saçını kısaltan rapunzel

gel de savaşa sür yenik kalbimi / ey harfleri meryem sükûtuna bürüyen zümra

Penceresinin pervazına düşen şeytan tüylerini hışımla üfledi Zenan, hayatındaki fazlalıkları sadece İsrafil'in üfürüğüyle atabileceğini düşünerek. Kahvaltı yapmamış ve ilk kez ekmeğin kokusunu çekmek istememişti sinesine. Geceden mi kalmıştı yoksa geceyi sarhoş atlar gibi farkında olmaksızın hatim mi etmişti? Hatırlayamadı. Ve hatırlaması da bir şey kazandırmazdı. Zihnini kurcaladı ve varlık anahtarını ne kadar çevirdiyse de, açamadı bir türlü hafızasının kösnül kapısını. Sevindi bu hale. Makineleşmemişti hala ve unutmak denen o kutsal duygu terketmemişti varlığını. Ruhunu delik deşik eden depresif sancı böldü bu gururu. Etajerin üzerinden ilaçlarını alırken küçük bir kağıda iliştirilmiş notu okudu hışımla : "ağacı yık, çiçeklerle gel" . Neydi bu şimdi?

Bahçeye çıktı ve asırlık çınar ağacını seyre koyuldu. Yaprakları her nesilden bir iz bırakmışçasına farklı damarlarla çevriliydi. Ve en eski yapraklar, en çok yağmur damlasını taşırdı. Dikkatinden kaçmamıştı bu tesadüfi durum Zenan'ın. Beyaz blüzünün kollarını çemirledi ve iskarpinlerini çıkarıp ağaca çıkmaya koyuldu. Ama bu incelmiş ayaklar bu kalın gövdeye hafif geliyordu ve bir dala tutunup çıksa bile ikinciye çıkamadan düşeceğini anlıyordu. Öyleyse nasıl çıkılacaktı zirveye ve tüm insicâmın panoramasını nasıl seyredecekti? Bu imkansız görüntü, bu bulanık bilmece umutsuzluğa sürüklerken bir anda aklına kağıda iliştirilmiş not geldi "ağacı yık, çiçeklerle gel". Ve ağacı yıkmaya karar verdi.

Malzemelikte duran ve bir sonraki kurbanını bekleyen baltayı kaptığı gibi ağacın yanında aldı soluğu. İnce bilekleriyle baltanın sapını sımsıkı kavradı ve ağacın gövdesine acımasızca savurmaya başladı. Hafifçe savrulan parçalar, ağacın kalbine inen darbelerden fışkıran gözyaşlarıydı sanki. Evet haykırıp hıçkırıyordu tabiat, ve bu umrunda değildi insanın. Terledikçe daha sert vurmaya başladı Zenan. Yerinden oynayıp hareket etmeye başlamıştı ağaç. Sanki her sallanış bir boyun eğiş ritüeliydi. Dallarda kuşlar vardı hala ve birkaçı ötüyordu herşeye rağmen. Amansız bir yağmur başladı birden. Ve Zenan bunu Tanrı'nın takdiri olarak algılayıp daha da sarıldı işine. Ve nihayet gök kıpkırmızı bir hal alıp yağmurlar durulunca, duruldu ağacın kalbi. Ve Zenan elinde baltayla, yere uzanmış ağacı seyretti ganimete bakan muzaffer savaşçılar gibi. Ama gururunun yerini anlamsız bakışlar ve karmaşık düşünceler aldı. Çünkü ağacın yanındaki çiçekler de solmuş ve devrilmişti adeta. Durdu öylece Zenan.

