iç

Yazarken ben bunları
Kağıdın yırtıldığı yerden
Bir annenin yüzüne dikiş atılıyor
Eteğimde ağlıyor korkudan
Mavi gözleri şişmiş çocuk
Savaşı evinde yaşıyor

Yazarken ben bunları
Ulu adamlar etten merdivenlerini çıkıyor
Çıktıkça kan gölü okyanusa dönüşüyor
Haritadan yeşil ve mavi siliniyor
Acı en mutlu zamanını tadıyor

Yazarken ben bunları
Gözlerinde vahşet sahnesi
Kanatları feryat, feryat
Ülkelerinden kaçarken
Kağıda düşüyor yorgun kuşlar

Yazarken ben bunları
Yağmur değil kan kokan toprak
Utanıyor içine alırken
Kefensiz yavruyu
Tanımadığından mezar taşı dikleniyor
Ulu adamların karşısına

Yazarken ben bunları
Ağızları dikilenler görüyorum
Gıkları çıkmadan vahşetten haberli
Tükürükten elbiseler üzerlerinde
Utanmıyor umarsız gezerken
Zulmet olmayacak sandıkları şehirlerinde


Yazarken ben bunları
Bir anne karanlıkta gözlerini dikiyor
Güneşi evlatsız görmemek için
Şehir her yerinden parçalanıyor
Sözde adamlar pankart asıyor
Rüzgar yırtıyor orta yerinden
Yürek konmamış yazıları

Yazarken ben bunları
Haritanın birçok yerinde
Zulüm kol geziyor
Dikiş tutmayan yaralara kabuk yerine tuz basılıyor
Ulu adamların şerefine kan tükürülüyor


akbabalar besleniyor ellerinden
yazarken ben bunları
kazılırken bir çocuğun mezarı
kan mı tutuyor acaba ulu adamları