หอมกลิ่นควันฟืน
Monday, 3. August 2009, 06:50:46
สวัสดีความยุ่งเหยิงและรำคาญใจ ของgoo... ในโลกนี้คงน้อยคนนักที่จะรอบรู้ไปในทุกอย่าง 2-4เดือน มานี่ชีวิตกูต้องมีอันโคจรผจญกับเหี่ยอะไรหลายๆอย่างเหลือเกิน
อย่างที่กูบอก กูไม่รู้หมดทุกอย่างห่า ถ้ากูรู้กูเป็น กูก็เป็นหมอ เป็นช้างซ่อมรถ ซ่อมคอม ช่างไฟฟ้า ช่างประปา เวลากูมีปัญหาอะไรกูก็อาศัย พี่ของกู....นี่แหละsearchเอา ไม่รู้เหี่ยอะไร ก็หาเอา มันก็มีบ้างที่กูจะหาสมมุติฐานที่ไม่ตรงจุด มันก็พลาดมันมีอยู่แล้ว กูไม่อยากโง่ทำหน้าลาป่วยแล้วเดินไปหาช่าง ให้มันฟันกูหัวแบะอย่างที่3-4ปีมาก่อน ถ้ามึงจะฟันกูอย่างน้อยมึงควรจะฟันกูได้ยากกว่ากว่า(สังเกตุ ข้อความเริ่มไม่เป็นระเบียบ แต่ช่างเม่งกูไม่สน) (อี Operaนี่เม่งเสียอย่างเดียว จัดงง เหมือนBlogspotแต่ไง ก้อดีกว่าน่า อย่างน้อย Theam pages ก็สวยที่เดียว)
เรื่องคอมก็เหมือนกันกูทำงานเกี่ยวกับคอม แล้วไงต้องให้กูรู้ทุกซอกทุกมุมเลยเหรอ ตัวมึงละรู้เหี่ยอะไรมั่ง แต่กูแน่ใจกูรู้มากกว่าแล้วทำได้้ดีกว่า ทำไมคนอย่างมึงไม่ไปเป็นนายกวะ
กลิ่นควันไฟระลอกที่สองมาถึงจมุกของกูแล้วทั้งๆที่ไม่ได้กลิ่นมานาน กูรู้เลยว่าจริงๆแล้ว กูผิดเองที่มาใช้ในชีวิตยุ่งๆแบบนี้(เหมือนกับจะพิมพ์ภาษาไทย แต่ดันเป็นเมนูภาษาอังกฤษ พิมพ์มาตั้งนานถึงเพิงรู้ว่าอ่านไม่ออก ฮาดิ) แต่กูจะทำอย่างไรถ้าสิ่งที่เลือกไปลูกของกูมันจะลำบากคิดถึงปลาศรีกุลย่างบนเตาฟืนที่แม่กูทำ มันต้องกินกับน้ำปลาบีบมะนาวใส่พริกขี้หนูและหอม, กระเที่ยมซอย จำได้ว่าตางัดเคยเอาปลามาให้แกเอามาที กินได้4-5วันทั้งบ้าน ฮา..... เวลาแกมาทีนะเราต้องปรุงกาแฟให้แกกินทุกที ทั้งๆทีไม่ได้ใส่ห่าอะไรรสชาติ ธรรมดาสุดๆ แกมาบ่อยๆครับบางทีถ้าแกไม่มามั่งพวกเราก็คิดถึง(ปัจจุบันแกไม่ข้ามเกาะมาหา ที่บ้านสักเท่าไหร่แล้ว แกคงแก่แล้ว) นานที่พวกเราก็เจอแกนังเผาทองแดงอยู่หน้าอู่เรือ