Bir an önce odasına koşup rahatlamak ve düşüncelere dalıp bu olan bitenin ne anlama geldiğini idrak etmek istedi. Ama hafif bir nedamet dalgası, fikriyatının kıyısına çarpıp çarpıp duruyordu. Bu notu kim bırakmıştı? Neden notta yazılanı yaptığı halde çiçekler solmuştu? Duş alıp rahatlamak istedi ama suyun sesini duyunca, suyun bile kendisine değince kirleneceğini düşündü. Tekrar odasına döndü ve etajere bakınca nota bakmanın sabırsızlığından ilaçları içmeyi aklına getirmediğini farketti. Bir an önce ilaçlarını içti ve zihnindeki karmaşa kaybolur gibi oldu. Yatağa uzanıp uyumayı düşündü ama etajerin üstündeki nota tekrar bakmak istedi. Ve nota baktığında gözlerinden kan rengi yaşlar boşaldı. Babasından yadigâr kalan tüfeği alıp bahçeye çıktı. Ve kendini ağacın yanına devirecek şekilde vurdu. Çiçekler şimdi dirilmişti, çiçeklerle gitmişti Zenan sonsuzluk ağacının zirvesine. Ve yıllar sonra o bahçede bulunan notta şu yazılıydı: "hakikat aynada değil aynaya bakan ayn'da saklıdır"

delilikvakti

kızıl bir çöl ezberisin
/ yalınayak kalbimde

âzâd ederim kalbimi her akşam

Dur gitme Vüreyka
Susacaklarım var sana

Ben Raskolnikof krizindeyken
Savrulduğum birşey vardı sende
Çocukların kalbinde zehrevan
Kadınlar kös peçelerde kargın
Sense Hürmüz gölgesinde ebrar
Bilmezdin ıslanmayı Vüreyka
Bir dilşad tabuttu yağmur sana
Çöl saçlarının kilidine yamanan

Sancıyan meleklerin ıslığından kaçıp
Sonsuzluğun kavisinden damlayan
Bir bilettin bana cennetten Vüreyka
İblisin kof mührünü rahlene deşmeyip
Böğrümü körelten zifaf karanlığında
Yakmasaydım kaburganın uçlarını
Adını sen koyardım hiç korkmadan
Kurtuluşa giden ne kadar yol varsa

Hatırlar mısın Vüreyka
Cebel yüzünden elem akarken
Kızılırmak kan alazlarındaydı
Süphan'da ateş-kes böcekleri
Ve Toros sırtlarında al yumru
Nemrut'a değmezdi gözlerin
Sen bende Erciyes kokardın

Cebbâr sokakların kızı Vüreyka
Akrep lekesinde titrek tebessüm
Alabildiğine pos kaçardı kavline
Sen aşkların eline meyletmeden
Sana çiçekler ısmarlamıştı Hayy
Bu yüzden berfin düşlerin yâri
Çelenksiz ölümler zordu sana

Balgın aklımın hasreti Vüreyka
Sen bana türkülerle koşardın
Ben sana Endülüs ağıtlarıyla
Yıldızları karartan düşbaz değil
Yüzünde mavi güneşler saklayan
Levanten bir yolcuydun içimde
Raylarımı çürütmeseydim eğer
Fahhâr yollarımı sana yürütürdüm

Bilseydim delişmen aşkların kızı
Bilseydim şu rüveyha sevdamı
Şeytanların ininden kiraladığımı
Damar damar ayaklarına kapanmaz
Sana hep mezarımdan bakardım
Keşke bilebilseydim acını Vüreyka
Mintanımı hoyrat bulutlara giydirip
Kasırgalara emanet ederdim seni

Keşmekeş güzlerin baharı Vüreyka
Sen bu dünyaya ne zaman ağlasan
Cellat kırmızısı hüzünlere bürünürdü
İçimdeki çocuğun ağustos gülüşleri
Ve kemikleri sızlardı dudaklarımın
Çünkü derimden içeri giren mayınlar
Militan gözlerince örülmüştü Vüreyka
Bu yüzdendi toprağına basmayışım

Keşişleme kederler kovalardım hep
Topuğumda ezdiğim nergislerin izi
Ve safir alnımın özerk vadilerindeki
Hannas bir menekşenin yalnızlığıyla
Kazırdım sancılarımı incifer duvarlara
Ama bilmiyordun sen namlusuzluğu
Ve kaçıyordun beni esriten cezadan
Oysa çarmıha gerseydin beni Vüreyka
İman ederdi günahına tüm havariler

