Blog Criss'a - criss.com.pl

Bałtyk, 12.06.2009, 7:55 rano:


Nie ma jeszcze wczasowiczów, nie ma upałów, można trafić na dosyć ciekawe zjawiska pogodowe...



Wszystko kwitnie...

Ostanimi czasy uczęszczam na warsztaty psychologiczne - jest to fascynująca nauka o zachowaniach społecznych, mowie ciała, znaczeniach języka niewerbalnego i milionach drobnych gestów, słów, zdarzeń, zachowań które są częścią ludzi wokół nas. Warsztaty prowadzi pewien człowiek, który pomimo swojej wielkiej indywidualności i "inności" (z całym szcunkiem) potrafi jakimś sposobem zjednać sobie słuchaczy i pokazać potęgę wiedzy i nauki o świecie i o nas samych. Psychologii nie da się oddzielić od filozofii, one idą w parze. Padło więc kilka dni temu pytanie o sens, pytanie, które mnie nurtuje bardzo..
Tak sobie wczoraj myślałem - jaki jest sens bycia tutaj, istnienia - czy to ma jakikolwiek cel?
W 1844 r. Charles Darwin po raz pierwszy przedstawił swoje poglądy i przemyślenia. Bazując na obserwacjach gołębi, a później przeróżnych ptaków z Wysp Galapagos wysnuł teorię o pochodzeniu gatunków, ich wzajemnych relacjach i rozwoju. Teoria ta była zaprzeczeniem teorii o tzw. boskim zegarmistrzu (divine watchmaker), której autorem był żyjący nieco wcześniej William Paley. Paley (w skrócie) twierdził, że przykładowo idąc plażą, gdy napotykamy na leżący w piasku zegarek zadajemy sobie pytanie skąd on się tu wziął i kto go stworzył. Wydaje nam się, że coś tak skomplikowanego nie mogło powstać samo z siebie. Jako ludzie myślący patrzymy na życie i na otaczający nas świat przez pryzmat celowości, zamierzeń i sensu. Pytanie tylko czy taki sposób postrzegania świata ma jakikolwiek sens. Darwin po raz pierwszy wyeliminował byty "wyższe" i niedokumentowalne ze świata przyrody. Ta teoria jako jedyna jest w stanie wyjaśnić rozwój gatunków, preselekcję i selekcję naturalną oraz przynosi dość ciekawe wnioski gdy zastanowimy się nad sensem życia. Zgodnie z Darwinem, jedynym sensem życia jest przetrwanie, udoskonalenie własnego przystosowania do środowiska oraz przede wszystkim przekazanie własnych genów i rozmnożenie się. Adaptacja poprzez błędy i mutacje w materiale genetycznym to bardzo trudny i długotrwały proces, ale dzięki tym drobnym zmianom powstają nowe formy, minimalne różnice, które dają temu konkretnemu osobnikowi przewagę nad innymi. On przetrwa, on się rozmnoży i przekaże swój materiał genetyczny dalej, do dalszego doskonalenia i adaptacji. O ile te założenia rzeczywiście są prawdziwe w świecie roślin i zwierząt, o tyle w przypadku ludzi sytuacja wygląda nieco inaczej.
Człowiek jako jedyne stworzenie, prawdopodobnie po raz pierwszy w historii zadał pytanie "dlaczego". Znaleźliśmy sobie inne cele niż tylko rozmnażanie i przystosowanie. Kreujemy ewolucję techniki, rozwój nauki - ta ewolucja jest miliony razy szybsza niż ewolucja w świecie flory i fauny.
Człowiek nie dąży za wszelką cenę do przekazania własnych genów dalej (paradoksalnie my wynaleźliśmy antykoncepcję aby temu zapobiegać). Oczywiście bardzo różnimy się między sobą. Dla niektórych nadrzędnym celem jest właśnie "zdobywanie" osobników płci przeciwnej, dla innych jest to założenie rodziny i rozmnożenie się, dla innych znowu celem jest własny rozwój, dla innych kariera, jeszcze inni nie mają żadnego celu, a ktoś przyjął czyjeś cele z braku własnych itp.
Tak sobie myślę o fizyce kwantowej, o świecie możliwości, nieoznaczoności, świecie gdzie czas, prędkość i położenie są bliżej nieokreślone, gdzie cząstki mogą się znajdować w jednym i w wielu miejscach jednocześnie, gdzie panuje chaos, bezcelowość i ogrom możliwości oraz prawdopodobieństw. Wiemy że taki jest świat kwantowy, może właśnie taki jest też nasz makro-świat, a zwinięcie funkcji falowej to tylko pozorne wybranie jednej z możliwości?
Sami szukamy celu, a może to jest tak, że my jesteśmy jedynymi, którzy ten cel są w stanie zapewnić w świecie, który sam jest zupełnie przypadkowy, który bez nas sensu i celu nie posiada?

