Üç arkadaşın bir göl kenarında rakıyla tanışma faslını anlatacağım dostlar...
Yıl 98 balıkesirin altınova ilçesinde çamköy denilen bir göleti vardır,
Bu gölde balık kaynar, yani oltayı atınca mutlaka balık gelir diye duymuştuk. bizde günler öncesinden üç arkadaş sözleştik, hazırlıkları yaptık ilk rakımızı üç arkadaş balık tutup mangal yapıp ilk rakımızı içip, doyasıya sarhoş olacak, reno12 marka-model arabamızın anfisi bufuru olmayan teyibine ankara oyun havaları kasedini takıp halaylar çekecektik, yada en koyusundan arabeskler dinleyecektik, birer müslüm baba, birer hakkı bulut veya İbrahim Tatlıses olacaktık.
Sözleşilen tarih gelince arabamıza nevalyamızı aldık gittik göl kenarına, varınca kasetleri unuttuğumuzu farkettik... sağlık olsun
Birimiz kilimleri serip piknik ortamını hazırlarken diğeri oltaları göle atmaya başladı, diğerimiz gölden çıkacak balıklar için ateş yakmaya hazırlığında...
Zaman geçti, saatler geçmesine rağmen balıklar bizim oltanın varlığından haberdar olmuyordu, üçümüzde gölün kenarında sönmüş melül melül suya bakıyorduk, derken bir dayı yanımıza geldi yanımza "rastgelsin gençler" dedi selam filan verdik, sonra "sizin şu kilimde biraz uzanayım"dedi bizde bişey demedik...
Yarım saat sonra arkamızı döndükki dayı bizim rakıyı açmış, son damlalarını yutkunuyordu.
Adeta başımızdan vurulduk. "dayı ne yaptın" demeye kalmadan "Ben hemen size yenisini getirim, görünce dayanamadım" dedi.
İnandık, bekledik.
Saatler geçti, akşam oldu. Konuşamayacak kadar boğazımız kördüğüm olmuştu.
Herkesin balık kaynıyor dediği gölden tek bir balık yakalayamamıştık, elimizdeki otuzbeşlik rakıyı da oruspu dayıya kaptırmıştık.
Kasedi baştan dedim onu da unutmuştuk, gelirken radyoda Ahmet Kaya çalıyordu biz üç kişiydik’i söylüyordu;
“Bedirhan, nazlıcan ve ben
Üç ağız, üç yürek, üç yeminli fişek
Adımız bela diye yazılmıştı dağlara taşlara
Boynumuzda ağır vebal, koynumuzda çapraz tüfek kişiydik… “
Biz üç kişiydik adımız Bedirhan, nazlıcan veya Ahmet değildi, fişek olmaya çalışmıştık ama olamadık. Bela değildik koyun bile değil kuzuyduk biz, askerlikte yapmamıştık hiç canlı silah görmemiştik. Sadece üç Atom çekirdeğiydik, ufacık bişey ve biz üç arkadaş anlamıştık ki rakı içmek kolay iş değil, bir reconu bir ağırlığı var. Çocuk eline yakışmıyor. Ve biz anlamıştık ki herkes Müslüm Gürses olamıyor.

Her rakı bardağını elime alınca o günü hatırlıyorum. Üç kafadardan Murat şuan sigara dahi içmez, kendini Allah'a adadı beş vakit namazını kılıyor. Hakan mide kanserini geç farketti, farkından bir ay sonra vefat etti. Ve ben bugün artık tek başıma bir yetmişlik içebiliyorum, oruspu dayı nerelerde, ne alemde bilmiyorum.

http://www.fotoarabesk.com/muslum.swf çok üzgünüm lan

http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=hERrjUk5TsA