Yazgımın nevzâr karanfili Vüreyka
Kurşunların ağladığı günleri düşün
Kalbimi hep umutlarla iliklerdin sen
Şimdi ben seni ölüme ilikleyeceğim
Gitmeliyim zindan şehirlerin hurisi
Gitmeliyim sökerek ilmeğini aşkın
Ve sana İbrahim gibi seslenmeliyim
Ölümü hakedecek kadar yaşamadım
Yaşamayı hakedecek kadar ölmeliyim

delilikvakti

filozof ilahiyat alanında yanılır, ama tabiat ilimlerinde çoğunlukla isabet eder. dini düşünceye sahip birisi ise ilahiyat konusunda eğer sağlıklı çıkarımlar yapabiliyorsa genellikle doğru bilgilere varır. ancak tabiat ilimlerinde filozofla aynı şansa sahiptir. bilimsel gücü arttırdıkça doğru sonuçlara ulaşılabilir. öyleyse felsefenin ilimlere bakan cephesini her zaman ilgiyle izlemek gerekirken, metafiziğe bakan cephesinden mümkün mertebe uzak kalmaya çalışılmalıdır.

imam-ı gazali / tehafüt-el felasife

modern kapitalizmin en şeytani alanlarından birincde, reklam denilen yalan ortamında mübadeleye giren eşarp, modernleşmiş Müslüman'ın ihin durumunu ele veren bir ipucu. birbirinden güzel hanımların işveli bir edayla sergilediği pahalı eşarpların ilk göze çarpan özelliği renk armonisinden yoksun oluşu.

batıdan esen moda rüzgarlarından yeterince nasiplenen örtülerimiz, en tuhaf ve zoraki renk beraberlikleriyle ve altın filan gibi lüks karışımlarla birincil amacından uzak üretiliyor. orta sınıftan bir çalışanın aylık maaşıyla ancak alabileceği kadar pahalı olan ipek-altın vs. hiper-alaşımlı, berbat bir desen ve renk örgüsüne sahip eşarplarımızın reklam filmleri ise ayrı bir alem.

en başarısız reklam hangisidir? diye soracak olursanız, tereddüt etmeden eşarp reklamları diyebilirim.

eşarbın reklamına gelecek olursak.

iffet, haram, helal, namaz, cenaze vs. dahil herşeyi seyirlik bir malzemeye dönüştüren modern iletişim araçlarının tüketim ortamında eşarbın ne işi var? bu soruya bir Allah'ın kulu çıkıp cevap verebilse alnından öpeceğim. kadını sadece bir arzu nesnesi olarak gören bu ortamlara örtü gibi bir aracın da dahil olması akıl alır şey değil. reklamı yapılan aracın işlevine aykırı bir biçimde sunulması daha da rahatsız edici.

bu türden reklamların yayınlandığı ekranlarda reklam olgusuna veryansın edilmesi ise postmodern bir durum.

modern araçların çarkları arasında öğütülen başörtüsü, laikperestlerin dediği gibi bir simge, lakin bir siyasal örgütün değil, modernleşen Müslüman'ın hüzünlü durumunu anlatan bir simge.

herşeyin aslını, esasını ve ruhunu yitirdiği bir dünyaya hüzünlü bakışlarla bakan Müslüman'ın dünyayla çelişkisini başarıyla yansıtıyor.

abartılı bir makyajla güzelliğin maddi boyutunu öne çıkarmış olan aktris, iç gıcıklayan mimiklerle, saçma sapan bir oyunla örtüyü dünyevileştiriyor, metaya dönüştürüyor.

manevi niteliğinden soyutlanan örtü, sıradan bir bez parçasına ve giderek reklam denilen ve çağımızı özetleyen dev öğütücünün dişleri arasında mala dönüşüyor.

ninemin kareli çarşafı, diyorum; böylesi bir belaya uğramadı. o ne birilerinin saçmaladığı gibi bir simgeydi, ne de lüks tüketim aracı.

o, onun fıtri haliydi, sadeydi ve güzeldi, mahremiyetin bir süreciydi.

