My OperaCurro er Rubio y coro fandango CALLE REAL
Monday, July 2, 2007 7:21:46 PM
Website Calle Real
Het was nog spannend voor Frans Nottrot en zijn flamencokoor Calle Real (Hoofdstraat) om afgelopen vrijdagavond voor de allereerste keer in Velp op te treden in Kunsthuis K13. Nu waren ze wel wat gewend, zoals beoordeeld worden in de beroemde Peña de Huelva te Alosno, welk dorp zich er niet weinig pretentieus op laat voorstaan cuna del fandango, wieg van de fandango, te zijn, en fandango, een van de vele flamencostijlen, is het waaruit de hoofdmoot van het Calle Real-repertoire bestaat naast enkele traditionele rocieros en sevillanas, oude stijlen uit de provincies Huelva en Sevilla. Toch is ieder publiek weer nieuw en is het afwachten hoe het reageert.
Gelukkig zaten wij en de geliefde als Frans' oude vrienden in de zaal en had de geliefde enkele provinciale notabelen, politici en musici laten komen. Dus claque was verzekerd en de avond kon niet meer stuk. Zo hadden we een buitengewoon genoeglijk avondje daar aan de Kastanjelaan nummer 13 (aan het spoor), met vriend Frans al toque en zijn tweelingbroer Rudolf op viool in een hartveroverende voorstelling van Andalusische zang, muziek en dans. En na afloop gezellig kwakende muzikanten, notabelen, politici en natuurlijk onze immer geliefde Geliefde die er als veelvoudig geliefde partij tevree en opgestreken bijliep. Wijzelf sloegen van de gezelligheid zo overmoedig met de vuist op tafel dat de drank vrolijk in het rond spatte. Het leek wel een peña flamenca!
Het was nog spannend voor Frans Nottrot en zijn flamencokoor Calle Real (Hoofdstraat) om afgelopen vrijdagavond voor de allereerste keer in Velp op te treden in Kunsthuis K13. Nu waren ze wel wat gewend, zoals beoordeeld worden in de beroemde Peña de Huelva te Alosno, welk dorp zich er niet weinig pretentieus op laat voorstaan cuna del fandango, wieg van de fandango, te zijn, en fandango, een van de vele flamencostijlen, is het waaruit de hoofdmoot van het Calle Real-repertoire bestaat naast enkele traditionele rocieros en sevillanas, oude stijlen uit de provincies Huelva en Sevilla. Toch is ieder publiek weer nieuw en is het afwachten hoe het reageert.
Gelukkig zaten wij en de geliefde als Frans' oude vrienden in de zaal en had de geliefde enkele provinciale notabelen, politici en musici laten komen. Dus claque was verzekerd en de avond kon niet meer stuk. Zo hadden we een buitengewoon genoeglijk avondje daar aan de Kastanjelaan nummer 13 (aan het spoor), met vriend Frans al toque en zijn tweelingbroer Rudolf op viool in een hartveroverende voorstelling van Andalusische zang, muziek en dans. En na afloop gezellig kwakende muzikanten, notabelen, politici en natuurlijk onze immer geliefde Geliefde die er als veelvoudig geliefde partij tevree en opgestreken bijliep. Wijzelf sloegen van de gezelligheid zo overmoedig met de vuist op tafel dat de drank vrolijk in het rond spatte. Het leek wel een peña flamenca!
Wij kennen Frans (in het dagelijks leven kunstschilder) vanaf midden jaren tachtig toen we ieder voor ons, maar ook wel gezamenlijk voor maanden op pad waren om de Ware Flamenco, de Flamenco Puro, te vinden in de diepste ingewanden van Andalusië. Wij, de geliefde en ik, als tekst-, beeld- & geluidjagers, Frans als beginnend flamencogitarist en lieve Nanette (1954-2001 - de Godin hebbe haar ziel) als flamboyante (tango)zangeres, (tap)danseres en theatermaakster en -persoonlijheid.
Nu is het lastig om als flamencogitarist Frans te heten. Maar daar waren oplossingen voor. Om te beginnen is Frans in het Spaans Paco, met Paquito (of zelfs Paquitito) als vleivorm, maar in Andalusië heet Paco Curro. En aangezien deze Curro blond is, werd het al snel Curro el Rubio, of op z'n Andaluz: Curro er Rubio. Want in Andalusië kan de L zomaar in een R veranderen. En vice versa zodat men vaak niet meer weet wat de officiële schrijfwijze is. De flamencoteksten staan bol van dit soort verwisselingen. Zo worden ook andere lettercombinaties steevast verwisseld. Het dorp Alosno bijvoorbeeld, waar veel prachtige fandagos vandaan komen, wordt vaak Alonso genoemd.
Maar goed, Paco, Curro, dus. Of Fras. Fras en Jas. Jas is Jan Kuba. Fras komt van van Frasquito, zoals een Frans door Spaanse gitano's wordt genoemd. Want die hebben weer een heel eigen naamgevingssysteem zullen we maar zeggen. Frans heeft de namen voor het uitzoeken in Andalusië als het maar geen Frans is.
