreeuwen zijn. Gerard laat mij even alleen zitten en gaat alvast naar het bijgelegen speeltuintje lopen waar hij blijft wachten op mij. terwijl ik bij het huis ga zitten komt Jeannette en neemt mij mee in het huis. Ze zegt dat haar kamer aan de voorkant was, en laat zien dat ze posters aan de muren had. Ze heeft hier prettig gewoond. Maar ik hoef hier niet persé te zitten zegt ze, want de informatie komt evengoed wel! Ik zit ook niet helemaal rustig op het bankje en ga na tien minuten weg omdat ik mij niet goed kan concentreren en dan weet ik niet of ik de informatie van haar goed begrijp.

Als ik bij Gerard aankom lopen we naar Balmoral Beach. We lopen hier een heel stuk over de rotsen en strand. Dit hadden we in januari niet gedaan, toen hadden we alleen koffie gedronken op het strand. Ik vind hele mooie schelpen en stop ze in mijn tas als aandenken. Gerard vind een hele grote gedraaide schelp, die nemen we ook mee. Als we over de rotsen lopen zien sommige stukken rots eruit alsof je in een science-fictionfilm a lá Alien zit. Gerard en ik raken niet uitgekeken, en als ik de zoveelste foto wil maken, is plots de batterij leeg. Ik baal ervan maar bedenk me dat mijn filmcamera ook foto's kan maken, dus ga ik vrolijk verder met klikken.

Als we door lopen naar het volgende stukje strand zien we allemaal vogels - sternen, zo lijkt - die met grote snelheid vanuit de lucht het water in schieten om vissen te pakken. Er is gedeelte van rotsen waar stelletjes hun namen in gekerfd hebben. Tussen deze twee stranden is een natuurparkje gemaakt. Omdat het al aardig laat in de middag is besluiten we richting hostel te gaan. Ik film nog even wat op het strand, en daarna stappen we in de bus naar Newtown.

Als we in het hostel zijn bel ik eerst Catherine om te horen of ze al wat weet omtrent de plek waar Jeannette ligt begraven. Catherine verteld mij dat ze de laatste naam van de toenmalige echtgenoot van Jeannette niet meer weet, maar haar moeder had gezegd dat de zoon van Jeannette, Michael, naast Jeannette ligt. Dit kan ik bij de receptie van het Memorial Park navragen. Ze heeft de achternaam gegeven van Michael en van daaruit kom ik dan vanzelf bij Jeannette, zegt ze. Ik ben heel erg blij met dit nieuws, ze wenst me veel succes en we spreken voor aankomende zaterdag af om nog een keer koffie te gaan drinken. Na het telefoon gesprek zijn we bij een Indiaas restaurant gaan eten, en daarna terug gegaan naar het hostel.

Dinsdag: Pine Grove Memorial Park
Dinsdagochtend van kamer geruild en daarna op de trein gestapt naar Rooty Hill waar het Pine Grove Memorial Park is. We zijn op tijd weg gegaan want het is ruim een uur met de trein, en daarna nog een half uur lopen voordat we op de begraafplaats zijn. Hopelijk zijn er hele dag mensen aanwezig op het kantoor, zodat mij kunnen vertellen waar de zoon van Jeannette ligt. 's Morgens toen ik wakker werd hoorde ik Jeannette al zeggen: "Natuurlijk vind je mijn graf."

Als we in de trein zitten voel ik me rustig en ontspannen. Terwijl ik door het raam naar buiten kijk bedenk ik mij dat dit allemaal toch wel heel bijzonder is. Zeven jaar geleden toen ik bewust werd dat jeannette al jaren bij mij was , had ik niet kunnen vermoeden dat ik uiteindelijk in Australië zou belanden om haar graf te zoeken.

Als we in Rooty Hill aankomen eten we eerst even een broodje. Daarna gaan we richting het Pine Grove Memorial Park. Als we er bijna zijn hoor ik Jeannette al zeggen dat ze staat te wachten samen met haar zoon. Ze zegt tegen haar zoon dat hij netjes moet gaan staan totdat we er zijn. Ik zeg dit tegen Gerard, en zeg tegen hem dat ik verbaasd zal zijn als ik haar niet vind. Als we langs het huis komen wat bloemen verkoopt voor op het kerkhof, gaan we even kijken of ze iets hebben wat ik op het graf kan plaatsen. Ik koop een rood hartje op een stokje. Ik doe er een kaartje aan met klaprozen en zet daar iets persoonlijks op.