sadık yalsızuçanlar / tarafsızlık masalı

sigarası erken bitenlerin parmak arasından hızla geçen duman kadar yorgunuz hayattan. çocuklarımız hep zemin katta oturur ve biliriz ki rüzgarın ilk alıcısıdır günahını ilk kefarete götüren. oysa nezleden değildi hapşuruk ve gözyaşı. bir balkon korkuluğunun en zayıf suntasına tüm risklerine rağmen tutunup, minicik gözlerle dünyayı seyretmek yerine, demir parmaklıklarla aynı hizaya gelen betonun üstündeki gövdesi anonim adımları seyretmenin soğukluğuydu onları somurtturan. mutlu değil çocuklar, ve bizler yorgun argın huzursuzlarız. kimimiz çocuğun üzerindeki yeni elbiseyi kimin aldığını sorduğumuzda çocuğun dedem aldı diye cevap vermesinin babada açtığı yarayı ve çağları yerinden oynatan o kahrolası sancısını görmeyiz, anlamayız. varsa yoksa bordrolar, billboardlar, poliçeler ve daha nice saklı tanrılar. ya kadınlarımız. kim altın kazanacak, kim mobilyalarını yenileyecek, kim örtülerini bezeyecek, kim çeyizin en cafcafını düzecek, kim bugün et pişirecek, kim et bulamayıp ta kimin canlı etini yiyecek. bir asra bir günlük sevabı sığdıran ümmet, bir güne bir asırlık günahı sığdırırsa ve'l asr demenin vakti gelmiştir.

ah çok bilen, az düşünenlerimiz. polo yaka libaslarla, timsah damgalı lüks pelerinlerle, putperestlerin helva eriten cümleleriyle nasıl savaşacaksınız? en ucuz komplimanlarla, en sahte diyaloglarla kabuğunuzu daha ne kadar pörsüteceksiniz ey ukala sürüngenler? saçlarınızdaki yapışkan vıcıksılıkla ancak aşkı tel parçasına indirgeyen ayran gönüllü sünepeleri kandırabilirsiniz, bizi ve bizi adam edecek olanı asla. siz mağaradaki örümceğin değil ortaçağın kahrolası genelevlerine pelesenk olmuş örümcekleri umursarsınız. ve siz kutsal güvercinleri adi bir sol yalakalığıyla göklere fırlatırsınız. cennette namusdan bahseder hurileri garanti altına alırsınız, cehennemde ise yalaka bir kamusun hafızı olup lehebin ateşi sönsün diye odunlarını unufak edersiniz. çünkü siz maslahat uğruna ıslahatı satacak kadar münafıksınız. ne olursan ol gel dersiniz utanmadan, kendi olmazlığınızı sutre altına iterek. cehennem satarsınız habire, habire birilerini aşağılık gayyalara iter durursunuz. oysa her birimiz kısık ateşte on beş dakikaya ayarlı odun değil miyiz? ve bu odunu insana çevirecek bir marangozluk sınavı değil midir bu devinen zaman? peki siz kimsiniz de isalara marangozluk, zekeriyalara bahçıvanlık, muhammedlere çobanlık taslıyorsunuz? altıüstü birer meni damlasısınız. cehennemin cayırgâh damarlarında rezilce dolaştırılıp küfrün rahminden ateşe atılacak iblis peydahları olacaksınız.

kalplerin gusül vakti gelince görüşeceğiz sizlerle.

kardeşlerim, yangın afetinin kızıl ışığı yıldızlara alaycı çıtırtılarını gönderirken, siz yıkım ateşine değil o yıldızlara inanın. çünkü bu yangın kendi kendisini yiyip bitirdiğinde ve tamamen sönerek geride sadece küllerini bıraktığında, sonsuz ışık doğu'da tekrar parlayacak. doğu'da; beşer tarihindeki sabah güneşinin doğduğu yerde.

rabindranath tagore / milliyetçilik

eğer doğruyu konuşmak istiyorsanız, bizzat dudağı ve dili doğru konuşturmayı öğrenin. bunun için dudak ve dille değil, dudağın ve dilin derinlikleri ile konuşun. konuşun ki; dudak ve dilin ardındaki bütün kelimeleri dillendirebilesiniz.

