اشارت

گاهی اوقات آدم هایی را در زندگیمان دوست داریم
دلمان می خواهد با آنها باشیم و آنها هم حتی شده یکی دو دقیقه وقتشان را به ما اختصاص دهند.. و ما برای آنها مهم باشیم همان طور که آنها برای ما مهم هستند و دوستمان بدارند همان طور که ما آنها را دوست داریم
اما این اتفاق دو طرفه خیلی کم می افتد
داشتم به خدا فکر می کردم
دوستمان دارد به اندازه ای که در مخیله ی ما نخواهد گنجید
تازه خالق ماست و ما به او نیاز داریم
با این حال
گاهی که نه... خیلی اوقات
به او فکر نمی کنیم
حتی آن پنج دقیقه نماز را سرسری می خوانیم
همه برایمان مهمند جز او
به رابطه ی مان با همه می اندیشیم جز او
گاهی هم خیلی راحت می گذاریمش کنار
چرا اینقدر بی معرفتی؟ چرا اینقدر بی عاطفگی؟ مگر خدا گل ما را با عشق نسرشته است؟
مگر نه اینکه هیچ کس به اندازه ی او شایسته ی دوست داشته شدن نیست؟
پس واقعا چرا؟