Als we het kantoor van het park binnen komen staat er gelukkig iemand achter de balie om ons te helpen. Als ik de volledige naam noem van de zoon van Jeannette, begint de medewerkster in de computer te zoeken. Als ze terug komt heeft ze op een plattegrond - wat verdacht veel de contouren van Nederland heeft - getekend hoe we naar die plek moeten lopen. Ze kan het graf van Jeannette niet vinden, daarvoor heeft ze de achternaam nodig van haar toenmalige echtgenoot die ik ook niet weet. Het hele park is zo groot dat het is opgedeeld in vlakken met allemaal een eigen naam en hierdoor duurt de wandeling volgens haar naar het graf ongeveer vijftien minuten. Michael ligt in de rozentuin, in de rij van Centenery op nummer achtenzeventig. en die is helemaal bovenaan in het park.

Als we daar aankomen is het nog zoeken want er staan geen nummers bij Centenery. Als ik het vraag aan een tuinman, legt hij uit dat je achtenzeventig voetstappen om deze rij moet lopen en dan kom je bij de gedenksteen. Als hij voorop loopt en na de gemaakte stappen stopt, zie ik geen gedenksteen van Michael. Als ik even verder loop zie ik in ene het graf van jeannette. Michael zijn graf ligt er net iets boven. Ik ga er voor staan en laat het even tot mij doordringen dat ik haar graf echt gevonden heb. Gerard filmt mij terwijl aan het vertellen ben over mijn zoektocht, terwijl ik mijn gekochte hartje bij haar graf zet. We maken heel wat foto's en daarna zegt Gerard dat hij mij even bij haar alleen laat.

Ik ga op mijn knieën voor haar graf zitten en sluit mijn ogen, ik voel de tranen branden achter mijn ogen als ik voel hoe moeilijk ik het met dit alles gehad heb, maar dat wij beiden toch hebben volgehouden in ons geloof. Ik krijg een gouden kroon op mijn hoofd gezet, en daarna worden er zoveel kronen bovenop gezet dat het tot de hemel reikt. Daarna reiken mijn beide armen zich uit en ook daar worden allemaal gouden kronen om gedaan. Dan worden er om mijn benen en lichaam gouden kronen geplaatst, totdat het geheel een gouden Jezuskruis is. Jeannette verbind zich met mij en God die er bij komt verbind ons nog een keer. We zijn allebei voor onze taak geslaagd. Ze steekt symbolisch een grote vlag in mij als overwinning, en zegt daarbij; Laat ze maar kletsen, Wij weten wel beter! Ook hoor en zie ik mijn vader die zegt; En nu gaan schrijven! Haar zoon zie ik niet, maar dat geeft niet. Dan verschijnt er een deur, die ik open, en doorheen loop, daarna volgen er vele deuren richting hemel, die ik allemaal kan openen. Bij elke geopende deur verschijnt er een weg die geheel van goud wordt terwijl ik loop, en zo hoog reikt, totdat je hem bijna niet meer kunt zien. Als ik mijn ogen open, voelt het als iets wat altijd zo is geweest, en voor mij dus geen verrassing meer is. Ik leg nog één keer mijn handen op haar graf en loop daarna naar Gerard.

We blijven nog even zitten op het bankje onder een grote boom naast de rozentuin en gaan daarna terug richting Newtown. Aangekomen in Newtown komen we Catherine tegen die net de bus uitstapt. Ze ziet ons en begroet mij met een zoen en geeft Gerard een hand en stelt haarzelf aan hem voor. Als ze vraagt onder welke achternaam Jeannette begraven is, en als ik haar de foto's laat zien, herinnert ze het zich weer. We kletsen nog even wat en gaan dan richting hostel. De avond hebben we lekker voor de tv doorgebracht.

Woensdag: Treinen naar Newcastle
Woensdag zijn we een dagje wezen treinreizen naar Newcastle. Dit was een rit van drie uur heen en drie uur terug door bossen en langs grote rivieren. We zijn daar langs de kust gelopen - heel wat anders dan de zandstranden en rotspartijen van Balmoral of Bondi Beach. Het is een klein strandje en grote stukken vlakke steen net onder het wateroppervlak en het geeft het gevoel alsof je hier heel goed kan wadlopen over al die steenkoolplaten. Ook weer heel apart dus.

Al met al zijn we in Newcastle maar twee uurtjes geweest, omdat we niet te laat terug wilden reizen. In de trein moesten we wel lachen, zes uur treinen om even langs het strand te lopen, haha. Maar al met al was dit hele trip toch wel leuk om te hebben gedaan.