eğer doğruyu görüp konuşabilseydiniz, her baktığınız nesnede kendinizden başka bir şeyi görmediğinizi ve her konuştuğunuzda da sadece kendinizle konuştuğunuzu anlayacaktınız. çünkü, nesnelerin ardında ona bakan, konuşmanın ardında da onu konuşan kimsenin bizzat kendisi bulunur.

işte bu yüzden dünyanız bir bilmece olursa, kendiniz bilmece olduğunuz içindir. yine bu yüzden konuşmalarınız karmakarışık ve anlaşılmaz olursa, siz karmakarışık ve anlaşılmaz olduğunuz içindir.

mihail nuayme / mirdad

başına bir musibet gelmiş bir insanın başkasını değil de sadece kendisini kınadığını henüz duymadım. herkes ya Allah'ı ya şartları ya da insanları kınar. hepsini birden kınadığı da olur. öyleyse niye birbirlerini itip çeken ve son derece mükemmel bir düzen içinde hareket eden yıldızlara hayran kalmazlar da birbirleriyle ve diğer varlıklarla itişip kakışan insanlara hayran kalırlar. meydana gelen olay arzularına uygun değilse, o zaman sistemi ve sitemin Rabb'ini inkâr ederler. eğer istedikleri gibiyse ya da istediklerinden daha iyiyse, bu kez de düzeni ve düzenin Rabb'ini yüceltirler. işte Şin! bütün insanlar onun gibi. kendilerini değil, gökyüzünü ve yeryüzünü kınarlar. onun kalp gözü açılsa herkesten ve herşeyden önce insanları değil kendini kınardı.

bu dünyada takva sahibi olduklarını iddia edip, başlarına musibet geldiği vakit 'o, Allah'ın bir sınamasıdır' diyenler de. oysa bütün ihsanlar gibi onlar da Allah'ın sınamacı değil de öğretici olduğunu unutmuşlardır. o, ancak sınamanın neticesini bilmeyenleri sınar.

Allah, kendisinden korkanlara ve korkmayanlara eşit olarak öğretir. O'nun nazarında sevilen ya da sevilmeyen, ehil yada nâehil, asil ya da asil olmayan yoktur. insanlara bazen zevkle bazen elemle bazen lutfederek bazen de mahrum bırakarak öğretir. oysa O, hala örneklerini, anlatım biçimlerini, zamanını ve mekanını çeşitlendirmektedir. ve O'nun bizden ve bizim O'ndan ne anladığımızı idrak edebilmemiz için bize yavaş yavaş bilgi basamaklarını tırmandırmaktadır.

insanın, paranın hayatta hiçbir önemi olmadığını veya bütün yaptığı işlerin kendisine yaradığını anlaması ve bunlardan bir ibret alması, tüm hayatındaki en önemli noktadır. kim bir ibret alırsa tecrübe kazanır ve başka sınavlardan geçer. ve kim ibret almazsa değişik şekillerde sınavlarla karşılaşır. bunun için de her çeşidiyle ızdıraplar, insanların ayrılmaz bir parçası olur. çünkü onlar, ızdıraptan mutluluğa kaçmanın ızdırabın diğer bir yüzü olduğunu, anlamadıkları bir sınavdan yine anlamadıklar başka bir sınava kaçmak olduğunu ve yine ızdıraptan kaçmanın, Büyük Öğretici'nin bizden ne istediğini bilmek ve onu uygulamak olduğunu henüz öğrenememişlerdir.

mihail nuayme / kendini arayan adam(arkaş'ın günlüğü)

basın, hem kışkırtma hem uyuşturma, hem teşvik hem de tahrik içindir. ve yine basın, karın kömür rengine, kömürün de kar beyazına boyanması, ihtiyaç durumunda gözleri örten perdelerin parçalanması ve yine ihtiyaç anında gözlerin bu perde ile örtülmesi için vardır.

