Op naar Australie!

We zijn nu alweer een dag of tien thuis, en ik moet zeggen dat het mij wel wat zwaar valt, en dat het weer wennen is in Nederland. Ik mis de ruimte en de relaxte sfeer van Australie.

De laatste zondag in Newtown zaten we in een café een bandje te luisteren. Toen ik naar buiten keek zag het er heel erg donker uit, echt van dat onbestendige weer. Ik zei tegen Gerard; oh dan komt er zometeen een regenboog. Mijn hart ging sneller kloppen, zolang ik mij er bewust van ben dat Jeannette bij mij is, hebben regenbogen altijd een grote rol gespeeld. Ik bedacht me dat dit een perfecte afsluiting zou zijn van deze hele reis. Een paar minuten later toen ik mijn hoofd omdraaide en door de ramen naar buiten keek, zag ik plots een stukje van een regenboog. Ik sprong van mijn stoel af, en zei tegen Gerard;Ik zei het toch, er komt een regenboog. Toen ik naar buiten liep, was de regenboog op zijn mooist, hij liep prachtig in een halve circel van de ene kant naar de andere. Ik bleef er naar kijken totdat hij verdween. Ik moest ook wel lachen, want elke keer dat ik vond dat het een prachtige afsluiting was van deze reis, kwam er weer iets nieuws. Op deze laatste zondag in Australie, was deze regenboog een hele mooie afronding van de reis! Dit was echt de volmaakte afsluiting!

Grappig detail, ik had in Nederland een hostel geboekt voor onze eerste week in Sydney, en toen Catherine bij onze laatste ontmoeting haar adres gaf, bleek het dat ze op nog geen kilometer afstand woonde van deze plek.

Ik heb de vraag gehad of ik niet meer dingen heb meegemaakt qua spititualiteit in Australie. Dat heb ik natuurlijk wel, maar ik heb me er niet te veel mee bezig gehouden. Anders zou ik niet van Australie genieten, ik zou dan meer met de energie om mij heen bezig zijn als met deze reis. Vandaar dat ik er dus niet veel over verteld heb.

Ik besef mij ook dat alle dingen die ik vanaf kindszijnde voel, zie, hoor, of hoe je het ook noemen wilt, zo gewoon voor mij zijn, dat ik me jarenlang niet bewust was van mijn gevoeligheid. Energie is iets wat om ons heen is. En de een is daar dus blijkbaar wat gevoeliger voor als de ander. Zo zie ik het nu tenminste. Maar voelen doen we allemaal! En onbewust heb ik dus jarenlang de energie van Jeannette bij mij gehad.

Ik heb vaak niet naar mijn innerlijke gevoel geluisterd. Hoe vaak ik daardoor mijn neus gestoten heb, is ontelbaar. Nu weet ik dat ik voor mijzelf, wel naar dat gevoel had mogen luisteren, omdat het mij op deze aardbol de weg wijst.

Vaak zijn dingen waar je het meeste moeite mee hebt, ongeacht wat, het lastigst om mee aan de slag te gaan. We blijven vaak liever in een, schijnbaar, vertrouwd gevoel zitten, hoe rottig dit gevoel ook kan zijn. De angst voor de verandering is vaak veel groter. Maar als je de deur die voor jou bedoeld is, niet openmaakt, zul je nooit zien wat er achter zit.

Ik zie het ook zo, we zijn allemaal een wiel zijn in een groot radarsysteem. Als je wiel vastgeroest blijft zitten dan kan de rest van het systeem ook niet verder draaien. Er moet dus beweging zijn om energie stromend te houden. En als het systeem weer draait omdat jij dat in beweging zet, dan wordt de roest, waardoor je vast zat, minder.

Maar goed dit is nu even makkelijk opgeschreven, maar dat het niet makkelijk is, dat weet ik als geen ander. Ik heb mijn wiel in het radarsysteem jaren geleden een slinger gegeven, en heb geluisterd naar mijn innerlijke gevoel, en zie waar het mij gebracht heeft!

De hersenoperatie die ik verleden jaar ondergaan heb, heeft mij alleen nog maar sterker gemaakt in mijn geloof. Ik heb tijdens die operatie een bijna-doodervaring gehad. Terwijl ik onder narcose was, heb ik een heel stuk van de operatie meegemaakt. Op een gegeven moment was ik gewichtsloos en zweefde. Op de plek waar ik toen was, heerste zo'n ongekende rust, het enigste geluid wat ik hoorde was het gefluit van vogels. De rust en de liefde die ik daar heb gevoeld, heb ik hier op aarde nog nooit gevoeld. Mijn vader [overleden]die de gehele operatie ook bij mij was, was ook hier samen met mijn zus [overleden] aanwezig. Ik werd me daar bewust dat mijn innerlijk gevoel, echt mijn raadgever is. We zweefden daar rond, totdat ik plots door een lichttunnel terug gezogen werd. Ik vond het verschrikkelijk, en wilde daar blijven. Het is op die plek ongekend mooi, er is alleen maar liefde! Het is een onvoorstelbaar mooie ervaring, om daar te zijn geweest. Maar de aarde is een leerschool, en ik was hier nog niet klaar.

Al deze ervaringen hebben mij nog sterker gemaakt in mijn geloof, dat ik, op een respectvolle manier, de dingen mag doen in dit leven, die mij verder op weg helpen. Alle mensen die ik op mijn pad ontmoet, kom ik tegen om van te leren. Mede, door wat ik heb meegemaakt, tijdens mijn hersenoperatie, had ik afgelopen juli mijn besluit genomen om daadwerkelijk naar Australie te gaan, om familie te vinden van Jeannette. Zoals jullie hebben kunnen lezen is dat dus gelukt. Zonder haar persoonlijk gekend te hebben, heeft haar energie mij naar Australie geleid.


Brigitte