Op naar Australie!

Van de week hoorde ik dat mijn Blog toch nog wel eens bekeken wordt. Ik zou er inderdaad af en toe wat opzetten,en dat heb ik dus al weer een tijdje niet gedaan.

Van de week had ik een leuk gesprek met iemand en die zei, dat het wel heel apart was wat ik heb meegemaakt in Australié. Ik besefte mij in dat gesprek, dat ik die dingen heb gedaan, omdat ik het ervaar, als een energie die er gewoon is. Alhoewel het Australié verhaal inderdaad best apart en bijzonder is geweest. Het is de laatste tijd rustig qua energie om mij heen. Op mijn vader, zus en Jeannette na dan. Daar heb ik de afgelopen tijd regelmatig contact mee. Omdat ik het leven af en toe best zwaar vind, krijg ik toch weer kracht in de woorden die ik van hun doorkrijg.

Ik heb de afgelopen tijd regelmatig gehoord dat ik veranderd ben. Sommige mensen om mij heen hebben daar moeite mee, en ik kan dat op zekere hoogte wel begrijpen. Ze zien mij nog steeds als de oude Brigitte die ze al jaren kennen. Ik wordt daar regelmatig mee geconfronteerd, terwijl ik mij helemaal niet meer dezelfde voel. Door alles wat er de laatste jaren gebeurd is, sta ik anders in het leven. Ik merk dat ze dat lastig vinden om daar mee om te gaan. Ik zie het symbolisch omschreven, op het moment dan ook maar zo; We kunnen de wandeling samen wel verder lopen, maar dan op nieuwe schoenen, en door een andere afslag te nemen, kijken we samen weer wat dit ons brengt. Door alles wat ik heb meegemaakt, ontkom ik er niet aan, dat ik veranderd ben, en een nieuwe inzichten heb gekregen van het leven.

Langzaam vind ik al meer de mensen die snappen waar ik het over heb als ik vertel over, onder andere,mijn BDE. Ik heb van de week ook iemand op internet gevonden en gesproken, die dezelfde operatie als mij heeft ondergaan. Het was heerlijk om even ons hart aan elkaar te luchten. Ze heeft precies dezelfde klachten, en heeft daar ook best veel moeite mee. De neuroloog die haar heeft geopereerd zei, dat het bij één op de miljoen mensen voorkomt. Hoe lullig onze situatie ook is, is het wel fijn dat wij elkaar gevonden hebben.

Van de week naar de bedrijfsarts geweest, hier was ook mijn manager en iemand van personeelzaken aanwezig. Zoals het er nu uit ziet, gaan ze mij niet meer lastig vallen om te réintergreren. Met andere woorden ik klap er dus uit. Mijn hoofd is nog steeds niet hersteld. En om dan in de zorg te moeten werken zou niet verstandig zijn. Ik moet er niet aan denken om iets te vergeten of medicijnen verkeerd te geven bij een client. Ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven als er daardoor wat fout zou gaan. Het is ook voor mij steeds weer een manier vinden om alles een nieuwe plek te geven. Ik ga niet zeggen dat ik het altijd makkelijk vind, maar ik doe mijn best. Gelukkig heb ik ook hobby's om mijn tijd op te vullen. Mijn ateliertje is bijna af, en dan kan ik daar heerlijk, als mijn hoofd dat toelaat, gaan schrijven, schilderen en beelden maken. En wie weet zit het geven van een voetreflex-massage, gecombineerd met het doorgeven van berichten van de andere zijde, er terzijnerijd ook weer in.
.
Tot een volgende keer maar weer,
Liefs Brigitte