Seyir Defteri

İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor.
Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için.
Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.
Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.
Duygularını ifade etmekten korkuyor, rededilmekten korktuğu için.
Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için.
Unutulmaktan korkuyor, dünyaya bir şey vermediği için.
Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için.’’
W. Shakespeare

Bir kitap yazmak istediğimi söylemiştim; “İçinde öyle bir cümle olsun istiyorum ki, kitabı okuyan biri o cümleye geldiğinde kitabı birden kapatıp birden göğsüne bastırsın.”

bir tren olsam
"insanlar taşısam içimde; dostlar, sevgililer, bebekler, yaşlılar
sevdiklerine gidenler, sevmediklerinden kaçanlar
kavga edenler, evlenecek olanlar
hayalleri olanlar, umutlarını kaybedenler
zaten hiç umudu olmayanlar
bir şehri terk edenler, terk ettikleri şehre geri dönenler

camıma yansıyan yüzlerini seyretsem, duvarlarıma sinen duygularını
ne varsa işte insana dair; üzüntü, korku, hayal kırıklığı, umut, bıkmışlık, duygusuzluk
kocaman açılmış gözler, sımsıkı kapanmış dudaklar
titreyen eller

bir rotam olsa
ırmaklar, köyler, şehirler geçsem, ağaçların dalları okşasa camlarımı
tünellerden geçsem, çıkacağımı bilmeden... karanlık, aydınlık fark etmese
ay ışığı yıkasa, güneş ısıtsa metalimi
hızla geçsem her duraktan, durmasam...

Bakma gecelerin karanlık ve sessiz oluşuna aslında o kadar çok şey anlatıyor ki insana. Güneş batıp karanlık olmasa yıldızları fark edebilirmiydin ya da sessizlik olmasa kendi içindeki sesi duyabilir miydin.

Unutma kaybettiğin herşeyde kazandığın birşey vardır.