Edebiyat Medebiyat

Dün de yalnızdım
Penceremde hüznümün ışığı yanardı
Sensizliğim dolaşırdı damar damar kanımda
Yüreğim kanardı

Nedense canım, nedense bir tanem
Bir türlü yıldızımız uyuşmazdı
Gizli açık bağırıp ağlayamazdım
Erkek adama ağlamak yakışmazdı

Balkonumdaki güzel kıza ne olduysa oldu
Aldı başını çekip gitti
Zorlu günlerim başladı yine
Yüreğime yalnızlık çiçeklerini ekip gitti

Şimdi yapayalnızım, çaresizim, kimsesizim
Dolunayım da görünmez oldu
Dal dal umutlarımın aydınlandığı
Güneşim de ısıtmaz oldu

Yüreğimin şarkılarıyla avunmalıyım şimdi
Yakamı başımı yırtıp dövünmeliyim şimdi
Anılara tutuşturulmuş kurumuş karanfiller gibi
Ah bir zamanlar diye övünmeliyim şimdi

Umudum bir sizde kaldı
Ne olur kuşlar anlayın beni
Geçmişim rüyâ gibi bir masaldı
Canımın ruhuna yollayın beni

Üstelik bu gün de günlerden Çarşamba
Uzakta, çok uzakta bir yerde
Hayatları zindan olmuş Melek ve Şehzade
Ağlıyor şimdi!
3 Mayıs 2006

Oyhan Hasan Bıldırki