My Operaدوازده
Wednesday, August 12, 2009 7:52:59 PM
این سوره ی طارق عجب لطیف و زیبا و پر مفهوم است ...ببین خدای زیبای ما به چه چیزهایی قسم خورده
است... به آسمان و اختر شبگرد فروزان... به آسمان پر باران و زمین آماده ی کشت...و چه قدر قشنگ گفته است که انسان باید بنگرد که از چه چیز آفریده شده است... آیا نباید به آن لحظه هایی فکر کنم که با غرور می اندیشم که همه چیز در دست من است و جایی برای آفریننده ام نمی گذارم و مصداق آن باغدارانی می شوم (سوره ی مبارکه ی قلم) که گفتند شب را می خوابیم و فردا محصول را برداشت می کنیم و چیزی هم به نیازمندان نمی دهیم.. و خدا را از معادلاتشان حذف کردند در حالی که باید او را در قلب معلومات مسئله شان می گذاشتند..." و لا یستثنون ؟" و خداوند تباه کرد هر آنچه را که کشته بودند که هنوز تویی تو با توست....
و چه ظریف می گوید یوم تبلی السرائر ...فماله من قوه و لا ناصر .. بر خود می لرزم ..فمهل الکافرین امهلهم رویدا ..
در سجودت کاش روی گردانیی
معنی سبحان ربی دانیی
والسماء و الطارق
و ما ادراک ماالطارق
انجم الثاقب
ان کل نفس لما علیها حافظ
فلینظر الانسان مم خلق
خلق من ماء دافق
یخرج من بین الصلب و الترائب
انه علی رجعه لقادر
یوم تبلی السرائر
فماله من قوه و لا ناصر
والسماء ذات الرجع
و الارض ذات الصدع
انه لقول فصل
و ما هو بالهزل
انهم یکیدون کیدا
و اکید کیدا
فمهل الکافرین امهلهم رویدا
