eGrazia

Z zasady, a wręcz ideologicznie, nie interesuję się wydarzeniami na świecie ani nawet w kraju. Docierają do mnie jedynie strzępy informacji (te atakujące najagresywniej lub te, które zdołają mnie dopaść w chwili utraty czujności) o katastrofach, konfliktach, śmierciach. Chcę jednak sama wybierać nad czym się pochylę. I może właśnie dlatego, że nie chłonę całej tej papki informacyjnej przekazywanej przez media, intensywniej przeżywam to, na czym zatrzyma się moja uwaga.
Niecałe 7 lat temu (11 września 2001) zachwiała mój światopogląd wieść o ataku terrorystycznym na World Trade Center. To zachwianie wyniknęło z zaskoczenia. My zwykli przechodnie współczesnego świata nie spodziewaliśmy się, że można posunąć się aż tak daleko. Pamiętam moje oburzenie, dezorientację i niedowierzanie. Dziś, gdy o tym myślę, ze smutkiem stwierdzam, że w mojej duszy rozsiadła się obojętność. I nie zaprosił jej wcale czas, który pozwala nabierać dystansu do przeszłych spraw. Moja dusza umieściła takie ludzkie działanie wśród wielu innych typowych dla człowieka - już mieści mi się to w głowie.
Minęło wiele lat... nie zobaczę już nowego obrazu Beksińskiego...Niemen i Grechuta nie napiszą żadnej nuty... W zeszłym roku zmarł Kapuściński. To smutne – przypomniał mi o swoim istnieniu po 20 latach...umierając.
Pamiętam jeszcze moje ożywione zainteresowanie zajściami w Ugandzie po obejrzeniu filmu „Ostatni król Szkocji”. Sam film pewnie nie pobudziłby mnie do poszukiwań prawdy o Ugandzie. Sprawił to fakt, że przez kilka lat do mojej klasy chodził Ugandyjczyk. W pierwszych dniach, kiedy jeszcze słabo mówił po polsku, tak wytłumaczył nam swoją obecność w naszym kraju: „W Uganda nie być porządek i ja przyjechać do Polska”. Izaak z każdym miesiącem coraz lepiej mówił po polsku, a ja nigdy nie zastanawiałam się, co kryją słowa: „W Uganda nie być porządek”. Może dlatego, że w Polsce też nie było porządku. Dziś już wiem, że nie znam słowa, które pomieściłoby ogrom okrucieństwa, chaosu i rozpaczy, i że określenie „nie być porządek” nie jest wcale takie niefortunne. Jeśli bogowie odwracają wzrok od jakiegoś miejsca, odchodzi z niego harmonia i dobro – boski porządek.
Lubię te moje przypadkowe i wybiórcze wycieczki po historii, wydarzenia, czasem nawet... ekonomii. Jest ich naprawdę niewiele.
Dziś znów spojrzałam na Świat przez lupę...Spojrzałam na Tybet i nie mogę przestać patrzeć. Patrzę, patrzę i ogarnia mnie lęk, że zniknie. Rozpaczliwie zastanawiam się, co mogę zrobić, by go zatrzymać. Zaczęłam pisać apel do Prezydenta ChRL... i owładnął mną wstyd. Jak mogę być tak naiwna, jak można odwoływać się do nieistniejących uczuć, sumienia, poszanowania cudzych poglądów.
Wiem. Jedyne co można zrobić, to zdjąć z niego zły czar. Ale nie umiem tego zrobić, więc płaczę nad swoją niemocą, słabością, tchórzostwem, mnichami i... kolejnym kawałkiem odchodzącego Świata.
Tak wiele już Go odeszło bezpowrotnie. Czy zostanie tylko plastik? Mam nadzieję nie dożyć tych czasów.