กลิ่นควันไฟระลอกแรกที่ที่เตะแค่ปลายจมูก ก่อนที่เราทั้งหมด จะได้ไปโรงเรียนต้องได้ยินอาปากับแม่ทำกับข้าว ส่งเสียงโล้้งเล้งกันภายในบ้านน้อยนักที่แม่ต้องมานั่ง เขี่ยวเข็ญให้ลูกกินข้าว มันอัตโนมัติโว้ย...กินซะจะได้ไปเรียนทัน ต่างกับลูกกูในตอนนี้ที่เม่งกว่าจะตักไปแต่ละคำ กูเม่งเหนื่อยยังกับไปวิ่งมาสัก4-5รอบ สราด..... ให้มันกินข้วนะเนี่ยกว่าจะกินเสร็จพ่อ ล่อไปสัก2ทุ่มครึ่ง.กูถึงบ้านกูก็รีบช่วยงานที่กูทำบางอย่าง กูก็ไม่เข้าใจที่ผู้หญิงตนนี้ เป็นอะไร ทำไมหยาบคายและไม่มีสติอย่างนี้ ....กูเบื่อ ใช่บางที่กูแรงแต่กูมีเหตุผล ยากทำเพื่อลูกกูต่อ ไป แต่กูก็ไม่รู้ กูจะสามารถทำมันได้ แค่...นานแค่ใหน อยากไปอยูที่บ้านนอกมากไม่อยากอยู่ในกรุงเทพใใใในี่ถ้าเป็นสมัยก่อนนะที่ โรงเรียนประถมที่บ้านนอก เวลาฝนตกนะ น้ำมันจะเออมาจาก บ่อและคูที่ข้างๆโรงเรียน มนจะมีปลากระดี่ ออกมาโดหนีน้ำกัน ที่นี้บางที่พวกนักเรียนอย่างเราๆก็จะแอบมาจับมัน แน่นอนโดนอยู่แล้วเงี่ยงปลา กลับมาบ้านฝนตกพรำ กลิ่นน้ำเสียจากบ่อที่หน้าถนนโชยออกมา บ่อนี้มันก็พาพวกลูกปลาไหลตามทงน้ำผ่านดินและหินลูกรัง มุดตามเศษสวะ และขยะใต้บ้านเรา(ตอนนั้นบ้านเรายังยกสูงกันอยู่) เราต่างก็ไล่จับลูกปลาเล่นกัน เวลามันกระโดดในแต่ละที่ สีเงินวาวๆเหมือนโลหะมีชีวิต ทำให้มือเล็กๆอย่างเราๆรีบจับมันไวขึ้น ไอ้ปุยก็สนุกด้วยมันก็มาไล่จับเหมือนกัน หอมกลิ่นควันไฟแม่ แม่่ผมยังหิวข้าวอยากกินข้าวกับแม่ กับอาปา.
อย่างที่กูบอก กูไม่รู้หมดทุกอย่างห่า ถ้ากูรู้กูเป็น กูก็เป็นหมอ เป็นช้างซ่อมรถ ซ่อมคอม ช่างไฟฟ้า ช่างประปา เวลากูมีปัญหาอะไรกูก็อาศัย พี่ของกู....นี่แหละsearchเอา ไม่รู้เหี่ยอะไร ก็หาเอา มันก็มีบ้างที่กูจะหาสมมุติฐานที่ไม่ตรงจุด มันก็พลาดมันมีอยู่แล้ว กูไม่อยากโง่ทำหน้าลาป่วยแล้วเดินไปหาช่าง ให้มันฟันกูหัวแบะอย่างที่3-4ปีมาก่อน ถ้ามึงจะฟันกูอย่างน้อยมึงควรจะฟันกูได้ยากกว่ากว่า(สังเกตุ ข้อความเริ่มไม่เป็นระเบียบ แต่ช่างเม่งกูไม่สน) (อี Operaนี่เม่งเสียอย่างเดียว จัดงง เหมือนBlogspotแต่ไง ก้อดีกว่าน่า อย่างน้อย Theam pages ก็สวยที่เดียว)
เรื่องคอมก็เหมือนกันกูทำงานเกี่ยวกับคอม แล้วไงต้องให้กูรู้ทุกซอกทุกมุมเลยเหรอ ตัวมึงละรู้เหี่ยอะไรมั่ง แต่กูแน่ใจกูรู้มากกว่าแล้วทำได้้ดีกว่า ทำไมคนอย่างมึงไม่ไปเป็นนายกวะ
