My OperaSunday, October 16, 2011 8:53:48 AM
İnsanlardan herşeyini isteyebiliyorsun, herşeyini verebiliyorsun... Ama işte aşk konusunda olmuyor. Bazen sıyrılamıyorsunn geçmişten... Ben tüm geçmişimi ezip sana geldim, tüm temizliğimle. Ama sen; belki yapamadın, belki yapmak istemedin. Belki de benim yaptığım aptalcaydı. Belki belki belki... Hep bu "belki"ler aptallaştırdı beni... Belki sever, belki unutur... Aşk herşeyi hazmettirir. Ama bazı şeyler vardır ki bu acıtır seni işte... Akşama kadar süren ağlama krizleri, kahkaha seansları kendine getirmez seni. Çünkü artık kendin bile kalmamışsındır. Kendini arasın aşkın içinde, ama sen çoktan ölmüşsündür farkına varamazsın...
Geriye hiç bir şey kalmaz ağlaya ağlaya yazılmış, içten bir yazıdan başka. Ama kızmıyorum artık hayata... Zamana da... Alıştım belki de.. Yani bu kadarı bile fazla değil mi sana?!
Ben fazla abarttım sanırım. Hayat bu; çok sefer söylemişimdir, iki insan birbirini sevemez diye... Biri bana-ben sana-sen başkasına... Bir nevi acı zinciri.
Ben imkansızı istedim.. Bir dengeyi bozmak, olmuş bir şeyin içine dalmak... Zaten kolay değildir bilirim, bir aşkı bir kalbe koymak. Ama mutluluk ihtimali mutlu etmişti beni o an, umut vermişti.
Bunları neden yazdım bilmiyorum, gerçekten bilmiyorum. Belki de göz yaşlarıma meze diye... Ne yapıcam, ne yapmalıyım... Gözyaşlarımla beraber bildiğim herşeyde aktı yanaklarımdan...
Artık yalnız senin için üzülüyorum; nereye kadar yaşayacaksın böyle korkak, sevgisiz...
//Alinti//