Donderdag: Blue Mountains en Jenolan Caves
Donderdagochtend om half zes opgestaan, omdat we om zeven uur met een georganiseerde tour naar de Blue Mountains gaan. Op de heenweg gaan we eerst naar de Jenolan Caves - druipsteen grotten. Een gids nam ons mee, door de soms zeer smalle gangetjes. Een waanzinnig gezicht al die grote druipers die je in deze grot zag. Er waren verschillende namen gegeven aan sommige gedeeltes waar het steen zich had gevormd tot bijvoorbeeld een orgel, of een priester. Er was zelfs een concertzaal met een druipsteen in de vorm van een gigantisch grote kroonluchter. Deze grot word voor opera's gebruikt.

's Middags zijn we verder gereden door de Blue Mountains. We konden met een treintje een zeer steile berg af, om daar een wandeling te maken van een half uurtje. En daarna zouden we weer met de kabelbaan omhoog. Toen we bij het treintje aankwamen, werd Gerard opeens wel heel wit om zijn neus omdat het treintje zo'n duik de diepte in maakte dat het eruit zag alsof je naar beneden stortte als een roetsjbaan. Gerard is toen met de kabelbaan naar beneden gegaan en ik ben met het treintje gegaan. Het was inderdaad heel erg steil, en bijna iedereen was aan het gillen.

Toen we door het bos liepen, liet de gids ons een spin zien, die zijn huis had gemaakt in een gat in een boomstam. Met een stokje zat hij wat tegen de stam te wrijven, en opeens kwam daar heel snel een spin uit lopen. De gids vertelde dat deze spin zeer giftig is. Brrrr! Aan het eind van deze dag werden we bij een haven afgezet en werd deze trip afgesloten met een tocht over de rivier, terug naar Sydney.


Vrijdag: Lummeldag!
Vrijdag hebben we een lummel-dagje gehouden. Ik heb een was gedraaid, en Gerard heeft op dit net-book de foto's van de vakantie gesorteerd en in mapjes geplakt. 's Middags zijn we naar een fotowinkel gegaan om foto's uit te printen, omdat ik morgen wat foto's aan Catherine wil geven. Toen dit gebeurd was, zijn we wat wezen drinken op een terras, en hebben daarna wat drinken en eten gekocht voor in ons hostel. De avond lekker slap voor de tv gehangen. Geen boeiend dagje dus.

Zaterdag: De losse endjes en een mooie afsluiting
Zaterdagochtend om negen uur stond ik bij het koffie-tentje waar ik met Catherine had afgesproken. Toen Catherine er na een half uur nog niet was, ben ik terug gelopen naar het hostel om haar te bellen. Toen ze opnam bleek ze zich verslapen te hebben, en vertelde ze dat ze sinds gister ziek was. Ze verontschuldigde zich en zei dat ze er binnen vijftien minuten aan zou komen.

Toen ze aankwam vond ze het heel vervelend voor mij dat ik had staan wachten, we zijn toen naar binnen gegaan en hebben een rustig plekje opgezocht. Ik heb haar op mijn netbookje de dingen laten zien die allemaal met Jeannette te maken hebben. Ik heb haar de foto's gegeven en daar was ze erg blij mee. Ze vertelde mij dat ze contact met mij wil houden en zo wisselden wij adressen uit. 's Middags zijn Gerard en ik naar een markt gegaan, vergelijkbaar met de zwarte markt in Beverwijk.

Het is vandaag St Patrick day, dus veel mensen lopen in groene kleren rond. Het bier vloeit rijkelijk, en in bijna alle Ierse pubs spelen bandjes. Het ziet er erg gezellig uit. Om half vier gaan we terug, omdat ik om vijf uur nog één keer naar de mis wil in de kerk in Enmore. Ik loop bijna verkeerd en moet mij haasten om niet te laat te komen. Als ik er eindelijk ben en de poort binnen loop, begint net de kerkklok te luiden. Gelukkig ben ik niet te laat.

Ik loop naar binnen en zie voor in de kerk Catherine zitten. Ik loop naar haar en ze schuift op zodat ik naast haar kom zitten. Ik bedenk me terwijl ik naast haar sta, dat dit een mooie afsluiting is van de reis naar Australië. Ik heb Catherine gezocht en gevonden, en aan het eind van deze reis sta ik samen met haar in de kerk. Als de mis af is, en we naar buiten lopen,waar de priester staat om handen te schudden, stelt ze mij aan hem voor:"This is Brigitte, my friend from Holland." Ze geeft mij een lift terug en bij het afscheid geeft ze mij een zoen en zegt nogmaals dat we zeker contact houden, en dat ze het fijn vond dat ze mij ontmoet heeft. Als ik uitstap en de deur dicht doe, werpt ze mij een handkus toe, en rijd de straat uit. .


Het doel waarvoor ik naar Australië
ben gekomen is geslaagd.

Jeannette Lane.
Geboren op 19-09-52.
Gestorven op 12-09-1979.

Luister en volg je innerlijke stem.
Het is je enigste, en juiste raadgever!