mihail nuayme / çağdaş putlar

paraya gelince, ne iblislerin ne de meleklerin yapamayacağı şeyleri yapmıştır o.
bir tek kişinin, insanlığın ortak servetinde bin kişinin hissesine sahip olabilmesi ve bin kişinin bir tek bile hisse sahibi olamaması paranın cehennemi tuzaklarından biridir.

ekenin aç,dokuyanın çıplak, saraylar yapanın barınaksız kalması ne kadar büyük bir haksızlıktır. içimizde çalışmak isteyip de çalışacak iş bulamayan, toprağı sevip de kendisiyle toprak arasına engeller koyduğumuz, midesine koyacak bir lokma isteyip de uzanmış bir el, merhamet dileyen bir göz ve hesapsızca dua eden bir dilden başka bu lokmaya giden yol bulamayan kimselerin bulunması ne kadar büyük bir ayıptır. sonra, utancımızı, haksızlığımızı ve ayıbımızı, iyilik olarak adlandırdığımız, iğrenç bir erdem olan 'vah' perdesiyle örtmemiz ne kadar çirkindir.

yaşam, ancak Tanrı katından verilmiş bir haktır, yeryüzündekiler tarafından verilen bir sadaka değil. yavaşın, sakatın, körün ve çillinin yaşamdaki hakkı hızlının, güçlünün, görenin ve sağlıklının hakkı kadardır.

değer biçilemeyen yaşama değer biçtiğimiz sürece, değerlerimiz civa gibi oynak olmaya devam edecek, yaşamımızda hiçbirşey istikrar bulmayacak ve para bizi kendisine, tamamı yorgunluk olan bir dinginlik, içi mutsuzluk olan bir mutluluk ve kasları örümceğin ağlarından olan bir güçle, kulluk etmeye teşvik eden bir put olarak kalacaktır.

mihail nuayme / çağdaş putlar

Modern dünya insanı en derininden yakalar, manaya açılan yüreğinden. Makineleşmeyle başlayan dönüştürme süreci, insanları atalete itmiştir mesela. İnsan bu evreden sonra hayatının ortasına kolay kelimesini yerleştirmiştir. Bu sebeple, zorlukla yoğrulan Müslüman şuur, kolay olanı tercih etmeye meyletmiştir yıllar yılı. Örneğin çamaşır makinesinin kolaylığı, kadınları genel olarak atalete derk etmiştir. Dere kenarlarında, balkon taşlarında çamaşır çiteleyen kadınların huzuru, boş zamanları dolduran laçka televizyon programlarını izlemenin anlamsızlığına bırakmıştır kendisini. Otomobil çıktı çıkalı iki adım mesafeyi yürümenin huzurunu duyamıyor artık erkekler, o güzel havayı nüfuz edemiyor içine. Betonun ve demirin soğukluğunda eritiyor kendini günden güne. Telefonlardan ediliyor artık ilan-ı aşklar, en güzel dostluk kelamları tuşların samimiyetsizliğine kurban gidiyor. Gözlerin ve vücut dilinin olmadığı bir cümle alışverişi, zelil yürekler bırakıyor ardında. Gözleri ıraklara dikip mektup beklemenin, gecenin kan doğranmış mürekkebiyle mektup yazmanın rahmeti terkediyor bizleri.

Artık yeni bir nefes ile yeni bir yola çıkmalıyız. Heybemize ezelden verilmiş onca nimet ile, Rahman'ın kalbimize nakşettiği o büyük aşk ile yürümeliyiz. Hicret etmeliyiz en yorgun ayaklarla. Kendi kalbimize doğru gitmeliyiz. Çünkü her hicret bir inkılaptır. Ve inkılabı olanın, inkisârı olmaz.