Dziś jest 14.02, a więc tzw. święto zakochanych, walentynki (ponoć nazwa pochodzi od "św." Walentego, "patrona chorych na padaczkę i podagrę"). W tym dniu panuje niezwykły ruch w sklepach z pluszakami, kartkami okolicznościowymi, tandetą..
Kto chce się przekonać co na myśli miał Gombrowicz pisząc o "gębie" i "pupie" powinien się przejść do kwiaciarni w ten dzień. Gdy człowiek stoi zażenowany w kolejce frajerów już napalonych na ponoć obowiązkowy seks tego wieczoru...
Dlaczego w ten dzień mam być inny niż zwykle? bardziej miły, ciepły? Co mnie obchodzi padaczka albo jakaś podagra? Bardzo mi to przypomina takie obrazki z czasów komuny, gdy obleśny funkcjonariusz państwowy wręcza swoim podwładnym kobietom po czerwonym goździku, nieraz dodając do tego jeszcze kawałek kiełbasy albo kilka rolek papieru toaletowego . Dlaczego Panie od nas tego oczekujecie? Czy nie lepiej być miłym na co dzień, szanować się i sprawiać sobie czasami prezenty tak zupełnie bez okazji? Heh, nie zapomnę jak ktoś mi kiedyś życzył STOSUNKOWO udanego 14 lutego. Tak więc życzę wszystkim tego samego, a tymczasem siedzę sobie w domku i choruję sobie spokojnie z dala od wszystkich obchodzących dziś dzień padaczki. Pozdr.

Późną jesienią i w zimie, rankiem, gdy słonko wstaje, gdy mgły gęstnieją, gdy znajdę odrobinę chęci i zapału aby wstać wcześnie i pojechać w jakieś fajne miejsce.. Te zdjęcia były zrobione na przełomie października i listopada 2008 r., wczesnym rankiem. Dziś jakoś tak mnie wzięło na wspomnienia z tego okresu. Jestem na rozdrożu, wiele było zmian ostatnio, zbyt wiele... A zmian to dopiero początek. Sam muszę zmienić swoje życie, zakończyć to, co bez szans, osiągnąć spokój, uporządkować bałagan, przetrwać to co trudne i nieuniknione. Czy przetrwam? - czas pokaże. Tak wiec, bardzo ostrożnie i grzecznie, kończę tego tajemniczego (i przełomowego dla mnie) posta życząc wszystkim czytającym udanego wieczoru

"Nasze granice wyznaczone są tylko przez nasze lęki." [Yannik Noah]

Mgła to smutek, niepewność, a jednocześnie tajemniczość i wyzwanie..

Dziś brak inspiracji.. Rozmawiałem dzisiaj z kimś, kto mi uświadomił smutną prawdę - uciekanie od bólu, unikanie znajomości, izolowanie się jest wygodne, ale pozbawia jakichkolwiek szans na przeżycie czegoś prawdziwego - choćby to trwało tylko chwilę, choćby potem bolało bardzo, to ponoć lepiej przeżyć tych kilka chwil euforii, potem wiele tygodni bólu, ale lepiej przeżyć cokolwiek niż tylko siedzieć w swojej klatce i zwyczajnie żyć. Trochę się zmieszałem.. i muszę pomyśleć nad tym w spokoju, bo już sam nie wiem co lepsze Tak ciężko dziś zaufać, tak ciężko uwierzyć w dobre intencje..

ps. ktoś mi przysłał maila z listą moich błędów ortograficznych i literówek ze wszystkich moich wpisów - szacuneczek, bo to sporo pracy aby wszystko przeczytać i sporządzić taką listę. Posty piszę "z palca" bez jakichkolwiek mechanizmów sprawdzania pisowni. Nie zamierzam poprawiać tych błedów, które mi wytknięto. Tak jak jest, jest dobrze, bo naturalnie Nikt nie jest nieomylny

Czasami po pracy, gdy szukam chwili spokoju to jadę w pewne takie moje miejsce. Niezbyt wysoko w górach, raptem kilkanaście minut drogi samochodem od centrum, potem raptem 40 minut pieszo i już jesteśmy w innym świecie - tym idealnym, pozbawionym problemow, zmartwień. W świecie spokojnym, gdzie tylko wiatr szumi między drzewami, a jedynym problemem jest to czy mam latarkę abym mógł tu jeszcze pobyć kilka godzin i zejść po zmroku bez pośpiechu..