mecnun, mum ve pervane

Bağrımda çürük bir iple
Bir ormana vardım
Semaver gözlü bir geyik geçsin istedim yanımdan
Yanımı boynuna takıp çoğalacaktım
Ama tuttum bir çiçeğe erdim
Usul usul açılışındaki yanışa eğildim
İpin ucundaki lambada bir can ürperdi
Ben bu canı bir im sandım da sevgilime çağırdım

Boynumda ince dal ile
Bir suya vardım
Balığı soracaktım ama ağacı sordum
Gökle yer arasındaki şirazeyi bozdum
Öyle karıştıki sayfalarım ayrılamam artık kendimden
Oysa nice göçler beğenecektim
Beyaz ötesi bir zamanı çatısından öpecektim
Gittim bir nara çarptım kalbimi
Ben geleceği sur bildim de çevreledim sandım sevgilimi

Sonra uzun bir aralıktan geçtim
Ve bir çöle vardım
Vaktin terine beden oldum da uzaklaştım bağrımdaki çürükten
Sıcak bıçağı geçirdim sırtımdaki halkaların içinden
Bu büyük gösteriye sevgilim gelir sandım
Sandığımdan mavi bir buğu boşaldı
Çıplağımı görmeye uğraştım onun ılıklığında
Ama öbür yanımla tuttum bir söze vardım
Söz neye yetiyor ki... ne balığı sorabildim ne ağacı buldum
Ben hayatı gurbet sandım da sevgilime çağırdım.
– A -