กลิ่นควันไฟระลอกที่สองมาถึงจมุกของกูแล้วทั้งๆที่ไม่ได้กลิ่นมานาน กูรู้เลยว่าจริงๆแล้ว กูผิดเองที่มาใช้ในชีวิตยุ่งๆแบบนี้(เหมือนกับจะพิมพ์ภาษาไทย แต่ดันเป็นเมนูภาษาอังกฤษ พิมพ์มาตั้งนานถึงเพิงรู้ว่าอ่านไม่ออก ฮาดิ) แต่กูจะทำอย่างไรถ้าสิ่งที่เลือกไปลูกของกูมันจะลำบากคิดถึงปลาศรีกุลย่างบนเตาฟืนที่แม่กูทำ มันต้องกินกับน้ำปลาบีบมะนาวใส่พริกขี้หนูและหอม, กระเที่ยมซอย จำได้ว่าตางัดเคยเอาปลามาให้แกเอามาที กินได้4-5วันทั้งบ้าน ฮา..... เวลาแกมาทีนะเราต้องปรุงกาแฟให้แกกินทุกที ทั้งๆทีไม่ได้ใส่ห่าอะไรรสชาติ ธรรมดาสุดๆ แกมาบ่อยๆครับบางทีถ้าแกไม่มามั่งพวกเราก็คิดถึง(ปัจจุบันแกไม่ข้ามเกาะมาหา ที่บ้านสักเท่าไหร่แล้ว แกคงแก่แล้ว) นานที่พวกเราก็เจอแกนังเผาทองแดงอยู่หน้าอู่เรือ
กลิ่นควันไฟระลอกแรกที่ที่เตะแค่ปลายจมูก ก่อนที่เราทั้งหมด จะได้ไปโรงเรียนต้องได้ยินอาปากับแม่ทำกับข้าว ส่งเสียงโล้้งเล้งกันภายในบ้านน้อยนักที่แม่ต้องมานั่ง เขี่ยวเข็ญให้ลูกกินข้าว มันอัตโนมัติโว้ย...กินซะจะได้ไปเรียนทัน ต่างกับลูกกูในตอนนี้ที่เม่งกว่าจะตักไปแต่ละคำ กูเม่งเหนื่อยยังกับไปวิ่งมาสัก4-5รอบ สราด..... ให้มันกินข้วนะเนี่ยกว่าจะกินเสร็จพ่อ ล่อไปสัก2ทุ่มครึ่ง.กูถึงบ้านกูก็รีบช่วยงานที่กูทำบางอย่าง กูก็ไม่เข้าใจที่ผู้หญิงตนนี้ เป็นอะไร ทำไมหยาบคายและไม่มีสติอย่างนี้ ....กูเบื่อ ใช่บางที่กูแรงแต่กูมีเหตุผล ยากทำเพื่อลูกกูต่อ ไป แต่กูก็ไม่รู้ กูจะสามารถทำมันได้ แค่...นานแค่ใหน อยากไปอยูที่บ้านนอกมากไม่อยากอยู่ในกรุงเทพใใใในี่ถ้าเป็นสมัยก่อนนะที่ โรงเรียนประถมที่บ้านนอก เวลาฝนตกนะ น้ำมันจะเออมาจาก บ่อและคูที่ข้างๆโรงเรียน มนจะมีปลากระดี่ ออกมาโดหนีน้ำกัน ที่นี้บางที่พวกนักเรียนอย่างเราๆก็จะแอบมาจับมัน แน่นอนโดนอยู่แล้วเงี่ยงปลา กลับมาบ้านฝนตกพรำ กลิ่นน้ำเสียจากบ่อที่หน้าถนนโชยออกมา บ่อนี้มันก็พาพวกลูกปลาไหลตามทงน้ำผ่านดินและหินลูกรัง มุดตามเศษสวะ และขยะใต้บ้านเรา(ตอนนั้นบ้านเรายังยกสูงกันอยู่) เราต่างก็ไล่จับลูกปลาเล่นกัน เวลามันกระโดดในแต่ละที่ สีเงินวาวๆเหมือนโลหะมีชีวิต ทำให้มือเล็กๆอย่างเราๆรีบจับมันไวขึ้น ไอ้ปุยก็สนุกด้วยมันก็มาไล่จับเหมือนกัน หอมกลิ่นควันไฟแม่ แม่่ผมยังหิวข้าวอยากกินข้าวกับแม่ กับอาปา.
WIDGETIZE