My Operaسی و سه
Wednesday, October 28, 2009 4:32:52 AM
مولایمان حضرت رضا (ع) فرمودند:
عقل شخص مسلمـان تمـام نيست, مگر ايـن كه ده خصلت را دارا بـاشـد:
از او اميد خير باشد.
از بدى او در امان باشند.
خير اندك ديگرى را بسيار شمارد.
خير بسيار خود را اندك شمارد.
هـر چه حـاجت از او خـواهنـد دلتنگ نشـود.
در عمر خود از دانش طلبى خسته نشود.
فقـر در راه خـدايـش از تـوانگـرى محبـوبتـر بـاشــد.
خـوارى در راه خـدايـش از عزت بـا دشمنـش محبـوبتـر بـاشــد.
گمنـامـى را از پـر نـامـى خـواهـانتـر بـاشـد.
احـدى را ننگـرد جز ايـن كه بگـويـد او از مـن بهتـر و پـرهيز كـارتـــر است.
شاید می دانید که از امام عزیزمان بی جهت به رضا نام نمی برند.در زمان حیات با وجود اين كه اين امام بزرگوار با آسيبهاى گوناگونى مواجه بود كه جان و تن او را مى آزرد و بدور از زادبوم و اهل و عيال به سر مى برد، به هيچ وجه از پايگاه رضا به قضاء الهى نلغزيد، و هرگز بى تابى و بد گمانى نسبت به خداى متعال از او ديده نشد؛ بلكه هر حالتى كه در طرز رفتار آن حضرت مشاهده مى شد، نمايانگر روحى سرشار از رضا بوده است؛ لذا بايد گفت كه اين شخصيت عظيم انسانى با نام خود و روحى كه اين عنوان را تأييد مى كرد بشريت را به مقامى از نظر اخلاق و تربيت رهنمون گشت كه از ديدگاه همه عرفا و خدا آشنايان از پرفضيلت ترين مقامات انسانى و عالى ترين مراحل كمال اخلاقى به شمار می رود.