delilikvakti

yaşasın konfederasyon!
yaşasın kamçılar ve köleler!
çünkü siyahları sevsem de
lincoln'ın bir yalancı olduğunu biliyorum
dengeler adına vuruldu kim vurulduysa
çiftçiler,marilyn monroe,bağdat
dengeler adına bırakıldım kendimle başbaşa
burada şehremini'de
ve bir hallaç pamuğuna dönüşmüş olarak
kimim ben
nereden gelip nereye gidiyorum
bunun ne önemi var
mossad besliyor kafka'yı
zen'i amerika finanse ediyor
çünkü hepimizi uyuşturup
ortadoğu'yu ateşe vermek istiyorlar


ikilem
üçlem ve dörtlemler
alternatif çöplüğüne döndü üçüncü dünyanın beyinleri
'hiç akletmez misiniz?'
hayır etmeyiz!
felsefenin soysuz çarkına teslim ederiz ayetleri
öyle büyüttük öyle büyüttük ki felsefeyi
eylemi de aldı içine
eylemi aldı bizden
ve ateşler içre bağdat'ın orta yerinde
çırılçıplak kalakaldık işte
dengeler adına silahsız
dengeler adına şahsiyetsiz
miskin,geveze,entellektüel
dengeler adına vuramadı kim vurmadıysa
dengeler adına şair yaptılar bizi

hakan albayrak / bir 7.65'liğim bile yok

sen ve yağmur
başa dönemezsiniz
öyle bir yol yürüdünüz ki
ancak dönüş yolunu yok ederek gelebilirdiniz
inişiniz bir iniş olurdu başa dönmemecesine
yağmur yalnız yağarken yağmurdur
sen yalnız senken sensin
burada kalamazsın ve başa dönemezsin
gitmek zorundasın

ismet özel / erbain

"Ayrım yapmak aktif bir süreçtir. Hiçbir ayrım yapmadan haberleri izlemenin yol açtığı edilgenlik, kolayca yönetilmemizi ve manipüle edilmemizi sağlar. Rafine totaliter toplumlar, çocuklar için geçerli olanın yetişkinler için de geçerli olduğunu keşfetmişlerdir. Yeni ve hızlı olan her şey dikkatimizi uyandıracaktır ve şimdiki zamanı vurgulamakla geçmişi silecektir. Tarih bilinci az olan ya da hiç olmayan bir toplumu yönetmek kolaydır. Böyle toplum eleştirici değildir ve kurulu düzenden kolayca memnuniyet duyar. "

gündüz vassaf / cehenneme övgü

gök dediğin iki kuşun arası

hilmi yavuz / yalnızlık bir tarihtir

her birimiz ormana atılmış acemi kelebekleriz
ve bir günlük aşk için binlerce kez ölmekteyiz

delilikvakti

***yangın**************************deprem***
******lardan********************* lerden******
********geliyorum*********** geliyorum*****
**************dedi *******dedi****************
************** adam**** kadın***************
********************ve************************
****************dep** yan********************
*************rem******* gın******************
***********lere*********** lara****************
********gitti*****************gitti*************
*****yıkık********************** yanık********

metin altıok / bir uyumsuz rastlaşma

Leylası ilâhi kudretin yeni bir cilvesi ile Mevlâ olan kimseye hiç Mecnun denilir mi?

şehbenderzâde filibeli ahmed hilmi / a'mak-ı hayal

Ey Tanrım! Beni gül rengi sabahların, alevlere bürünmüş akşamların ve yaratılışın geçmiş gecelerinin gölgesinin kucağında, ebedi uykularını uyuyanların yer aldığı, sık ormanların bulunduğu bu dünyada yarattığın için sana şükürler olsun.

muhammed ikbal / yansımalar

insanın yaratıldığı toprağı
çamur sanan kavimle
yaşamak zorunda kaldım
havva da yaratılmasaydı
nasıl sızlardı kaburgaları insanın

ayşe sevim / taburcu

olabilecekken olamayanlar
dil değil, lehçe konuşanlar
din değil, kör inanç sahibi olanlar
sanat değil, süs eşyası yaratanlar
kültürleri değil, folklorları olanlar
adları değil, numaraları olanlar
yani, hiç kimseler...

eduardo galeano / kucaklaşmanın kitabı

yeryüzünün gözyaşları sonsuzdur
biri ağlamaya başladığında
bir başka yerde
bir başkasının gözyaşları diner

Samuel Beckett - Godot'yu Beklerken